Remembering the girls...with music

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Sunday 12 October 01:08

Een uitnodiging voor de zilla "Liedjes met herinneringen" van Ellen. Ik doe mee. Vier liedjes, vier herinneringen aan vier bijzondere vrouwen.

 

To all the girls I loved before

 

Normaal doe ik het niet

Nee, ik word er steeds kieskeuriger in, meeschrijven in gemeenschappelijke zilla's. Meestal hebben ze maar een kort leven, een beperkt aantal lezers en vrijwel altijd bloeden ze heel snel dood. Het is blijkbaar zoals het is hier, een opeenvolging van hypes. Toch vond ik deze, Liedjes met Herinneringen, wel een hele aardige. Want ik heb ze natuurlijk wel.

 

Muziek en emotie

Muziek en emotie zijn voor mij twee handen op één buik. En welke emotie is nou zo sterk als liefde? Voor mij geen enkele. Dus open ik de deuren naar de herinneringen van mijn hart. Vier songs, vier bijzondere vrouwen van wie ik heb gehouden. Over drie van de vier heb ik hier al geschreven. De vierde, die is nieuw voor hier. Zij krijgt hier extra aandacht. En ik sluit af met een vijfde song, een soort leitmotiv.

c58f76760ee915f295e0bcacd535ef96_medium.

Mijn mooiste vakantieliefde

Ik schreef al eerder over haar. Mijn vakantieliefde uit het Zuid-Franse Toulon. Liefde op het eerste gezicht heb ik niet vaak meegemaakt en nooit zo hevig als toen, het moment dat ik Nathalie leerde kennen. Een zinderend strandfeest, we hebben gedanst tot we niet meer konden. Wat we voor elkaar voelden was volkomen duidelijk, hoewel we er nooit over spraken, tot de laatste nacht voor mijn vertrek. Zij was verloofd, dus er kón en mócht niets tussen ons gebeuren. Het is gelukt. Onlangs vond ik een foto van haar op internet, hoogstens vijf jaar oud. Precies zoals ik me had voorgesteld. De lachrimpels staan nu permanent op haar gezicht, net zoals bij mij. Net zoals bij mij heeft de zwaartekracht ook haar wangen omlaag getrokken. Het mooie meisje van 23, voor wie ik als een blok viel, zie ik nog steeds in haar ogen. En telkens als ik dit nummer hoor, een nummer waar ik eigenlijk niet zo kapot van ben, zie ik haar zingen en dansen: Jean-Jacques Goldmann met "Je marche seul". 

Je marche seul,
Sans témoin, sans personne
Que mes pas qui résonnent,
Je marche seul,
Acteur et voyeur...

 

1bcf8c7075286eff601fceb86a86706f_medium.

God stond niet tussen ons in

Een jaar later viel ik als een blok voor mijn galadame, die ik een week eerder had leren kennen. Ook een meisje met een "french connection"; ze was twee jaar au pair geweest in Nîmes. Voor mij was ze de perfectie zelf. Een week later, toen ik een weekend bij haar ouders thuis verbleef, bleek hoezeer ik mezelf in emotionele nesten had gewerkt. Haar opvattingen over het leven konden niet meer verschillen met de mijne. Een atheïst en een Jehovah's Getuige, het is niet de meest voor de hand liggende combinatie. Er zat geen toekomst in onze relatie, dat snapte ik ook wel, maar toch, toen het onder vreemde omstandigheden tot een breuk kwam, heb ik er lang last van gehad. Een tijdlang voelde ik een diepe haat tegenover alles wat met religie te maken had. Maar ook, in eerste instantie als "sociaal experiment", begon ik een vijf jaar durende Bijbelstudie met Getuigen. Ik heb haar nooit meer gezien, maar toen Dorina vorig jaar een schrijfopdracht plaatste over dialogen, kon ik niet anders. Ik verzon een dialoog die nooit heeft plaatsgevonden, maar voor mij wel voelt als een mooie afsluiting. En de bijpassende muziek? Van France Gall. Niet het overbekende "Ella, elle l'a", maar een van de andere nummers die zij grijs draaide. Telkens als ik "Papillon de nuit" hoor, denk ik aan haar.

 

8fb86a6657cae3dce2e475df5c7ec3af_medium.

Als jij je ogen sluit, dan gaat de wereld uit

Een jaar voor mijn Franse vakantieliefde werd ik verliefd op een meisje van mijn vereniging. Maar ook hier werd heel snel duidelijk dat er geen toekomst in zat. Haar vorige vriendje spookte nog te veel door haar hoofd en uiteindelijk heb ik meegeholpen die twee weer bij elkaar te brengen, wat ook lukte. Ik zie haar nog dansen, op het nummer "Love like Blood" van Killing Joke, dat ik nu altijd met haar zal associëren. Haar ogen gesloten, haar hoofd schuin omlaag, volkomen opgeslokt door haar eigen innerlijke belevingswereld. Als het nummer voorbij was, opende ze haar ogen weer en zag ik haar stralende en ondeugende lach. Een meisje met meerdere gezichten. Het was haar donkere en wanhopige kant die de overhand kreeg en er voor zorgde dat ze in mei 1990 een eind aan haar leven maakte. Ik zal haar nooit vergeten. Mijn verhaal over haar maakt dat wel duidelijk.

 

11a37a0a75df82f8c3172c0b36894e8e_medium.

Wel of geen patatje in Groningen

Ik leerde haar kennen toen ik een vaste en hechte relatie had. Ik wilde het niet zien, maar de elektriciteit tussen ons was voelbaar. Zeker voor mijn vriendin, die een pesthekel aan haar had. Toen ze me vertelde dat ze na de vakantie uit Utrecht zou vertrekken en in Groningen ging studeren, voelde ik het in mijn hele lichaam. Ik had het toen al moeten weten, maar ik keek de andere kant op.
De gedachte aan haar bleef aan me trekken en het contact verwaterde niet. Het moest een keer fout gaan en dat ging het dus ook. Ineens was ze weer in Utrecht en ik kon mijn gevoel voor haar niet langer negeren. Ik heb het uitgemaakt met mijn toenmalige vriendin en haar eigenlijk gewoon schandalig behandeld. Ik ben er niet trots op. Het was de eerste en ook de laatste keer dat ik zoiets flikte.
Ik ging op bezoek in Groningen. Of ik zou blijven of niet, dat was nog niet duidelijk. We hadden ons beiden niet "voorbereid", maar belandden toch tussen de lakens. Mocht even, voor het avondeten. Omdat we beiden geen zin hadden om nu al ouders te worden, hielden we het netjes. Een lange langzaam zinderende en zwoele vrijpartij, met op de achtergrond de debuut-LP van Suzanne Vega, dat ik als cassettebandje mee had genomen. De andere kant kon ons niet zo bekoren, dus telkens spoelden we het terug. Op een bepaald moment begonnen onze magen te knorren. We konden wel even een patatje halen, een paar straten verderop. Ze keek op de wekker en kreeg hikkend de slappe lach. Ik ook, toen ik zag dat het al 03:30 's nachts was. De tijd was voorbijgevlogen, terwijl het voor ons stil leek te staan.
Een relatie, zeker op zo'n grote afstand en in het tijdperk dat de OV-studentenkaart nog niet bestond, het is moeilijk vol te houden. Na drie maanden hield het dan ook op. De manier waarop het tot stand kwam is niet een van mijn beste momenten. Het feit dat het gebeurde, daar heb ik geen spijt van. Tot op de dag van vandaag, als ik de debuut-LP van Suzanne Vega hoor, denk ik aan haar. Vooral bij het eerste nummer "Cracking".

 

49ea0472421184b9b5a7ec22465a5045_medium.

Had to fall in love with you

Ik word niet meer zo snel verliefd als vroeger. Ik heb me aangeleerd om het tegen te houden, als het van mij niet mag of als ik voel dat het toch geen zin heeft. Ik ga voor de hoofdprijs. Kom ik haar tegen, dan heb ik geen keuze, dan laat ik me gaan en gaan alle remmen los. De Britse band The Moody Blues bracht dat mooi tot uitdrukking. Het is niet alleen het nummer "Had to fall in love", het is ook de stem van de leadzanger. Justin Hayward heeft voor mij een van de mooiste mannenstemmen uit de popmuziek. En ja, dit nummer draaide ik vaak als er weer een relatie op de klippen was gelopen. Omdat er een belofte in zit voor een nieuwe. Zo moet het zijn; ik wil het ook niet anders.

The places I've seen
And the roads in between
Make me wonder why
I'm searching for my dreams up in the sky
I heard the call
And in the mirror
I saw the writing on the wall
And I had to fall
In love with you

 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het blijft bijzonder, die herinneringen aan speciale gebeurtenissen door de muziek. Iedereen heeft zijn eigen smaak, dat maakt het juist zo mooi. Mijn smaak loopt overigens niet zover uiteen van de jouwe....
Klopt, maar het ging me toch vooral om de vrouwen. De muziek was leuk voor op de achtergrond.
https://www.youtube.com/watch?v=51tvZnkn5V8
Pssst, ik ben een beetje allergisch voor Julio. ;-) Die Willie Nelson mag ik wel.
Ach het ging meer om de tekst. En de gedachte aan het aantal keren dat 'ik hou van jou' heb gezegd tegen verschillende knuffelpartners
In tegenstelling tot een hoop andere uitdrukkingen krijgt "ik hou van jou" nooit de status "zoooo 2013!" ;-)
Mooie ode aan de dames.De muziek?Ik ken ook Suzanne Vega,maar toch ook the Moody Blues en ja,zelfs France Gall.Prachtig!
Het is inderdaad een ode aan de dames en niet zozeer aan de muziek. ;-)
Ach, de liefde... ;)
**proest**
Yeah, tell me all about it! ;-)
De muziek zegt me niet zoveel. Behalve Suzanne Vega, maar van haar ken ik alleen die paar mooie singles die iedereen denk ik wel kent
Suzanne Vega is een van mijn favorieten. France Gall vind ik ook wel lief. :-)
Herkenbaar een caleidoscoop van verschillende lieftallige gezichten op een dolgedraaide paardenmolen dat "leven" heet. Bepaalde liedjes storten me ook terug in episodes van mijn leven en in verhalen die niet plaatsvonden op de juiste plaats of juiste tijd. Aan hen die passagiers waren op mijn levenstrein heb ik zoete herinneringen.
Echt helemaal jij om het zo te zeggen. Ik kan het er alleen maar roerend mee eens zijn. :-)
De liedjes zeggen mij zo ook niets. Desondanks zijn ze wel heel mooi en veelzeggend.
Voor mij zeker. Even de ogen dicht en ik ben weer terug in de tijd. ;-)