Dat oude mens met haar morsig hondje.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 10 October 13:52

120b09e64cecc6df837e89f85758b30e_medium.

Mag ik jullie effe een leuk verhaaltje vertellen? Ja? Echt? Nou, daar gaat’ie dan!

Als ik aan de wandel ben (nee, geen slaapwandel), dan heb ik op de terugweg keuze uit twee routes. Een lange en een korte route. Het zit namelijk zo; als ik denk (met de nadruk op: denk) dat ik te moe ben voor de lange route, kies ik steevast de korte.
Logisch toch? Ik moet eerlijk bekennen dat ik de lange route nog nooit non-stop heb uitgelopen, en daar heb ik een reden voor. Halverwege kom ik iedere keer bij de overgang van asfalt naar zandpad, en stel ik mij als doel om die lange route te halen.
Dan ben ik al zo verheugd over mijn doelstelling, dat ik bij het begin van het zandpad spontaan stop. Dan draai ik mij om en….! Eerst had ik daar aanvankelijk zelf niet zo’n erg in, maar een oude dame met een ongewassen morsig hondje, dat ik daar altijd tegenkom, wees mij daar feilloos op.
Zij liep blijkbaar wél altijd de lange route.

Neem ik de korte route, dan loop ik zonder haperen in één stuk naar huis, en nog nooit onderweg gestopt. Bij de lange route ligt dat even iets gecompliceerder.
Ik begon erop te letten of ik op enige manier enige mate van vermoeidheid begon te tonen. Vervolgens ben ik als vrijwilliger een experiment met mijzelf begonnen: de langere route gaan lopen vóór het ‘denkpunt’.
Nou, je wilt niet weten hoe ik mijzelf moest forceren toen ik de vrijwillige looptest voor mijn eigen brein ononderbroken in één keer tot huis wilde afleggen. Daar waar het asfalt overging in het zandpad, leek wel een Berlijnse Muur te staan.
Mijn brein hield mij voor om te denken dat ik zó moe was dat ik echt moest stoppen. Maar ik dacht er niet over om daar verder over na te denken en het lukte mij, zonder te denken, om door te lopen. De dame met het ongewassen morsige hondje bleef als aan de zandgrond genageld staan. Het morsige hondje trouwens ook.
“Wat doet u nou?”, vroeg ze verbaasd.
Ik had geen idee wat ze daarmee bedoelde.

Kortom, wij namen allebei dus expres de lange route. Mijn brein had kennelijk met enige tegenzin besloten om mij onbewust ‘iets langs’ te laten volgen.
Dat mens met haar morsig hondje zal wel een soortgelijk brein hebben, want het was haar ook opgevallen dat ik zowaar de lange route nam. Ik hoor het haar onderweg nog tegen mij zeggen:
“Goh, wij zijn uit hetzelfde hout gesneden.”
Sorry, maar wie loopt er hier nou houterig met z’n wilgentenen, ik niet dame!
Mijn loopproces gaat niet via dames met morsige hondjes, maar via genetisch vastgestelde gegevensbestanden waar dat loopproces in is vastgelegd. Punt!

Tot mijn eigen verbazing kwam ik zomaar zonder één ‘moe-denk-moment’ thuis, het houterig oude vrouwtje en haar astmatisch hijgend morsige hondje, achterlatend.
Op de valreep vroeg ze nog keffend: “Morgen dezelfde route dan maar weer, opa?”
Ach, zo’n oude dame, ze zal wel in de war zijn met iemand anders.

Theun50.

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En ik het hele verhaal maar aan mezelf vragen wat een "morsig hondje" is.
Een morsig hondje is een ongeschoren, ongewassen niet uitziend, hondje.
Weer wat geleerd;-)
mooi geschreven, heerlijk verhaal
knap hoor
Lekker leesvoer :)
Daar doe ik het voor.
En ze durfde zomaar opa tegen je te zeggen? Zo oud ben je toch niet?
Nee hoor, 63 is inderdaad niet oud.
tegen Theun50
1
Nee nog lang niet. Je bent nog maar op de helft;-)
O ja? Goh, fijn om te weten!
Dank je.
De mens kan 120 worden, dus jij overleefd die kanker en sterft op je 119e en een partij dagen rustig in je slaap.
"Maar ik dacht er niet over om daar verder over na te denken en het lukte mij, zonder te denken, om door te lopen."
Grandioze zin.
Daar heb ik wel lang over na moeten denken.
Zullen we een keer gezellig samen post lopen? Dan nemen we de lange route en is de lange route bij jou in de buurt voortaan een eitje.
Wat ben jij toch ook een lief mens!
meen je dat nou serieus of met een vette knipoog?
Ik zie nergens een knipoog.
Dan ben jij ook een heel aardig iemand, maar dat wist ik al een tijdje.