Ode aan mijn moeder.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 10 October 10:55

Stilletjes voor zich uitkijkend zit ze daar op haar vertrouwde plek, op haar vertrouwde stoel.
Een diepe zucht verlaat af en toe haperend haar mond. Met haar handen op haar schoot friemelt ze aan een haar zakdoek. Dat doet ze al jaren. Ook zo vertrouwt.
Haar vingers hebben geen moment rust, het lijkt wel alsof zij er zelf geen zeggenschap over heeft.

In september is ze 85 geworden. Haar mooie dikke bos grijze haren passen precies bij haar hoge leeftijd. Nu de jaren officieel op de teller staan, is haar ijdelheid wel iets minder geworden. De lippen worden niet meer gestift, haar kapsel vertoond af en toe eigenwijze kuren. Ondanks dat, besteed ze wel aandacht om goed gekleed voor de dag te komen, uiteraard met de juiste accessoires.

Haar lichaam begint inmiddels wel de tekenen des tijds te vertonen.
Ze is dementerend. Haar ogen gaan achteruit, evenals haar gehoor. Ze leest niet meer en kijkt geen TV meer. Lopen gaat gelukkig nog wel, zelfs zonder rollator of stok, maar haar actieradius is enigszins beperkt. Mama’s leven heeft de nodige tegenslag gekend, daarvan heeft ze in haar leven meer dan genoeg gehad. Maar ondanks haar gebreken en dementie, is haar wilskracht enorm, net als haar persoonlijke trots.

Mama was misschien geen begenadigd kokkin, maar mijn jeugd is doorspekt met legendarische maaltijden, ook al smaakte de een lekkerder dan de ander.
Het roept bij mij alleen maar leuke herinneringen op.

Ja, de liefde van mama ging ook door de maag. Koken was haar manier van affectie tonen voor haar gezin en iedereen die haar lief is. Ze heeft mijn vader, een echte smulpaap, zijn hele leven lang daar vreselijk mee verwent. Ons huis barste van de gezelligheid, huiselijkheid en altijd een heerlijke hap.
Bij ons thuis was het altijd ‘de zoete inval’. De deur stond voor iedereen open.
Niks maakte haar gelukkiger. Als ze kookte was ze in haar element, in haar eigen zorgzame, vertrouwde wereld.

Na mijn vaders dood, had ze voor het eerst van haar leven geen zin meer om iets lekkers voor zich zelf klaar te maken.
“Voor wie zou ik nog moeten koken?” vroeg ze dan. Ik begrijp het wel.
Ze waren ruim 60 jaar samen.

Als ik bij haar op bezoek kom, kijk ik nog eens goed naar haar. Ze ziet wat bleekjes van het vele binnen zitten. Ze zit in de gezamenlijke huiskamer achterover in een comfortabele stoel, haar blik gericht op de tv. Maar woord en beeld komen niet meer echt over, ook al staat het volume hoog. Het muziekprogramma schreeuwt de huiskamer in. Maar ach, omdat het mama is, is het goed zo. Zij moet op respectabele manier gekoesterd worden.
Zeker nu, nu ze de greep op het leven aan het verliezen is.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zucht.... Mooi pa.
Oma was er altijd en voor iedereen.
Het is raar dat ze niet meer weet wie ik ben.

Dikke duim van mij.
Ontroerend......
Zo liefdevol, mooi geschreven
wat een mooi ode en zo liefdevol geschreven
Het moet pijn doen om haar op deze manier te zien van je weg glijden
Een mooie ode aan je moeder. Het is overduidelijk dat je dol op haar bent.
Mijn broers en zussen ook, hoor.
tegen Theun50
1
Daar ging ook wel van uit. Het is toch heerlijk om uit zo'n fijn nest te komen.
Beschermend 'nestkastje', zul je bedoelen.
tegen Theun50
1
Ja die ook.
Ouder worden we allemaal, dementie is het ergste wat iemand kan overkomen.
Zonder meer!
Ontroerend mooi en liefdevol geschreven.......
Dank je wel.