Gilles de la Tourette en Tics.

Door Arinka gepubliceerd op Thursday 09 October 17:08

3b4eb26cddff4ecf72244a1a078589ff_medium.

Ik ben geen wetenschapper, maar net als veel patiënten die leven met een chronische ziekte, ben ik een soort expert geworden op het gebied van mijn Tourette. Alles wat ik weet heb ik uit eigen ervaring, zo begrijp ik mijn eigen aandoening perfect en ik weet precies wat 'makes me tic'.

Het is best een schok als je concludeert dat er geen enkele dokter, noch neuroloog, noch medisch specialist is die je precies kan uitleggen wat Tourette is en waarom jij nou juist precies die tic hebt. Ze geven je krachtige medicijnen, maar kunnen je niet vertellen waarom ze die chemische stof in je brein willen hebben.

Uit mijn eigen onderzoek heb ik geleerd dat anti-psychotica meestal worden voorgeschreven uit traditie en dat ze categorisch gevaarlijk zijn. In voldoende hoge doses werken ze echter wel. Dat komt omdat ze als een soort machine de dopamine afgifte in je hersenen regelen. Dopamine is een neurotransmitter die te maken heeft met beloningen en prikkels. 

Dit fundamentele evolutionaire beloningssysteem dat wij allen delen kan het best worden uitgelegd met een eenvoudig voorbeeld: Kijk om je heen en selecteer een object binnen handbereik maar pak het niet. In plaats daarvan sluit je je ogen en probeert het nabijgelegen object in één vlotte beweging te grijpen. Zolang je hand blijft proberen om het object te grijpen zul je een leeg gevoel van ontevredenheid ervarnen. 

Op het moment dat je je doel bereikt en wel het object raakt of zelfs grijpt reageren je hersenen daar meteen op en krijgen ze een kleine chemische beloning. Zie hier het effect van hersensen met een teveel aan dopamine. Hoe zou het zijn om nu steeds die beloning te voelen zonder dat je iets hebt gedaan om deze beloning te verdienen?

Dit kan voor mij dan ook een mogelijke verklaring zijn voor de reden waarom ik altijd maar weer de behoefte voel om te ticcen. Het is alsof mijn hoofd altijd bezig is met het zoeken naar iets wat bevredigend werkt. Zoals het strekken van mijn nek tot deze zeer doet, terwijl ik helemaal geen enkele reden heb om mijn nek te strekken dan het simpele feit dat het goed voelt. Bevredigend.

Ik heb al vaak gehoord of gelezen dat de drang van een tic wordt beschreven als een soort eeuwigdurende jeuk, maar persoonlijk vind ik dit nog onvoldoende vergelijking. Een tic is onweerstaanbaar, maar zo sterk als het impuls om te krabben aan een jeukende wond ook kan zijn, je kunt jezelf wel degelijk sturen om niet het vel van de wond te krabben. Je zult geen ernstig letsel of infectie willen riskeren en in die zin is dit dus zeker niet even dwingend als een tic. 

Anderzijds, tics zijn ook weer niet hetzelfde als spierspasmen of convulsies, omdat een tic enigzins opzettelijk is. Het rekken van mijn nek kan enigzins omgebouwd worden naar een sociaal meer aanvaardbare tic als mijn schouders ophalen. Veel mensen, waaronder ik gelukkig ook, kunnen hun tics zelfs korte of zelfs lange tijd helemaal onderdrukken. Over het algemeen kan dit geleerd worden in de loop der jaren.

In tegenstelling tot jeuk, neemt de wens om een tic uit te voeren niet af om uiteindelijk te verdwijnen als je er geen aandacht aan besteedt. In plaats daarvan neemt de intensiteit alleen maar toe totdat alle onderdrukte tics ineens toch naar buiten komen. Je bent een soort tikkende (haha) tijdbom, waarvan de tics zich stapelen tot ze tot een explosie komen.

Ik denk dat deze ervaring het best beschreven kan worden met een meedogenloze kietelbui. Als je tegen kietelen kunt gaat dat niet op natuurlijk, maar anders begrijp je wel dat er uiteindeljk na een hele tijd flink kietelen hysterie ontstaat. Je verliest dan alle controle en het enige wat je wilt doen is de ander laten stoppen door je armen en benen op de meest rare manieren te bewegen. Je kunt zelfs overgaan tot geweld door iemand te schoppen...

Als iemand zachtjes met een veertje in je nek zit te strelen kun je dat nog wel even weerstaan, misschien vind je het zelfs lekker in het begin, maar uiteindelijk zul je toch je nek weg willen trekken om aan het gekriebel te ontkomen. Zelfs als de ander allang is opgehouden met je nek te kriebelen kun je nog een hele tijd dat gekietel voelen alsof het er nog is. Je hersenen hebben het gevoeld en dus moet er actie volgen.

Dit is misschien niet de meest bevredigende wetenschappelijke verklaring van Tourette en tics, maar ik heb dan ook nooit beweerd dat ik een wetenschapper ben. Als 'patiënt' heb ik echter wel geleerd dat niemand meer van mijn Tourette snapt dan ikzelf. Niemand heeft er ook meer belang bij dan ik, dus logisch dat ik er alles aan doe om mezelf te kennen en te begrijpen.

Als Touretters onderling blijven we onze persoonlijke perspectieven delen, terwijl maar weinigen van ons arts zijn. En toch hebben we er meer kijk op en kunnen we het sneller herkennen bij anderen dan wie dan ook. Daarbij begrijpen we eigenlijk meestal precies hoe de ander zich voelt. Dat is de gave van Tourette...

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Indrukwekkend "artikel". Echt.
goed beschreven vanuit het juiste perspectief, niet de buitenstaander maar iemand die het echt ervaart.
begrijpend artikel, je bent zelf je beste heelmeester in dit geval het leren onderdrukken van je tics, jij alleen weet hoe het voelt en hoe je het kan sturen
Goed artikel en ik heb bewondering voor hen di hier mee moeten leven
Fijn dat je dit blijft delen en ja, alleen jij bent de specialist van jezelf en snapt het belang van jezelf kennen. En soms ben je dus als een "tikkende" tijdbom, leuke vondst :)
ik blijf het bijzonder vinden .. hoe tics volledig de overhand kunnen nemen .. net als bij dwangstoornissen ... wetende dat de persoon zelf het niet wil .. maar dat het toch gebeurd .. er zijn momenten dat het goed te regulieren is ... maar ook momenten dat het volledig oncontroleerbaar is .. ik heb het programma tourette on tour ook gevolgd .. en echt verbazingwekkend om te zien .. dat zodra ze opgaan in de muziek .. de tics verdwijnen .. om na het spelen in heftige explosie terug te keren ... ik werk zelf met een vrouw die tourette heeft .. en heb mogen meemaken dat haar tics flink gereduceert zijn .. maar zodra ze in emoties komt .. zie je ze plotsklaps in alle heftige losbarsten .. zou ik kunnen stellen dat emoties een grote rol spelen in de tics .. ervaar jij dat ook zo ??
Ja, stress zorgt wel voor meer tics.