Lulletje Lampekatoen, Lulletje Rozewater, Spuit 11, Drol 3 uit Overschie, Snoepie, Poepie, Drollebol, Scheetebeetie, Pieremegoggel en natuurlijk Pietje Puk!

Door Arinka gepubliceerd op Thursday 09 October 10:29

Families zijn een microcultuurtje op zich. Elke familie, en dan bedoel ik eigenlijk Het Gezin waar je uit komt, is uniek.

Ik kom uit een aparte doch redelijk grappige familie.

Wij gebruikten veel woorden die je niet op veel plaatsen zult horen, maar die we als kinderen wel verder gebruiken in onze eigen gezinnen.

~Breekschilderij~

eb4d4948a4c9d8a3066cdf48eecbdadeYnJva2Vu

Mijn moeder was een ster in het produceren van dubbelzinnige en onduidelijke woordjes. Ik geloof niet dat ik haar vaak een zin hoorde zeggen zonder een woord erin wat ze zelf bedacht had. Maar zo ook met haar antwoorden.
Als je vroeg Wat gaan we eten?  Dan zei mijn moeder Stront met strepen. Salami heette Sisi. En zo stond ik als volwassene bij de slager om 100 gram Sisi te vragen en de goede man had geen idee wat ik bedoelde.
Als ik wilde weten waar mijn vader naar toe ging, dan ging hij altijd naar Bobbelskonten. Waar dat lag? 3 Uur van de hel. Je moest niet willen weten Hoe heet het in de woestijn was, want dan kreeg je even zijn hete koffielepeltje tegen je arm.
Vervelende personen heetten Lulletje Lampekatoen, Lulletje Rozewater, Spuit 11 of Drol 3 uit Overschie. Lieve mensen waren Snoepies, Poepies, Drollebollen en Scheetebeeties. En een Pieremegoggel is een persoon die niet helemaal goed snik is.

Mensen die erg smakten bij het eten waren van Habraken. En ik had nogal eens Poppenstront in mijn ogen of oren. Pietje Puk was ook vaste gast bij ons. Wie wist het, wie had het gedaan of wie had het gezegd?  Pietje Puk. Toen ik wat ouder werd begreep ik pas dat Pietje Puk synoniem staat voor Gaat je niks aan.
Het Lucifergesticht was voor slechte kindertjes. Ze werden opgehaald door Brandende Bram. Het gesticht was in feite een uitkijktoren in het bos bij Koewacht, maar dat wist ik toen niet.
Vooral mijn vader kon nogal opgaan in zijn fantasieën. Hij heeft me tot aan mijn 13e kunnen overtuigen van het bestaan van elfjes, kabouters en trollen. Ook kon hij konijnen tevoorschijn toveren als hij in zijn handen klapte in het waterwingebied.
Dat die beesten daar lagen en werden opgeschrikt en alle kanten opvlogen wist ik natuurlijk ook weer niet. Tot op de dag van vandaag ben ik er niet van overtuigd dat hij het zelf wist. Ik geloof dat hij veel wilde geloven van wat hij zei.
In de communicatie vallen dingen op een gegeven moment wel op zijn plaats. Als kind leer je je ouders begrijpen en je snapt wat ze bedoelen met al die andere woorden. In diepgaandere communicatie wordt dit echter lastiger.

ced686c56b7f0c4e1e3e9d37b3cf44f0bHVsbGV0

Als mensen je geen antwoorden kunnen geven, of willen geven, dat weet ik niet, of het nou onkunde of onwil was, dan blijven veel vragen die je als kind stelt onbeantwoord. Mijn vader zei wel eens dat hij op sommige vragen gewoon echt geen antwoord wist. Dat ik zo ver ging in mijn vragen dat hij niet mee kon. En dan kreeg je zoiets:

Ik Waarom? 
Vader Daarom.
Ik Daarom is geen reden!
Vader Als je van de trap afvalt ben je gauw beneden!

Ik Waarom? 
Vader Omdat ik het zeg.
Ik En dan is het goed? 
Vader Ja want ik ben de baas.

Ik Waarom dan? 
Vader Omdat ik het zeg.
Ik Ja maar waarom dan? 
Vader Je moet niet zoveel vragen.

Mijn moeder zei meestal Slimme meisjes stellen geen vragen. of Kinderen die vragen worden overgeslagen. Nou moet ik toegeven dat, als ik minstens zoveel vragen stelde als mijn eigen dochters, en ik vermoed dat dat zo is, ik mijn ouders best een beetje kan begrijpen. Want van dat eeuwige gevraag de hele dag door word je soms ook lichtelijk gestoord.
Mamaaaaaaaaaaaaa?  Ja?  Ehhh, ehhhhhh, ehhh. Mamaaaaaaaaaaa ???????? Jah?  Ehhhh. Dan na 5 minuten denken Oh ja, kijk ik heb een kraaltje gevonden. Grrr. En dat gaat met alles zo. Alles moet gemeld worden, gedeeld.
Kijk, kijk, kijk, en ze duwen het midden in je gezicht, zodat je hoofd achterover schiet. Alsof je min 15 hebt ofzo. En al probeer ik alles serieus te nemen en geef ik ze veel meer tijd dan mijn ouders deden, toch betrap ik me wel eens op de uitspraak Goh, vraag toch niet altijd zo veel!
Maar als ze vragen Wat eten we? Dan leg ik uit wat we eten. Omdat ze Stront met strepen niet lusten. Veel makkelijker is het dus te vertellen dat we aardappeltjes, vlees en groente eten. Toch zie ik het lachwekkende er wel van.
Tegenwoordig eten wij Polsjes in plaats van Elleboogjesmacaroni. Mijn oudste begon er mee en op de een of andere manier is dat nu al ingeburgerd in ons gezin. Alhoewel de jongste het liever wat groter aanpakt, die wil Armpjes.

62a5a1b5c98bf0e46e76dbfe74c403f0bWFjYXJv

Vervolgens vroeg ze of ik daar dan Breekschilderij bij wilde maken. Nou, ik kan je vertellen dat het heel veel moeite kostte om erachter te komen wat ze daarmee bedoelde. Na veel uitleg over lange harde groene stokken kwam ik tot de conclusie dat ze bleekselderij bedoelde.
Je begrijpt; Vanaf nu heet bleekselderij in ons huis breekschilderij. En zo hebben we hier af en toe met het verkleden ook Domme Doosje rondlopen of Zwarthaartje (ipv Doornroosje en Sneeuwwitje).
En onze kat is nog altijd dat beest met dat touwtje aan zijn billen en die sprieten aan zijn gezicht. Hijzelf vindt dat wel best geloof ik, althans ik hoor hem er niet over klagen. Zo bont als mijn ouders waren met fantasietaal maak ik het echter niet.
Ik vraag me af of andere mensen ook zulke familietaaltjes hebben. Ik kan me niet voorstellen dat alleen in ons gezin zo wazig werd gepraat. Gewoon nooit eens een rechtstreeks antwoord, maar altijd iets anders.
Ik vond het op latere leeftijd dan ook lastiger worden dat vooral mijn moeder niet kon uiten wat ze op haar lever had. Die deed dat altijd in tegengestelde richting. Die zei dan Je ziet er weer leuk uit, op een toontje wat duidelijk maakte dat dat allesbehalve was wat ze bedoelde. Als ik verstandig ben ga ik me NU omkleden, dacht ik dan.

9b25fe42899f88af0aba784271eed051cm9zZS13

Het is moeilijk praten met mensen die zeggen wat ze niet bedoelen. Want soms hoor ik je intonatie niet. Mijn moeder was wel duidelijk, dat droop er af, maar bij de meeste mensen zie ik dat niet, die ken ik logischerwijs niet zo goed als mijn moeder.
Ondanks dat alle bovenstaande uitspraakjes behoorlijk lachwekkend zijn, denk ik dat het beter is als mensen kinderen serieus nemen. Als ze vragen stellen dat je ze dan gewoon normaal antwoord geeft. Of ze nou vragen hebben over hoe een huis gebouwd wordt, hoeveel botten je hebt, of iedereen dood kan gaan, wie de eerste boom gemaakt heeft of over wat seks is. Als ze zich serieus genomen voelen, omdat ze een serieus antwoord krijgen (afgestemd op hun leeftijd), dan is dat goed voor hun latere comunicatievaardigheden. Praten moet je leren en als je ouders van hun hart een moordkuil maken, dan zul je nooit leren hoe je daaruit kunt klimmen.

Met de groeten van de man die alles weet,

b236326e0bebcea6064f88b2fe71a080MTAwMTAw


 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
'Pap, waar gaan wij naar toe?'
...'Naar Scheetjeboe', was zijn antwoord, 'Om een drolletje te begraven'.

En hij vertelde mijn broertjes en mij verhalen die hij uit zijn hoofd verzon over 'kaboutertje Lampekatoen'.

Bedankt voor het heroproepen van mijn herinneringen en het laten meelezen van die van jou!

Groet van Gerrit.
Een heerlijk artikel!

Als je vroeger bij ons thuis na het eten zei: 'Ik heb goed gegeten', dan reageerde mijn opa altijd met 'Dan kun je lappen kakken'.
Weer eens zo'n fantastisch artikel.
IK was ook zo'n vraagster, in het begin... Er was veel dat ik als jongste niet snapte.
De meeste uitdrukkingen die je hier vermeldt ken ik ook van thuis, behalve stront met strepen. Het zal aan mij liggen dat ik het zogenaamde lollige vrij snel naast me neerlegde en dat ik geen antwoorden van mijn moeder kreeg. Mijn vader besprak wel van alles met me, waar ik tot op de dag van vandaag wijsheid uit putten kan.
Herkenbaar.
Leuk vind ik het volgende:
Opa wandelt met zijn kleinzoontje, die hem de oren van de kop vraagt met:
Opa wat is dit en dat. Opa raakt doorgedraaid en begint zelf maar snel iets te noemen om het vragen te stoppen en zegt door al die vragen wat van de wijs gebracht: "Jantje zie daar die blauwe bessen!" "Maar dat zijn toch rode bessen opa!" zegt Jantje. "Dat komt omdat ze nog groen zijn!" zegt opa
Haha, wel herkenning hier, spuit 11 en de waarom daarom vragen. Meestal kreeg ik wel serieus antwoord op al mijn vragen. Nu begrijp ik wel dat dat voor sommige ouders best veel gevraagd kan zijn.
Ik herken inderdaad veel terug.
Wat gaan we eten stront met strepen dat gebruiken wij inderdaad hier ook nog steeds.
Pietje Puk hebben we ook gewoon mee over genomen.
Ik herinner mij nog dat wij iedere dag in bad gingen en toch telkens als wij uit het bad kwamen vroegen we waar gaan we heen, dan zij mijn moeder steeds naar Bedlehem (fout geschreven) maar dan moesten we s'avonds uiteraard naar bed. Toch bleven we die vraag stellen.
Waarom Daarom nog steeds gebruiken we dat.
Wie is daar, die met zijn tutters (vlaams) wie dat was we zullen het nooit weten.
Kinderen die vragen worden overgeslagen ook zo een klassieker.
Mijn grootvader kon er nog meer van.
Dus ja uit volle borst heerlijk die gezinnen waar ieder zijn eigen taal heeft.
Maar vooral als anderen bij ons zijn dan kunnen wij gesprekken voeren waar sommigen echt niet weten waar we over praten. Wij zijn met 5 kinderen je hoort dan iets.

Grappig hoe zo in het gezin een eigen taal ontstaat. Leuk te lezen. Breekschilderij, hihihi, klinkt ergens ook nog logisch.
Hagelslag is hier hagelslakken en verder kan ik er niet zo snel wat bedenken en dat hoeft ook niet :)