Fiets-liefhebber redt fiets uit handen van junk

Door Suzefred gepubliceerd op Tuesday 07 October 18:39

Het was nog vroeg in de ochtend toen hij langs de fietsenstalling liep. Vroeger stonden de fietsen nog wel eens los tegen het hek, dat was helemaal makkelijk, maar nu er meer gecontroleerd werd door die gasten van de gemeente, zette bijna iedereen zijn fiets in het rek.
Lastig, want toen kon hij van afstand al zien wat er stond, maar goed, nu stonden ze netjes in de stalling en ach, eigenlijk maakte het ook niet uit, hij had oog voor zijn vak en zag aan de bagagedrager eigenlijk al of de fiets 'potentieel' had.
Nee..., nee..., nee..., ja!, bingo!

Met z'n rechterhand aan de bagagedrager en de linkerhand aan het stuur tilt hij de fiets uit het rek. Een simpel ringslot, hij moet lachen.

87988bba7eb8709df46e47722496b392_medium.
Dan kan je hem net zo goed zonder slot wegzetten. Hij rent 3 meter met de fiets terwijl hij het achterwiel omhoog houdt. Dan duwt hij de achterkant hard op de grond. De eerste spaak slaat tegen het slot aan en breekt, de tweede spaak slaat tegen het slot en breekt ook. De derde spaak buigt maar wint het van het slot. Dat springt open.

Hij slingert zijn been over de fiets heen, gaat zitten en begint te fietsen.
Weg van het station. De fiets is 'in zijn pocket'. Op naar een klant.

-_-_-

Het was nog lekker vroeg, hij hield van de vroegte, eerder opstaan dan eigenlijk nodig was, de tijd nemen, genieten van het moment.
En zo zat hij op het bankje bij het station, te genieten van de mensen die langs kwamen, op weg naar werk, of naar school.
Zelf hoefde hij vandaag eigenlijk überhaupt nergens naartoe, hij zat daar maar een beetje.
En dat was ook het moment dat hij die rare snuiter opmerkte, eigenlijk wist hij niet eens wat het was dat hem deed kijken. In zekere zin leek hij op elke ander persoon die daar z'n fiets in het rek zette om naar de trein te lopen. Maar misschien was dat het wel, hij kwam juist niet met de fiets, hij kwam aangelopen en liep strak langs de fietsen, alsof hij ze aan het scannen was.
Toen had hij bij zichzelf gedacht dat hij het zich verbeelde, hij zocht waarschijnlijk gewoon zijn eigen fiets en dat bleek wel toen hij die fiets uit het rek pakte.
Ware het niet dat hij weg leek te lopen met een fiets die nog op slot stond. Sterker nog, hij ging rennen?
Het geluid van de knappende spaken deden hem rillen.
Godv... het is gewoon een ordinaire dief!
Voor hij het goed en wel beseft, ziet hij de man op de fiets springen, hij rent er op af, duikt voor hem op en pakt zijn stuur vast.
"Hé, vuile dief, kom van die fiets af! "

-_-_-

Hij schrok, hij had er juist op gelet of er niemand in de buurt was, waar komt deze snuiter plots vandaan?
Maar dan overwint zijn ervaring het weer.
"Nee joh, dit is mijn eigen fiets, gisterenmiddag kwam ik met de trein uit het werk, maar bleek mijn sleutel te zijn verloren. Naar huis gelopen, klote man, en 's avonds op internet gekeken hoe ik hem toch weer open kon krijgen en het werkt, moet je kijken, het werkt gewoon!
Wel een paar spaken gebroken, maar die laat ik wel weer repareren.
Misschien. Maar misschien ook niet, want eigenlijk is dit mijn 2e fiets, thuis heb ik een betere, maar die gebruik ik bewust niet voor het werk, want dan moet je hem hier laten staan en voor je het weet wordt hij gejat door een of andere junk ofzo.
Wil jij hem toevallig kopen? Twee tientjes!"

-_-_-

"Doe normaal man, deze fiets is niet van jou, je bent gewoon zelf een ordinaire junk, je denkt toch niet dat ik hem wil kopen, flikker op man, sterker nog, ik ga de politie bellen, eens kijken wat die ervan vinden!"

Hij pakte zijn telefoon, en draaide zich een beetje om. Zal je anders zien dat hij ook nog zijn telefoon jat, kutvolk.
Terwijl hij de politie aan de lijn kreeg maakte zijn prooi aanstalten om alsnog snel weg te fietsen, maar daar stak hij een stokje voor. "Niets daarvan, hier blijven staan!". En hij deed het ook nog, gelukkig.

De politie zou komen, geef even aan waar u staat en we komen eraan, hou hem aan de praat, was hun advies.
Ja lekker dan, hoe doe je dat bij iemand die er vandoor wil gaan? Maar dat kon hij hun niet vragen want meneer de fietsendief stond te luisteren naar zijn vragen.

Hé, maareh, even goeie vrienden, en bij nader inzien ben ik eigenlijk toch wel geïnteresseerd in je fiets, zou je hem nog willen verkopen?

-_-_-

Maar meneer de fietsendief was natuurlijk ook niet gek, eerst een beetje (terecht) uitgemaakt worden voor een fietsendief en dan in ene interesse tonen? Flikker op, daar trapt hij niet in, misschien zou hij het kunnen gokken, dan wordt meneer de fietsenkoper straks mooi in de boeien afgevoerd als heler, maar de kans was groter dat hij zelf weer eens achter in die politieauto verdween en daar had hij geen zin in, hij had andere plannen.
Dan maar op een andere toer.

"Jij draait je nu om en gaat wandelen, weg van hier. Doe je dat niet, dan vouw ik deze fiets om je nek". De man schrok en deinsde terug.
Bingo, het was een bluffer, deze kon hij hebben.
"Ik weet dat de politie komt, en weet je, het kost me misschien 1 uur, 2 maximaal op het bureau en dan sta ik weer op straat, en dan ga ik naar jou op zoek en dan ben je van mij. Dus nogmaals, draai je om en doe jezelf een plezier en ga wandelen".

En zo geschiedde. De man draaide zich om en begon te wandelen.
Hijzelf stapte op de fiets en reed weg. Op naar een klant. Alweer. Nog steeds.

-_-_-

Hij was gaan wandelen, schaamde zich, maar wilde ook niet in elkaar geslagen worden. Maar dit klopt toch niet? Hoe kan een ordinaire dief hiermee weg komen? Straks komt iemand terug van zijn werk, zoekt zijn fiets en beseft dat hij gejat is. En dat heeft hij laten gebeuren.
Nee, hij laat het er niet bij zitten, hij gaat de fiets halen, koste wat het kost!
Thuis belt hij aan bij zijn buurman en legt het hele verhaal uit.
Het is vrijwel zeker waar de junk te vinden moet zijn, en daar dus ook de fiets, maar we moeten wel snel zijn, voordat de fiets verdwijnt.
Samen met de buurman snellen ze naar de wijk waar ze hem zouden moeten kunnen vinden.
En inderdaad, een uur later zien ze hem zitten, rokend op een bankje met de fiets naast hem.
Hijzelf blijft uit het zicht, de buurman gaat er in z'n uppie op af.
Nonchalant loopt hij op de man af en erlangs. Shit, geen reactie?

Maar dan toch, "radiootje kopen? fietsie, tomtom?"
De buurman draait zich om, "nou, een fiets zou wel handig zijn eigenlijk, scheelt me een stuk lopen, als hij niet te duur is!".
"Twee tientjes, is ie voor jou".
"Neh, tientje, hooguit!"
"Nee man, is een gloednieuwe fiets, 20 euro, da's een koopje."
"15, praten we nergens meer over."
"Nee joh, doorlopen, 20 euro of geen fiets."
Hij gaf toe. Gaf 2 tientjes en fietste met de fiets het parkje uit.
Vol trots overhandigde hij hem aan zijn buurman.
We hebben de fiets gered man, jij en ik! Dit was cool!

-_-_-

De junk wandelde in de tussentijd het park uit. 2 tientjes, snel verdiend, maar nog niet genoeg. Tijd om op zoek te gaan naar kopers voor zijn andere waar. Maar hé, wat is dat, dat is ook een mooie fiets, dat gaat even voor.
Netjes aan het hek, deze eigenaar verstaat zijn vak. *Not* hahaha, een fiets aan het hek houdt hem niet tegen. Hij klapt de standaard uit en geeft er een flinke trap tegen, de standaard breekt, maakt iets meer herrie dan dat hij had gehoopt maar wat boeit het, wie doet hem wat?
De standaard steekt hij door het kettingslot en begint te draaien en te draaien. Even later spant de ketting zich aan en hij zet nog wat meer kracht.
Met de klap die hij al zo vaak had gehoord sprint het slot open.
De ketting en de standaard werpt hij in de bosjes en hij springt op het zadel.

De vrouw in het park kon het geluid van de stuiterende standaard niet thuisbrengen maar had meteen haar aandacht.
Toen ze zag waar het vandaan gekomen was en wat die man daar deed barstte ze in woede uit.
Ze gilt het uit "Stop!"
Rent er naar toe,
"Stop!"

 

Nou, dát was een raar verhaal!

Ja, dat kan kloppen. Dit was inderdaad een raar verhaal.

De inspiratiebron? Een verhaal op internet, getiteld Hondenliefhebber 'redt' stel boxers uit Zaanse dierenwinkel.

Daarop kwamen veel reacties. Van 'dit is een held' tot 'ja, ga 1500 euro betalen, lekker slim, de lege hokken zijn nu alweer opgevuld, zo hou je de broodfok in stand'.

Ik snap de emotie, dat je iets wilt doen voor de dieren die je slecht verzorgd ziet. Maar om dan de vraagprijs te betalen aan degene die je beschuldigt van het slecht verzorgen van de dieren, ik hoor bij de laatste groep. Het is geen druppel op de gloeiende plaat, het is de dierenwinkel precies in de kaart spelen.

Een druppel op de gloeiende plaat is juist geen dier kopen in een dierenwinkel. Een druppel op de gloeiende plaat is een stichting helpen die daadwerkelijk iets bij de bron doet. Ik hoop dat mensen nadenken over het vraagstuk 'vraag en aanbod'.

bef1063a1c9ed988c1d11f16ca2ff68a_medium.

e4f3136201719c29890f9d833ca3a403_medium.

Over de auteur.

Fred Steenbergen is beroepsmatig Testspecialist. Zijn vrije tijd gaat grotendeels op aan het vrijwilligerswerk voor Stichting Dierenopvang Bosnië (www.hondenopvang.com). Hiermee gaat hij meerdere keren per jaar naar Bosnië om daar te helpen met het steriliseren van zwerfhonden.

Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.

Ook helpen? Helpen kan gratis!

Hulp hoeft niets te kosten. U kunt bijvoorbeeld een verschil maken door ook  Douwe Egberts Punten te sparen. En wanneer deed u voor het laatst iets met uw Air Miles?

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het was even een wending tijdens het lezen, maar je punt is zeer duidelijk en goed neergezet.
Het is bespottelijk dat je tegenwoordig nog honden in een dierenwinkel kan kopen.
Hele goede van je.