De zwarte orchidee

Door Rose_love gepubliceerd op Monday 06 October 19:42

Lang geleden, langs de Blauwe Rivier die China doormidden kliefde, leefde een keizer die zijn rijk met trots regeerde. Op een dag keek hij uit over de rivier, glanzend onder de zachte zonnestralen, die het water als elfenvingers leken te beroeren. Hij staarde in de verte, maar toch merkte hij de subtiele beweging op, een fladderen als van tientallen vlinders, een zacht deinen op de wind. Het leek alsof ze hem toefluisterden: ‘Kom, bewonder onze schoonheid en wij zullen je een gift geven die meer waard is dan goud.’ De keizer haastte zich door zijn paleis, zijn voetstappen weerklonken dof door de vertrekken. Hij liep steeds sneller en knikte nog slechts kort naar een concubine die haar rode lippen voor hem tot een minzame glimlach krulde. Hij verliet het paleis als een dwaas, zonder verantwoording af te leggen van zijn doel.

2b0ac6cf37be00422e8dc4fd07a9b224_medium.

Eenmaal buiten voerden zijn voeten hem naar de rivier. Hij stopte pas toen het water over zijn voeten spoelde. Hij legde zijn hand boven zijn ogen om beter te kunnen kijken. De zwarte vlinders lokten hem als een stille verleidster die slechts haar donkere ogen op hem hoefde te richten. De keizer wist dat het water hem te sterk zou zijn en teleurgesteld keerde hij terug naar zijn paleis. Hij treurde echter niet lang. Er moesten arbeiders komen om de weg voor hem te banen.
‘Bouw een brug voor mij,’ zei de keizer, ‘ik geef jullie een dag.’ De arbeiders keken elkaar geschokt aan. Waar moesten ze het materiaal vandaan halen en hoe zouden ze zo snel ervoor kunnen zorgen dat er een brug was? Ze werkten als razenden en zagen de zon in een glimp rond de aarde dwalen. Het werd schemerig en nog altijd was er niets wat op een brug leek.
Toen kwam een arbeider met een idee: ‘Laten we de boten aan elkaar maken tot een lange boot die de breedte van de rivier overbrugt.’ De anderen sloegen hem op de schouder en in de donkere Chinese nacht maakten zij de brug voor de keizer.

Die ochtend keek de keizer als eerste uit het raam om te zien of de vlinders er nog waren. Zijn hart sprong op toen hij de fijnzinnige deining zag en meteen zochten zijn ogen over het water naar de brug. Hij zag niet hoe provisorisch het bouwwerk was, hij keek niet naar het onzekere wiebelen van de lange boot, maar hij zag enkel dat de weg over de rivier voor hem gebaand was. Inhouden kon hij zich niet meer en zo snel als mogelijk was, ging hij naar de rivier. Hij waagde zich op de lange boot, stapte over de aaneenschakeling van bankjes en zette wonder boven wonder veilig voet aan wal. Betoverd staarde hij naar de schoonheid van de wuivende schepselen. Het waren geen vlinders, zoals hij had gedacht, maar zwarte bloemen van een ontstellende schoonheid. Pas toen hij dichterbij kwam, zag hij de vrouw. Ze zat schuin achter de bloemen en schitterde in zuiverheid. De keizer liet zijn ogen van de zwarte bloem met het opvallende roze hart, naar de blanke schone gaan en zette een voorzichtige stap in beider richting. De vrouw richtte haar glanzende ogen op hem.

482acce04173e75514d272510d303966_medium.


‘Als u mij aanraakt, zullen de zwarte orchideeën sterven,’ klonk haar zachte stem. Besluiteloos keek de keizer van de tere bloem naar de half geloken ogen voor hem. Het hongerige gevoel naar beiden verscheurde hem inwendig, spotte met zijn gedachten. Hij keek naar de tere stengel van de orchidee. Zou zij een storm overleven? Zou zij zich weer oprichten als de hemel zijn tranen over haar uitgestort had? Zou zij haar schoonheid behouden wanneer de wind haar bladeren uiteenjoeg?

a3d4db162b8e20753be968a65dd8d94e_medium.

Hij staarde naar de vrouw, beoordeelde haar, peilde haar met zijn ogen. Ze wisselden een zachtheid uit, deelden een gevoel.                                                                                                                                  
 ‘Hoe weet ik dat de bloem enkel zal sterven doordat ik u aanraak?’ vroeg hij haar.
Ze antwoordde op een licht verwijtende toon: ‘Doordat ik het u zeg.’
‘Zij zal sterven door de wind, door de regen, door de rivier misschien,’ zei de keizer op zijn gewone trotse toon. De dame schudde enkel het hoofd. De keizer strekte zijn hand naar haar uit. Een traan rolde over haar wang.
‘Zij zal sterven doordat u mij aanraakt.’ Ze rechtte haar rug, stak haar hals uit, keek hem fel aan. De keizer trok zijn hand iets terug.
‘Als ik haar pluk, zal zij ook sterven,’ zei hij. Zijn ogen stonden triest.
‘Als u mij plukt, sterven wij misschien beiden,’ zei de vrouw, een cynische ondertoon, haar ogen op de bloem gericht. In de ogen van de keizer groeide begrip.
De dame stond op en sprak tegen hem: ‘Deze bloem kan u de eeuwige jeugd schenken, zoals ze die aan mij geschonken heeft.’
‘Ook u kunt dat aan mij schenken,’ zei hij bedachtzaam, ‘de bloem heeft het immers op u overgedragen. Wat schuilt er voor kwaad in een aanraking?’ Ze zweeg. De keizer kon zich niet langer beheersen en liep naar haar toe. Hij ging zo dicht voor haar staan dat er slechts een vinger tussen hen kon zijn. De schoonheid beefde. Haar blik ging langs zijn schouder naar de bloem.
‘Goed,’ zei de keizer, ‘vertel mij dan slechts één ding. Zeg mij hoe uw naam is en ik zal gelukkig zijn.’
Ze keek hem weer aan, opende haar lippen.
‘Orchidee,’ was haar antwoord. Zonder het te beseffen, raakte de keizer kort haar kin aan. De bloemen achter hem zonken ineen, stierven zonder een woord te zeggen. In de ogen van de vrouw stond pijn te lezen. De keizer had geen woorden meer. Door een gewone handeling had hij het leven van de bloemen genomen.  
‘Sterft u nu ook?’ vroeg hij, omdat hij het woord spijt niet kende. Ze schudde het hoofd.

688be0546ef49aa69afbe529f02c316a_medium.


‘Ik zal niet sterven, maar een deel van mij is gestorven.’ Na deze woorden klonk een geraas, alsof de bloemen wraak namen voor hun voortijdige dood. De golven overspoelden de brug, braken hem, namen hem mee. De keizer besefte dat er geen weg terug meer was.
‘Vergeef me en laat mij u geluk geven, zodat u nog zult leven.’ Hij legde zijn hart in zijn woorden. De vrouw zweeg en de keizer nam haar in zijn armen. Hij bedreef de liefde met haar op de plaats waar de orchideeën gestorven waren. Hij wilde de triestheid uit haar ogen wegnemen, maar toen hij over haar wang streek, ontsnapte er een traan aan haar wijd openstaande ogen. De traan zocht zich een weg langs haar gezicht, liep langs een lange donkere haar naar de grond. En als een wonder ontsproot er een bloem aan die plaats, die zich voorzichtig omhoog duwde langs het gezicht van de schone. In verwondering keek het paar naar de orchidee, die een stilzwijgende getuige was van hun liefde. Één zwarte orchidee had hun geluk bezegeld.
Dat was de reden dat de zwarte orchidee voor altijd zeldzaam zou blijven.  

 

 

Een detail in het begin van dit verhaal is gebaseerd op de geschiedenis van de ontdekking van de orchidee. Een Nederlandse botanicus, mr. Blume, zou de orchidee eerst aangezien hebben voor fladderende vlinders. Daarnaast is er echt een legende dat de orchidee de eeuwige jeugd zou schenken.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig!!!!!!!!!!
Heel erg mooi geschreven. Zou een juweeltje zijn geweest voor het boek.
Wat prachtig. Dus sprookjes schrijven kan je ook al ...
Je moest eens weten wat ik allemaal kan. ;) Thanks, Zwitsertje!
Vertel ... ;)
Alsof ik onder dat sprookje een spannend verhaal ga vertellen... ;)
Een apart artikel is ook welkom ;)
Sprookjesachtig mooi, je weet precies de juiste toon en woorden te vinden voor een sprookje. Zinnen die in een ander verhaal totaal niet op hun plaats zouden zijn.
Knap.
Dankjewel, Karazmin. Die sprookjestrant kwam al vanaf de eerste zin, het verhaal werkte nog mee ook. ;)
Wat mooi geschreven
Thanks, Yneke!
Prachtig geschreven staat bij mijn favos
Dank je, Vandollum!
Wat een prachtig sprookje, Heel knap geschreven; ik sluit me geheel aan bij Mijler.
Dankjewel, Luus!