Plazilianen zijn lachende Posi-Liefjes

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 06 October 14:28

Voor mij zou het een zeer bijzonder feestje worden.

Niet omdat ik dat van te voren zo had gepland, maar ik wilde met leuke mensen vieren dat ik één dag na mijn verjaardag zo’n gunstige uitslag bij de dokter kreeg. Geen bestraling, dus kon ik zelf weer stralen

e3d6ae95d66336a73eeffc52e65303a9_medium.

Dat ik daarbij totaal los zou gaan had ik zeker niet berekend, wel dat de fotocamera niet mee hoefde, want het was niet de bedoeling om ongevraagd foto’s bij het toekomstige artikel te plaatsen. Het zijn dus niet mijn foto’s die in dit artikel staan

Het begon al meteen goed

Niet dat de heenweg zonder perikelen verliep. Die had op zich al alle ingrediënten om er een avondvullende theatervoorstelling van te maken.

Allereerst publiceerde Mijler een gedicht over een zeer irritante kerel. Dat is natuurlijk de Goden verzoeken, dacht ik meteen toen ik hem las...
Mijler had voor het feestje ‘open huis’ teneinde hun woning te verkopen. Natuurlijk dat hij en Mien dagen van te voren de keet van top tot teen schoon hadden geboend maar... er kwam niemand opdraven. Goedgemuts vertrok hij daarna, want hij wist immers (ook zonder Tom Kroest) waar hij in Arnhem wezen moest …

Tot hij een afslag over het hoofd zag, plompverloren al helemaal in Velp zat voor hij er erg in had. Ik stond maar een half uur aan de stoeprand bij EmjE voor de flat. In mijn rugzak een zooi reserve watten, beha en inlegkruizen, voor als het wondvocht van mijn weggekaapte borst besloot het feestelijk zwarte glittershirtje te bevuilen. We konden dus op pad... Doch... voordat Tom deed wat Mijler wilde waren we al snel een stief kwartiertje verder... en ik kon het zelfs laten daar hilarische opmerkingen over te bezigen..

Op naar station Veenendaal om Yrsa op te halen (opdat zij samen gebruik konden maken van Mijlers twee vrije treinreiskaartjes) Tom Kroes lulde ons wel de oren van de kop, maar begreep (met een oud programma) de Veenendaalse wegomleiding niet. Derhalve toerden we door de meest achterlijke en afgelegen binnenweggetjes tot ik eindelijk bij het station Yrsa op het trottoir ontwaarde. Ik vloog haar om de nek alsof ze de verloren dochter was, tot ze zei: “Het wordt nog erger… Er rijden géén treinen, één of andere breuk in de waterleiding.”  

Kijk, dan gaan bij mij de sluizen open. Dan wordt ik stout en recalcitranterig komisch. Och arme Mijler, met zijn gratis reiskaartjes. Het is om je rot te lachen, dacht ik en zei vanaf de achterbank... "Lekker met de NS, vooral als je ergens op tijd had willen wezen  en ik heb dus óók voor niets de OVkaart opgewaardeerd." Niemand maakt Mijler echter de pis gauw te lauw. Dat lukt zelfs mij niet, maar van de prijs op de parkeerpaal bij het Beatrix theater werd hij toch wel even wit heet, al deed hij er wat laconiek over...Daar stond hij dan voor (de) paal met zijn onbruikbare gratis treinreisjes in de zak, hihi...

6b568112c9cd65f6334d3e0cb1cdd816_medium.

In Hoog Catterijnen konden we gelukkig op de valreep de wel op tijd aanwezige Plaziliaanse borrelaars nog overvallen. De eerste die ik in het vizier kreeg was mijn sjans, Gildor, die me zo vast aan zijn borst drukte dat ik verwachtte onmiddelloos de reserve Beha met inlegkruis uit de rugzak te moeten rukken.

Ruud, samen met Roos en Wasbeer het organiserend comité, was overduidelijk zeer gelukkig. Roos bleek een prachtig jong ding, Beertje een grote knufse beer en nog voordat er één sherry naar binnen was gekolkt, sloot ik Mooie Mozart, Guitige Gerrit en Knapperig jonge Fred in mijn hart. Frivool fruitige Ciska, waar ik ooit al eens vreselijk mee gelachen heb, was voor mij de grote verrassing van de dag en niet omdat ik haar daar niet had verwacht. Bijna onherkenbaar was ze meerdere maten dunner geworden en het wel meteen weer haar ogen die me bestookten. We lagen in een verwrongen deuk voordat er één woord gesproken was. Al snel liep de Plaziliaanse stoet met Luuske, volbloed Karina, Yrsa en Mijler plus alle andere schrijfgekken richting de Dom naar het knusse en overvolle eetcafé.

Vanaf dat moment raakte ik het spoor al snel bijster. De narcose, beste mensen. Men zegt dat die nog maanden door werkt … De luitjes die ik nog niet kende bleken stuk voor stuk een aanwinst en zij die al wel wisten wie ik ben (dat ik los kan gaan als een achterlijk gebakje) vergaten net zo snel als ik, dat ik kalm aan moest doen. Ik weet niet hoe het kwam, maar na het heerlijke voorafje te hebben opgepeuzeld dacht ik ineens: Wat kan het schelen, ik kan best mijn decolletéetje, of wat er van over is, efkes met iedereen delen. Zo’n borstamputatie is tenslotte niets om je voor te schamen en een echte Weltevree wordt er in wezen geen spatje anders van. Mozart had eerst niet mee willen eten, maar zij ontpopte zich met haar gloeiende vrolijke karbonkels (ogen) binnen de kortste keren als een heerlijke komische tante. Een geduchte sparringpartner in de hoek waar de snedige opmerkingen vallen. Toch maar eens met haar in conclaaf of we voor het volgende feest niet samen iets van cabaret in elkaar kunnen flansen.

De stemming zat er meteen heel goed in en was ook niet meer kapot te krijgen. Het was trouwens prima georganiseerd. Er stond voldoende keuze op het drie-gangen-menu waar we zelfs voor hetzelfde geld drie drankjes bij konden bestellen. Tussen de gerechten daalden de rokers spontaan de, met rode lichtjes beklede, krappe trap af. Voor mij (ik zie geen diepte) bleek het hoerige element daarvan een waar spectakelstuk. De halsbrekende toeren had ik er echter wel voor over om beneden 'een luchtje te scheppen'…. want oergezellig was het daar buiten wel, waar we ons binnenstebuiten keerden van pret. Het ene woord haalde het andere uit en iedereen deed wel op zijn of haar beurt een lollige duit in het zakje.

Gildor: "Ja, maar Syl. Je hoeft nergens over in te zitten. Die protheses maken ze zo dat ze niet van echt zijn te onderscheiden. Je voelt het verschil helemaal niet."

54966877b45d0b25d85a6a279ddf1614_medium.

"Ja, hahah, jullie mannen niet!" plofte als vanzelf uit mijn mond en heel Utrecht lag gierend met natte lachogen plat... 

Fred van die stichting om dakloze honden te redden, bleek helemaal geen geitenwollensok, ontpopte zich juist als een heerlijke opgewekte kerel. Spiritlady Ciska ging natuurlijk met mijn pet op de loop, die haar geweldig goed stond. Mijn wondvocht sprong niet uit de band of uit het vel. Luus was zichzelf, lekker vertrouwd, Mozart en Karina zijn echte dotjes, terwijl de mensen van de organisatie zich boven als rustige lieden met Mijler en de gang van zaken bezig hielden. Het had best nog uren mogen doorgaan, tot we aan het gaatje waren, maar ik voelde wel dat het rond elf uur tijd was om er een eind aan te breien...

Nadat we bij Yrsa nog een kopje koffie hadden gedronken zette Mijler mij om één uur ’s nachts bij EmjE af, die nog net haar bed niet had opgezocht. De hond wist van gekkigheid niet hoe blij ze me begroeten moest, maar ik kwam amper verder dan uitgeteld op de bank ploffen en zeggen dat het geweldig en hilarisch was geweest. "Maar morgen, morgen hoor je meer."

Zondag heb ik het moeten bezuren. Ik kon de ene poot bijna niet meer voor de andere krijgen, maar ik had het er graag voor over...Wat heb ik genoten, juist omdat het feestje de rest van mijn leven zo mooi markeerde.

PS: Wat betreft de herstelperiode kan men zich beter van een borst af laten helpen dan een Plaziliaanse bijeenkomst meemaken. Sjongejonge… ik heb me bijna doodgelachen

 

Reacties (84) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk artikel. Fijn om zo toch van de sfeer te kunnen proeven :)
Gedeelde vreugd is dubbele vreugd...dank je wel
Een echte'feel good'. Lekker.
Ik heb de berichten over het op handen zijnde feest helaas gemist.
Jammer, had je graag efkes geknufd.
En óf het een bijzonder feestje was..., gewoon een beetje jouw welverdiende feestje ;-)... Het was gezellig, ik heb erg van jullie allemaal genoten, wat een posiliviteit! Zeker voor herhaling vatbaar...

Lekker geschreven, precies zoals het was, lekker mens ben je gewoon. xxx
Bloost en schatert... pyjamaparty?
Ik zit dus een heel idiote reactie te typen, ben er even niet bij met mijn hoofd geloof ik. Wilde vragen..., mag ik ook mijn nachtjapon dragen op de pyjamaparty?
Ik zie je al helemaal voor me in een baby-doll, en wij maar dollen
Hahahaha, ik zei nachtjapon! Maar dat het dollen wordt dat staat als een huis, nou, ja, ik sta aan de zijlijn he, je kent me, ik hou jou wel in de smiezen dan ;-)
Top ,Dat het allemaal zo goed klikt.
en je bent ook al niet van je stuk te brengen door niet rijdende treinen .ziet overal de humor van in , mooi !
Ja, zelfs met één borst kun je uit volle borst pret hebben
Een prachtig verslag.....van een geweldige avond.
Ja, we zijn het allemaal daar wel heel dik over eens. Het klinkt ook erg door in alle andere artikelen over die bijzondere avond
Ik ben daarom heel blij om er bij geweest te zijn.
Wat een geweldig leuk verslag! Ik heb toch een belangrijke bijeenkomst gemist. Volgende keer beter!
Jaja, kom de volgende keer ook. Echt een aanrader.
hahaha hoezo kalm aan doen .. gewoon heerlijk jezelf blijven .. maf en totaal losgeslagen ... zoals we je kennen ... wat heb ik weer heerlijk van je genoeten ... wat was het fijn dat je er bij was .. wat was ik blij om jou te zien .. want voor mij was jij de grote verrassing van deze avond ... ik had je echt niet op dit feestje verwacht
Haha, ik besloot ook pas op het laatste moment omdat de uitslag bij de dokter positief was. Joepie