“Tot ziens Papa”, zei ze nog zacht.

Door Theun50 gepubliceerd op Sunday 05 October 11:16

Met haar zesentwintig jaar was dit de achttiende keer dat ze deze reis ondernam.
De treinreis gaf haar elk jaar weer dat onrustige gevoel, alsof ze besefte dat waar ze mee bezig was, nooit af zou komen. En de rust die het haar gaf, kwam pas altijd achteraf. Ze kon zich niet voorstellen dat ze deze traditie ooit door omstandigheden zou moeten verbreken, het was immers haar monument!
 

Tien minuten nadat ze in de trein haar plek had ingenomen, vertrok de deze.
Terwijl de wereld steeds sneller voorbijschoot sloot ze haar ogen, en dacht aan de eerste keer dat ze als negen jarig meisje deze reis alleen ondernam. De eerste keer was ze door haar moeder naar het station gebracht. “Neem het achterste stoeltje maar,” had haar moeder toen gezegd, “dan kan je iedereen zien die in de trein zit.”
Zo probeerde haar moeder haar gerust te stellen. En net als nu, had ze toen twee koffers mee. In haar linkerhand een koffer met schone kleren, een tandenborstel en een zaklamp, en in haar rechterhand een klein koffertje met daarin haar pop.

Haar moeder had haar op het hart gedrukt goed op de omroepster te letten. Ze moest de plaatsnaam maar goed in haar oren knopen, dus dat deed ze. Wanneer de stationsomroepster “station Deurne” riep, moest ze uitstappen. Een half uur later was het dan zover, station Deurne. Snel pakte ze haar twee koffertjes en liep naar de uitgang van de trein. Toen ze uit de trein stapte, zag ze haar vader al staan.
Heel even was ze bang geweest dat er niemand zou zijn, dat ze alleen op het perron zou overblijven. “Hallo pappa,” zei ze, terwijl hij haar liefdevol oppakte, “mijn pop is ook mee, en mijn zaklamp”
“Goed zo lieverd”, zei haar vader zachtjes.
Stevig hield ze zijn hand van haar vader vast toen ze het perron afliepen.

Het was een schitterend weekend, haar vader was veel liever geweest dan toen hij nog gewoon bij haar moeder in een huis woonde, en ze genoot ervan. Ze begreep niet waarom dat nu wel kon, en vroeger niet. Die avond mocht zij kiezen wat ze gingen eten. Haar vader had kaarsen op tafel gezet en de lampen uit gedaan. “Dat geeft zo’n fijn zacht licht, vind je ook niet?” Ze had vastberaden geknikt, en het was goed zo.
Het weekend was voorbij en haar vader bracht haar weer naar het station.
Ze ging weer in de achterste wagon zitten. Haar vader pakte haar teder op en ze kreeg van hem een lange knuffel, langer dan ze ooit had gehad. Ze dacht zelfs een traan te zien, vlak voordat hij haar hoofd tegen zijn schouder drukte. Het was alsof haar vader niet gewoon tot ziens wilde zeggen, maar ik houd van je.

Enkele weken later, stapte ze weer uit de trein in Deurne. Met in beide handen een koffer. Het besneeuwde perron was leeg en de verleiding was groot was om hier even weg te dromen, maar ze liep ze door. Snel, maar niet haastig, gewoon omdat dit iets was waar ze absoluut geen haast bij wilde hebben. Want dit was de enige dag in het jaar dat ze even alleen was met haar vader kon zijn. Het was hun dag, de Zevende januari.

“Hallo pappa”, zei ze zacht, en ze slikte even, keek om zich heen. Haar gedachten vlogen alle kanten op. “Ik heb geen pop meegenomen en ook geen zaklamp, maar wel een kaarsje.” zei ze terwijl ze op haar ene koffer wees. Ze opende de koffer, pakte er een kaars uit en drukte deze behoedzaam in de sneeuw. “Want dat geeft zo’n fijn zacht licht,” zei ze terwijl ze de kaars liefdevol aanstak, “vindt u ook niet, papa?”
Maar het bleef stil, natuurlijk bleef het stil. Zo zat ze minutenlang bij haar vader, misschien wel een uur. Het maakte ook niet uit. Toen ze wist dat het goed was, sloot ze berustend het koffertje.
De kaars moest blijven staan, flakkerend vechtend met de wind. Ze stond op, pakte haar koffer en keek nog een keer naar beneden.
“Tot ziens, lieve pappa”, zei ze nog zacht, en ze vertrok, haar flakkerende schaduw volgend.

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ontroerend mooi
ik ben er stil van geworden
Dat begrijp ik.
Pffffffff wat intens lief,mooi en ontroerend.
Dank je wel.
Tranen in mijn ogen, mooi verteld.
Dank je.
ontroerend.....
Is het ook.
heel erg mooi
Graag geschreven.
Daar krijg ik nu een brok van in mijn keel
Gewoon even doorslikken, meid.
Heel mooi geschreven!!
Dank.