Triangel

Door Dudesendonts gepubliceerd op Saturday 04 October 10:07

Ik wil vandaag wat opbiechten. Enkel een paar oud docenten, klasgenoten en mijn ouders wisten hier vooralsnog van.

Ik heb triangel gespeeld. Juf Lydia op de basisschool kwam met het idee. Zo rond het einde van het schooljaar gaven we met de hele klas een uitvoering aan familie en vrienden. Zelfs mijn tante uit Utrecht kwam speciaal over om hierbij aanwezig te zijn. Dat vond ik altijd heel bijzonder. Als mijn tante uit Utrecht luisterde, wilde ik geen fouten maken. Anders was ze voor niets gekomen, vond ik.

Daarom deed ik extra hard mijn best tijdens de muziekles op woensdagochtend. Dat viel ook juf Lydia op. Van haar kreeg ik mijn eerste echte triangel. Eerder had ik het al met samba-ballen en een tamboerijn geprobeerd, maar dat ging niet echt. Voor deze instrumenten heb je ritmegevoel en iets wat lijkt op muzikaliteit nodig. Zodra ik een tamboerijn in handen kreeg, mocht de rest van klas even buiten gaan spelen van juf Lydia. Anders kregen ze last van hun hoofd, zei ze.

Maar met mijn triangel was dat helemaal anders. Een triangel paste bij mij. Ineens was ik helemaal één met mijn instrument. Ik kreeg van juf Lydia een extra grote triangel, waaraan een nylon koord bevestigd was om de triangel vast te houden. Ik kreeg er een metalen stokje bij met een rubberen handvat. Soms moest ik van juf Lydia het stokje omgedraaid houden, zodat ik met de rubberen kant op de triangel tikte. Ik begreep nooit zo goed waarom.

Toen ik in groep 7 zat, werd ik gevraagd de leerlingen van groep 8 te assisteren tijdens het oefenen van hun musical. Mijn taak was het aangeven van het tempo van de muziek. Apetrots was ik. Als een soort dirigent had ik een klein krukje van juf Lydia gekregen, zodat iedereen mij goed kon zien én horen. Vervolgens moest ik vier tikjes – tussen ieder tikje zat een korte pauze, afhankelijk van het tempo van het nummer, op de triangel geven. Daarna zat mijn rol erop.

Ik werd steeds hechter met mijn triangel. In de pauze gingen de meeste jongens uit mijn klas tafeltennissen. Ik niet. Ik stond in een hoekje van het schoolplein, naast de hink-stap-sprong tegels, te tikken op die triangel. Steeds uitbundiger ook. Soms kwam er een docent langslopen en kreeg ik een sticker als ik beloofde de triangel binnen twee minuten binnen op mijn bureau te leggen. Na drie maanden had ik al meer stickers dan andere leerlingen in een jaar verdienden.

Tenslotte was er dan in juni de uitvoeringsavond van de muzieklessen. Dagen van oefening en geping op mijn triangel moesten die avond ten hore gebracht worden aan een gymzaal vol mensen. Mijn entree was tijdens het nummer Op een onbewoond eiland. Telkens na de regel, ‘op een onbewoond eeeeei-land’, werd er van mij verwacht dat ik twee korte tikjes op de triangel gaf. En dat deed ik dan ook. Het applaus na afloop was oorverdovend. Met een tevreden en voldaan gevoel verliet ik de basisschool. 

Muziekles in de brugklas was heel anders. Ik kreeg meneer Kroon als docent. Die vond de triangel maar een instrument dat er niet echt toe deed. Hij vond dat ik moest gaan oefenen op het keyboard. We speelden met de klas gezamenlijk het nummer Three Little Birds van Bob Marley. Ik was hartstikke tevreden over mijn eigen inbreng. Toen ik een week daarna het muzieklokaal inliep voor de volgende les, lag het klokkenspel al op mijn stoel klaar. Ik moest dat maar eens gaan proberen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.