De geroepene, deel 52, Axat

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 04 October 07:40

images?q=tbn:ANd9GcQar2uCtF8m49Zyxu-jfiZ

Boismont haalde diep adem en dwong zichzelf om rustig te worden.  Hij richtte zijn blik op een hoge boom in de verte en haalde langzaam en diep adem en hij voelde hoe hij weer controle kreeg over zijn schrik. Zijn hart bonkte nog wel in zijn borstkas, maar hij voelde hoe hij weer rationeel kon denken. De arts in hem won het van de geschrokken sterveling die alleen maar ver weg wilde geraken van iets dat zo dodelijk was. De man was dood, geweest, niemand liet een kraai ongestoord in zijn wang prikken. Daar hoefde hij zich niet schuldig om te voelen, hij had niemand aan zijn lot overgelaten en nu terug naar de eigen situatie. 'De man lag dicht bij Axat, richting Quillan dat Boismont al weer enige tijd achter zich had liggen.  Hij had geen spullen bij zich gehad.'

Zijn analytische geest hield hem een paar mogelijkheden voor.  Iemand lag tussen Quillan en Axat zonder door die plaatsen gekomen te zijn.'Uitgesloten,' dacht Boismont! Langzaam liet hij zijn paard weer stapvoets richting Axat gaan.  De volgende mogelijkheid diende zich aan, De blauwe man had Axat verlaten zonder ook maar iets mee te nemen en was de enige die aan de zwarte of de blauwe dood leed en was een paar franse mijlen buiten Axat ziek geworden en overleden. 'Uitgesloten' dacht Boismont, 'streep maar' door en hij wist wat het meest logische antwoord was.

'Iemand had Axat ontvlucht omdat de ziekte daar rondwaarde en alhoewel hij het niet besefte  droeg hij de ziekte al bij zich en op weg naar Quillan, was hij ingehaald door de blauwe dood die hem met hoge koortsen op de weg had doen wegkwijnen.' 'Zeer wel mogelijk,' dacht Boismont, 'of in ieder geval delen van die gedachten. De man kwam uit Axat, want je moest ergens vandaan komen en dáár heerste de blauwe dood.' Een stenen grenspaal in de vorm van een wolf loerde hem aan. 'Ook dat nog,' dacht hij, 'dit is wolven gebied, Axat kiest niet zo maar een wolf figuur als symbool van haar gemeente.'

 images?q=tbn:ANd9GcTCPYfvH_HRyq8J_e-5iPS

Met zijn rechterhand hield hij  de teugel in en toen bond hij zijn sjaal voor zijn gezicht. 'Ziektes konden door de lucht meegevoerd worden in beperkte mate,' zijn artsen geest kwam tot rustige weloverwogen besluiten. Hij zou richting Axat gaan en het vermijden, hij zag daar tegen op  maar wist dat zijn redding lag in de hoge Pyrenëen. Hij dreef zijn paard weer even aan  en vervolgde zijn weg. 'Formigueres,' dacht hij, dat zou het volgende dorp moeten zijn.  'Hoe zou zo'n ziekte in Axat terechtgekomen zijn,' vroeg hij zich af terwijl zijn paard per stap hem dichter naar het getroffen dorp voerde. 

De weg daalde nu en liep nu over een hoogvlakte, vrijwel evenwijdig aan de rivier de Aude.  Het interesseerde hem niet echt, hoe de ziekte er terechtgekomen waren, er waren zoveel mogelijkheden.'Markt handelaren van de kust die het meegevoerd hadden of het omgekeerde, boeren die vee verkocht hadden aan de kust en naar een bordeel waren gegaan of zich een gezellige avond in een kroeg veroorloofd hadden, waar ook zeelieden kwamen. De mogelijkheden waren legio.' 'Maar het verontrustte hem wel hoe makkelijk de zwarte dood zich kon verspreiden.' In de verte zag hij nu het dorp en hij besloot tot een laatste veiligheids maatregel. 'Hij zou het vermijden' en hij zag daar tegen op want dat betekende  door rijden tot Formigueres, wat zo'n 40 franse mijlen verder lag maar langs een moeilijk begaanbare weg, wat betekende dat hij nog zeker 7 uur in het zadel zou zitten.

Milia passuum‘', zijn geest dwaalde naar de oorsprong van de franse mijl.  Milia passuum, dacht hij weer met een glimlach, 'het latijn,  taal van geestelijken, chirugijnen en artsen.  Milia passuum, de afkorting van duizend Romeinse dubbelpassen.'  'Formigueras lag hoog.' bergen hielden altijd vee ziekten tegen, 'dat wist hij. 'Hoef en klauw ziekte kwam altijd tot stilstand aan deze of gene zijde van de bergkammen. Net als druiven rot die door de rode mijt veroorzaakt werd. Als er maar bergen tussen een besmet gebied lag en een onaangetast gebied, al lag het maar op twee kilometer afstand dan zou de ziekte de goede velden niet bereiken. 'Formigueres lag op een hoog vlakte hij had wel eens gehoord dat het 'anderhalve franse mijl  boven het zee opvlakte lag. Hoe zouden ze dat gemeten hebben, 'vroeg hij zich nu af? 

images?q=tbn:ANd9GcRjS1M2B8t3pJjufpW8PCu

'Het zou er koud zijn, er lag altijd sneeuw, dat hield natuurlijk de rode mijt tegen die druivenranken deed rotten binnen luttele dagen. Als hij daar maar een keer was dan zou hij vandaar een plan trekken. Dan zou hij een dag wachten om te zien of hij uiterlijke tekenen van ziekte zou hebben alvorens het dorp binnen te rijden. 'Nu hoorde hij de doodsbel luiden van de kleine dorps toren die hij nu kon onderscheiden. 'Hora est,' mompelde Boismont en mende zijn paard de helling af, van de weg af  richting oever. 'Vergeef me,' zei de arts en dwong zijn paard het ijskoude water in te stappen van de rivier. even  leek alsof hij de ongelijke strijd van spierkracht zou verliezen maar toen dreef hij met zijn kuiten het paard voort en het arme beest zocht langzaam zijn weg over de kei bodem van het kristal heldere water. 

De rivier stroomde hen tegemoet, 'als hij voorbij Axat was dan zou hij de stroom verlaten, zich wassen door onderdompeling en door rijden.' Op de hoogte van Axat rook hij de brandgeur door zijn sjaal heen, het geweeklaag bereikte hem. 'Ze verbranden de huizen van besmette mensen', dacht Boismont. Wat een vreselijke rampspoeden treffen mijn arme land.

San Daniel 2014

lees ook deel 53 ..het pest dorp

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ja erg die ziekte
Dat bergen vee ziekten tegenhouden, interessant.