De geroepene, deel 51 de reis

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 03 October 18:07

Boismont gaf zijn paard de sporen en richtte zijn teugels naar het Zuiden, naar Quillan. 

Het zou iets meer dan een uur te paard zijn, daar begon het deel van Frankrijk waar meer Catalaans dan Frans gesproken werd. Het was het gebied dat nog onder de Heren van Narbonne viel, maar gelegen aan de voet van de Pyreneën was het verre van Frans. Het gebied was ook vaak van hand gewisseld.  De  Aude stroomde er met kracht doorheen en splitse het dorp in twee gelijke delen.  Daar zou hij ontbijten en dan over de oude Romeinse brug koers zetten naar Axat dat weer een uur verder lag naar het Zuiden. Quillan met zijn oude burcht dat zo geleden had in de Katharen tijd van Innocentius de IIIde. Quillan, plaats van de houtvesters  die de gekapte stammen lieten meevoeren stroomafwaarts naar Carcasonne.

images?q=tbn:ANd9GcTeupJ_bK4xWWUMH8YFZ_N

Hij wilde niet aan Jean en Eva denken . ‘Wij zijn allen op weg’, dacht hij  ‘ en dat is maar goed ook, want of de Zwarte dood zou zich hebben doen gelden, of de Heer van Joyeux of de kerk  maar in Alet waren hun dagen geteld geweest.  De wisselende omgeving deed hem meer opmerkzaam zijn.

Het paard moest nu zijn weg zoeken  en je merkte dat je nog net in Languedoc-Roussilion was, naar mate je Zuidelijker ging zou het gebied bergachtiger worden en veranderen van Roussilion naar  Rousillion Girona, wat alweer Spaans was.  In gedachten verzonken reed du Boismont verder. ‘Hoeden,’ dacht hij, ‘onvoorstelbaar wat een combinatie, houtvesters en hoedenmakers. Hout dat viel nog te plaatsen, maar een bergdorp dat hoeden maakte die tot in Parijs verkocht werden? Hij had zich eigenlijk nooit zo afgevraagd hoe zo’n arbeids tak ontstond. Naar de kust toe lag Pays du Cathare, het oude Katharen land, dat weer keurig onder controle was gebracht, door de kerk.

Het was logisch dat het een wijnstreek was en de Roussilion of de Beaume de Venise was bekend tot ver over de grenzen. Het heuvelachtige land werkte daar aan mee in die meest Zuidelijke punt van Frankrijk. De hoek van de zon ten opzichte van de wijngaarden was niet beter te kiezen en hoger het gebergte in zou nacht vorst de druivenranken ombrengen eer zij ook maar druiven konden voortbrengen.  ‘Hout dus,’ dacht  Boismont, ‘en hoeden’ en zo reed hij Quillan binnen.  

images?q=tbn:ANd9GcSMjnt5RmYu8hhis23zVER

Net voor de Romeinse brug hield hij in, bij een oude herberg, dit was het Franse deel van het dorp al sinds eeuwen, bijzonder dacht hij dat zelfs in zo'n klein dorp al zulke verschillen bestaan. Over de brug zouden mensen Catalaan spreken, 'water is een natuurlijke grens', dacht Boismont, 'net als de bergen waar hij straks door zou trekken'. Een jongen's stem verstoorde zijn overpeinsingen', monsieur, zal ik u paard verzorgen?' Boismont keek op, de jongen wees naar een trog naast de herberg.  Boismont knikte en steeg af en enigsinds met stramme passen liep hij naar het houten terras. 

'Goede morgen Heer', klonk het en de waard keek hem vragend aan. 'Graag wat ontbijt,' zei Boismont, 'wat heeft u te drinken?' Wijn, bier en water' zei de man,' ik kan de wijn aanbevelen met brood en gerookte ham.' 'Doe maar zei Boismont, terwijl zijn gedachten weer uitgingen naar Eva en Jean, die zouden nu ongeveer voorbij Limoux zijn. Met kracht zette hij hen uit zijn gedachten, hij kon de komende weken niet dag in dag uit aan hen denken, soms moest je op je gesternte vertrouwen. Hier zijn geen vliegen, dacht Boismont wat een luxe, als er iets is waar ik een hekel aan heb zijn dat wel vliegen. 

Er hingen wat hammen te drogen in de wind die nog koel aanvoelde in de vroege ochtend. 'Zo', zei de waard u komt zeker handel drijven met hoeden of is het hout voor u?' Zoiets,' zei Boismont en de waard merkte dat er niet veel meer gezegd zou worden en ging weer wat hammen schikken in de wind. De ham was voortreffelijk, donker van kleur zonder vet, dat krijg je in de hooglanden, dacht Boismont en de wijn was wat zurig van smaak maar geschikt om er wat brood in te dopen.' 

images?q=tbn:ANd9GcR7vZDEENAj4eT5_cMsdMr

Even later gooide hij een muntstuk naar de jongen en wendde zijn paard richting brug.  'Op naar Axat,' dacht hij.  De weg zou nu flink klimmen en er zouden kloven zijn die de rivier volgde, uiteindelijk zou hij bij Axat  al door stuif sneeuw rijden, het gebied kende dan ook enorme hoogte verschillen.Hij zou op zijn hoede moeten zijn, dit was bij uitstek een plek waar je overvallen kon worden. Verlaten, met veel rotspartijen in het grensgebied tussen twee landen in de woeste gebieden.  Het was dicht bij Axat toen Boismont zijn paard in hield, er lag iemand op de weg. 'Een valstrik', dacht hij en hij bleef even staan, maar het bleef doodstil. Zijn paard trappelde onrustig en langzaam dreef Boismont stapvoets met ingehouden teugels zijn paard naar voren om even later weer in te houden.

'Toen werd hij met afgrijzen vervuld de man die op de grond lag bewoog niet en was   blauw', een kraai pikte stukjes uit zijn wang. Boismont gaf zijn paard onverhoeds de sporen en hield zijn adem in toen hij het lijk voorbij denderde. Pas na honderd meter ademde hij uit, hij wist wat hij gezien had.

San Daniel 2014

 

lees ook deel 52, de geroepene axat

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
de afwisselingen in de verhaallijnen zijn heerlijk, zo hou je nagenoeg ieder stuk er een vorm van spanning / nieuwsgierigheid in.

Volgens mij had je op het eind niet meer veel tijd over en wilde je toch nog 'even snel' publiceren? Ik mis namelijk wat interpunctie ;)


"Toen werd hij met afgrijzen vervuld de man die op de grond lag bewoog niet en was blauw,"
bedankt daarvoor..ik zal het aanpassen..
ik bedoelde meer dat die zin opviel dat die geen leestekens had:

Toen werd hij met afgrijzen vervuld: De man die op de grond lag bewoog niet en was blauw.

oftewel: dubbele punt (of moet het een puntkomma zijn?)
Oefff, de blauwe dood? Gevaarlijk!
spannend nu wel nieuwsgierig