Theun heeft een vorm van vraatzucht.

Door Theun50 gepubliceerd op Thursday 02 October 15:00

Gisteren hebben wij zoooo heeeeerlijk gegeten. Moeders had een oud Veluws ‘kerstrecept’ uit de onderste krochten van de buffetkast getoverd, zomaar.
En onwillekeurig moest ik denken aan de kerst. Ik ben nu eenmaal geboren als vreetbeest en daar kan ik niets aan doen.

De tijd komt er weer aan waarin we ‘gezellig’ samen een eetfestijn houden, de kerstdagen! Ja ik weet het, ik loop weer eens een paar maand vooruit. Bij het woord ‘eetfestijn’ denk ik automatisch aan de kerst. Weet je, Theun leeft om te eten.
Zonder eten leef ik niet echt.
Lekker, vies, ranzig, over datum, het maakt mij geen donder uit. Niks houdt mij tegen in mijn zucht naar eten. Anderen durven het zelfs een eetverslaving te noemen. Onzin, natuurlijk.

Mijn vraatzucht is mij met de paplepel ingegoten, dus bezit ik deze gave van nature.
Toen ik nog een mini-Theuntje was en mijn ouders mij zondags meenamen naar een losloopgebied, rende ik altijd wild alle kanten op. Altijd opzoek naar iets eetbaars. Bramen, bessen, frambozen, al dat eetbaars schrokte ik naar binnen. Als mijn ouders het niet vertrouwden renden ze naar mij toe en grepen mij dan in mijn nekvel.
Dat had maar zelden effect want in plaats van alles uit te spugen, slikte ik zonder kauwen de hele mikmak door mijn aangepaste keelgat naar binnen.
Maar in de auto, op de terugweg naar huis, braakte ik alles weer uit.
Maar dan ook echt alles! Dus ook de intacte bramen en frambozen, inclusief de wormpjes als de spreekwoordelijke kers op de bessentaart.

Vele jaren later breekt voor mij een hele moeilijke periode aan; de puberteit.
Mijn zucht naar voedsel is dan sterker dan ooit. Logisch, je bent dan volop in de volwassenengroei! Waar ik als mini-Theuntje het eerder nooit waagde om stiekem dingen van tafel te pikken, rende ik toen puberaal ontspoord door de woonkamer om bakjes mayonaise en sausjes uit te likken. Als mijn jongere broers of zussen even niet opletten, vrat ik ze de kaas van het brood. Ik beet door elke zure appel heen en liep bijna altijd met een hete aardappel in mijn keel.

Het moge jullie nu wel duidelijk zijn dat de hedendaagse invulling van het kerstfeest er één is. Die invulling is mij op het lijf geschreven! Er staat met de kerst overal eten en van alle kanten wordt mij allerlei lekkers toegeschoven. Terwijl anderen zich daarna allemaal voor de kop slaan als ze op de weegschaal kijken, er nachten niet van kunnen slapen, houden die extra pondjes mij niet uit mijn middagslaapje.
Nee, dan denk ik gelukzalig terug aan de twee dagen waarin er eindelijk gehoor werd gegeven aan mijn vraatzucht. Of is het meer; wraakzucht?

Hoe dan ook, overdrijven is ook een kunst!

Theun50.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad, de grote kunst van het overdrijven is je echt wel in de aderen gebakken...maar goed, volgens mij merk jij er qua gewicht geen grammetje van
Dat heb je helemaal goed.
Waar ik nou zo nieuwsgierig naar wordt: wat was dan dat heerlijke Veluwse 'kerstrecept'? (En: is 'moeders' je moeder? En: hoeveel weeg je eigenlijk? ) :)
Dat recept is een familierecept! Tja, dat houden wij voor onszelf, natuurlijk. En moeders is moeders de vrouw, ofwel mijn lieve echtgenote.
Hahaha, versmakelijk
Eet smakelijk;-)
Hier verschillen we enorm in. Hou totaal niet van eten, behalve van snoepen dan.
Dan kun je ook snoepen van lekker eten.toch?
Vind bijna niks lekker.
Dat is sneu!
Hahaha weer geweldig geschreven .