Veel geluk, en nog meer plezier, ondanks slechte afwatering

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 01 October 11:33

Bij de bushalte wachten Missy en ik op Sandra. In de stromende regen, maar dat deert niet. Lijn drie naar Burgers Zoo stopt precies bij EmjE voor de deur en oh, wat ben ik blij met Sandra als we om half zeven arm in arm door het grasveldje naar mijn huisje lopen. Lucifall, mijn Sanneke, heeft ook steengoede positieve nieuwtjes over hun thuisfront, waar we beiden blij om zijn en ze overhandigt mij een prachtig stenen doosje -mijn lievelingskleur- Haar man heeft speciaal voor mij, overigens geheel naar afspraak, zijn gestifte lippen op een lief papiertje in twee klapzoenen gevangen. Die neem ik- weh van ontroering- in ontvangst en met koffie en de goed gelukte maaltijd leggen we een bodempje om daarna ‘los te gaan’.

We zijn plotsklaps twee middelbare doch piepjonge meiden in de bloei van hun recalcitrante wilde leven, die het even niets kan schelen dat het bestaan eindig is. Hoewel ik me zo af en toe verbaas over mijn Ethiopische hangertje dat klots, een mooi bewerkt doosje… Hotseklots. Zeker nat geworden onder de douche, denk ik, maar zulke futiliteitein kunnen mijn euforie over deze avond niet bezoedelen. Sherry en Prosecco vloeit net zo smakelijk als onze zonnige levenslustige woorden en Sanneke is tevreden. Volgens haar twinkelt Syl als nooit te voren en dan, ze is er voor ons gevoel nog maar net, moet ze alweer vertrekken… morgen weer vroeg op. 

3eda4b39263a2ad668ee69c69504d5a4_medium.

Dat neemt niet weg dat deze uren in mijn geheugen worden gegrift als de tien geboden der naastenliefde…

Lang nadat we haar weer bij de bushalte hebben uitgezwaaid zinder ik nog zalig na, gelukkig tot op het bot. Als een wilde roos, ontspannen en nergens broos, slaap ik de slaap der onschuldige, zonder last van verminkte borsten of het gemis aan vrouwelijk schoon..tot…

Totdat ik zeiknat wakker word en niet vanwege een verlate of verdwaalde opvlieger. Mijn beste pyjamajasje is aan de rechterkant kletsnat en ik spring van paniek veel te snel uit bed. Slaapdronken ontdek ik de ravage die tijdens mijn niets vermoedenden blijheid in het bed is aangericht. Het hagelwitte laken is ontsierd door een lichtgele vlek met een doorsnee van een halve meter en in het midden een stipje bloed. De weggesneden borst heeft zich kennelijk via een gaatje in de snee bevrijdt van het overtollige wondvocht. Dat is alles samen misschien wel een halve liter? Oh jehmineeh. Op de automatische piloot en blote voeten snel ik in mijn natte nachtgoed naar de buurtjes. Niemand thuis. Zij hebben kennelijke beiden ochtenddienst in het verzorgingshuis… Van de weeromstuit weet ik even helemaal niet meer hoe deze onverwachte smeerboel aan te pakken. Na drie keer diep doorademen en mijn opkomende paniek een resoluut halt toe roepen, bel ik trillend van de zenuwen naar de mammacare-poli…waar ze al om vijf over elf een gaatje voor me vrij hebben.

“Dit is geen ramp,” vertelt Ilona de Boucket. Ze bekijkt de wond nauwkeurig, wijst waar de lekkage is ontstaan en meet me opnieuw een behaatje aan. Met een maatje meer, deze keer.

“De wond is prima gehecht. Van binnenuit. Dat oogt bijzonder goed. Nergens iets ontstoken en het is goed dat het vocht de weg van de minste weerstand gevonden heeft. Niets om ons ongerust over te maken."

“Had die drain dan niet gewoon moeten blijven zitten?” vraag ik eigenwijs, “want met bijvoorbeeld zo’n afschroefbaar infuuszakje dat je onzichtbaar onder je kleren je draagt kun je immers ook makkelijk naar huis?”

“Weet u mevrouw Weltevree, vroeger lieten we de drain inderdaad minstens acht dagen zitten, maar... als hij daarna werd verwijderd kreeg de patiënt alsnog deze problemen. Die tijd sparen we nu in wezen uit... Uw lichaam moet uiteindelijk dat vocht zelf op gaan nemen en dat duurt nou eenmaal even.” Oké, denk ik, dan is dit zéér bruikbare info voor het kankerblog. Ik zal echt de enige niet zijn die badend in haar eigen soep wakker wordt, dus hier moet men de patiënten in het vervolg toch echt net een ietske beter op voorbereiden. 

“Ik ben hierover bij vertrek uit het ziekenhuis totaal niet geïnformeerd. Er is ook geen gaas of welk ander verband meegegeven, ” zeg ik zonder verwijtend te klinken en Ilona schrijft een recept uit voor absorberende compressen, die echter bij de apotheek van Rijnstate niet op voorraad blijken te zijn. De eigen apotheek zal ze bij me bezorgen, belooft men me zelfverzekerd.

Inmiddels zijn we een week verder.

Die verbanden van 'mijn'  Apotheek zijn kennelijk de meest goedkope lorren die er te vinden waren, wat in deze bizarre tijd van bezuinigen kennelijk wel toelaatbaar is? Ze houden echt geen druppel tegen. Buurman Harrie kwam gisteren met een stel betere gazen aan, maar ik heb inmiddels voor overdag eenvoudigweg mijn eigen oplossing gevonden. Inmiddels heb ik een handigere methode uitgedokterd om dat oncontroleerbare loslopende vocht te lijf te gaan (zonder telkens mijn hele bed te moeten laten verschonen door de buurtjes. Die doen dat met alle liefde, maar toch.... ) 's Morgens vroeg lig ik op de bank , op de rechterzij, op een dubbel-dubbel en nogmaals dubbelgeslagen grote badhanddoek en laat mezelf leeglopen... Daarna was ik de wond met Harrie's heerlijke weggooi washandjes en steek een incontinentieverband tussen de wond en mijn beha! Darbij rees de vraag: Waarom zet men eigenlijk geen plastik ventieltje aan het eind van de wond, zodat je ’s morgens jezelf leeg kunt laten lopen?

Het is alweer weekend voor ik er erg in heb

Zondagmorgen, nadat ik bij EmjE heb gedouched onstaat het volgende waterbad vanuit mijn oksel. Dat leed is echter verdomd snel geleden als diezelfde middag zeer onverwacht bij haar de bel gaat terwijl ik achter de laptop verwoed aan mijn blog zit te tikken. Om tenminste wat dagen in te lopen.

“Ja, kom maar binnen. Je moet op driehoog zijn.” Dat is dus visite voor haar, die niet eerder bij ons was, denk ik en in eerste instantie wil ik niet met de neus vooraan EmjE's visite, waarschijnlijk van haar werk, begroeten.

“Kom eens Syl,” klinkt het dan nadrukkelijk vanaf de galerij en dan wordt ik finaal overweldigd door wie mij met een prachtig bloemstuk en een natte emotionele brede lach op hun gezicht, staan aan te staren. Ook mijn ogen worden nat en ik denk dat ik bijna stik. Echt waar? Helemaal uit België? 

Chris en Rik. 

d7043bd52d57b318e0af67e48ebe3da5_medium.Het duurt wel een uur voordat het echt tot me door wil dringen wat zich vanaf woensdag, toen Sanneke mij aan de praat hield, achter mijn rug heeft afgespeeld en niemand heeft ook maar iets van dit geheim verklapt.

Wat een hemelse verrassing, met Leonidas chocolaaien plus twee heerlijke halve vlaaien, want met EmjE is afgesproken dat zij zelf voor alles zorgen zullen. Opdat ik toch maar niets vroegtijdig in de smiezen krijgenzou … oef oef… asjemenou... Die actie is met vlag en wimpel geslaagd. Ik kan het nog steeds amper vatten. Zoveel mensen die in deze tijd zo vreselijk lief en veelvuldig met me meeleven. 

Heel erg bedankt allemaal...

Ps, ik klots aan het eind van de dag nog steeds, al wordt het volgens mij telkens wel ietsje ( 10 cc misschien?) minder

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het lijkt me wel goed om te weten voor patiënten dat dit kan gebeuren. Anders schrik je toch.

Wat fantastisch dat San, Chris en Rik langs zijn geweest. Heb je gister ook een leuke verjaardag gehad? Nog gefeliciteerd!
heftig weer hoor..

dat van dat ventieltje vind ik wel een goeie overigens..
Gezongen hebben we al voor je..

2 klapzoenen jah ;-)

Meis wat weet je het toch allemaal weer haarscherp neer te zetten.. Een narcose heeft op jouw geheugen kennelijk geen invloed.
Wat was het leuk!! :-) En jij gewoon een overheerlijk maal gekookt zo 5 dagen na de operatie ik was als een geflabberdegast.. Ging wel snel de tijd die avond wij kakelen in no time 3 uur vol.

Dat ventiel ; Dora ik vind het een begrijpelijke en inventieve vinding. Dit blog dient zeker een doel; jij wist niet eens dat die slechte afwatering een gevolg van de operatie kon zijn; Dan schrik je je toch helemaal wild als je wakker wordt in een natte plek?

Hihi Chris&Rik zoooooo lief helemaal uit Belgie.. Warmte rond jou en voor jou dearest queenmum
xxxxx

haha, het is geen moeite om in no time 3 uur vol te kakelen met haar hé.
Ze vertelde over jou bezoek en de leuke avond. Ook voor ons was het supergezellig en ... de uren vlogen voorbij.

Zij verdient die warmte !!
Nog maar eens gefeliciteerd met je verjaardag. En van Chris, dat wist ik allang;-) Volgens mij is het ook typisch iets voor haar.
het is je allemaal gegund lieve schat Maak er een mooie dag van en alvast gefeliciteerd en geniet maar van alle lieve dignen
Wat een heerlijk gevoel moet je hebben gehad toen Chrisrik en Rick voor je neus stonden, geweldig ! Proficiat met je verjaardag en maak er een leuke dag van.
Syl, dat heet technisch gezien "seroom" Ik had het de eerste drie weken om de dag, de maat van een rugbybal onder mijn oksel ( de gebochelde, zijdelings bekeken) en dan even langs de mammapoly, stonden ze al met een fles en drain om leeg te laten lopen. Dat waren momenten dat ik mezelf echt een koe voelde, gemolken en wel, tot de volgende bal....xxx