Slotwoord van burgemeester, MH17....

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 28 September 20:55

                            Het slot verhaal van ons interview, een beladen verhaal.     

 

                                         

 

Een laatste recente vraag van de burgemeester en mij! Deze heb ik bewust bewaard voor het laatst. Omdat het een beladen vraag was. Iets waar heel Nederland betrokken is.. En ik vroeg aan de burgemeester hoe hij met de ramp van Maleisië Airlines MH17  was omgegaan en wat dat met hem als mens doet…Want in dit vliegtuig zaten twee jonge Volendammers, in de bloei van hun leven weg gerukt en het dorp stond op zijn kop.

Meteen heeft Dhr. Van Beek zijn vakantie afgebroken en is  terug gekomen naar Volendam om de families bij te staan. De media te woord te staan.. Dan ben je als burgemeester net zoveel mens als het burger volk. Want het verdriet kan hij niet verzachten, hij kan er alleen er voor hun zijn. En dat was hij..

Het antwoord wat ik kreeg was zijn speech in de kerk.. Die ik aangepast schrijf uit respect voor de nabestaanden.

Het laat zien hoe sterk deze man in zijn schoenen staat en zeer veel respect krijgt.. Hij is ook een gezinsman, met een fijne vrouw aan zijn zijde en kinderen en kleinkinderen. Het was een enorme schok voor hem en zijn vrouw toen het nieuws dat er twee jonge mensen uit Volendam ook in het neergehaalde vliegtuig zaten. 

 

                                         

                                      

                                              De speech van de burgemeester.

 

De wereld is geschokt en diep geraakt door deze vreselijke, onbegrijpelijke vliegramp.

 

Het was geen noodlottig ongeluk. Het was een daad van ongekende agressie.

 

Bij de vliegramp van de MH17 boven Oekraïne kwamen 298 onschuldige mensen om het leven, onder wie 196 Nederlanders. Onder wie twee prachtige jonge mensen uit Volendam, uit onze eigen gemeenschap……

 

Onze hele gemeenschap is diep geraakt. Ook het gemeentebestuur als werkgever van Cor en de collega’s op het werk zijn zwaar aangeslagen.

Mijn vrouw en ik voelen dit wrede verlies als een stukje van onszelf.

 

Allemaal, hier aanwezig, een overweldigende opkomst voelen we ons verbonden. Voelen we samen de leegte en het intense verdriet. Maar we voelen ook onmacht en woede.

 

Hoe immens en onbevattelijk zijn dan de gevoelens van de familie wel niet!

 

Er zijn geen woorden die recht doen aan dit verdriet. Dit gemis..

 

We hebben geprobeerd, mijn vrouw en ik –en ongetwijfeld  maalt dat bij u allen door het hoofd- wat het is om moeder, vader, broer, zus, familie van deze twee mensen te zijn. Van Cor en Neeltje. Van dit fijne stel.

 

Je kunt je dat gewoon niet voorstellen. De schok, hoop en vrees, onzekerheid, de wrede werkelijkheid die langzaam doordringt, is niet te bevatten.

 

Hier sla ik een groot gedeelte over omdat ik het te persoonlijk vind.. Dat is voor de familie en vrienden.. Ik kan u wel vertellen dat er toen een loftrompet klonk voor Cor en Neeltje, want de burgemeester kon dit koppel zeer goed.

 

Ik ga verder…

 

Dat mooie leven is in scherven gevallen. Dit leven is hun ontnomen.

Beelden van de ramp, van de rampplek, staan op ons netvlies gegrift.

Diep en diep triest. In alle opzichten onmenselijk en misdadig.

 

Maar er zijn ook andere beelden: de beelden van Neeltje en Cor zelf.

Die beelden staan blijvend in onze herinneringen geëtst.

 

Beelden van twee lieve, ondernemende, enthousiaste, vrolijke, jonge mensen, vol toekomstplannen, gezelligheid, initiatief en durf….

 

Neeltje en Cor…Vol goede moed en vol levensvreugde gingen ze samen op pad…

 

                         Nu zijn Cor en Neeltje voor eeuwig verbonden…

 

                             

 

Ik zit met een enorme brok in mijn keel dit slotstuk te schrijven, wetende dat heel Nederland er mee te maken had. Het is een zwarte bladzijde voor Volendam die nooit vergeten zou worden. En zeker Cor en Neeltje.. Persoonlijk kon ik jullie niet, maar iedereen kent elkaar hier op Volendam.

 

Ik bedank Dhr. Van Beek zeer voor deze kans. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat Volendam een zeer fijne en mooie burgervader heeft. Ik heb genoten van u antwoorden, u lieve woorden. Mijn eerste interview is een feit.. in vier delen..

 

                                           

 

Ik bedank ook alle lezers en leuke reacties.. Ik hoop dat iedereen het leuk vond..

Liefs Monique.. 

 

                        

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weer een mooi interview, goed gedaan!
Mooi artikel.
Zo'n burgemeester wil ik in Delft ook hebben, maar ruilen is geen optie. Dan gaan jullie er flink op achteruit en het gemeentebestuur mag dan ook direct vertrekken en liever niet naar Den Haag en ook niet naar Volendam. Dat verdienen jullie namelijk niet.

je hebt het heel ontroerend geschreven en wat een geweldige man met een groot hart en dat geldt ook voor de schrijfster van dit artikel.
Dank je wel lieve bokita
Mooi gedaan, zeker bij een stuk met zoveel emoties.
Dank je wel... Was fijn om zo te schrijven....
Mooi stukje.
Ik heb een hoop gemist de afgelopen tijd ....

Mijn complimenten voor je artikel.

XX
Hee lieverd....(heb je gemist)..dit was het laatste deel..zijn er vier..hecht waarde aan je kennis.xxx
Een heel mooi, ontroerend slot van je serie. Wat een prachtige man die burgemeester van Voldendam!
Dank je wel Pieter...zit ook met een brok in mijn keel, hij is echt een mooie man