Als ik ouder wordt, ben ik dan mezelf en heb ik nog zelfrespect?

Door Dame Blanche gepubliceerd op Saturday 27 September 11:54

Als ik ouder wordt,

ben ik dan mezelf

en heb ik nog zelfrespect?

 

Ik ben nu bijna veertig en zie dat de leeftijd door de spiegel stroomt. Zo ben je puber en zo ben je in je dertiger jaren en de jaren gaan steeds sneller naarmate je ouder wordt. Je bent je eigen identiteit, door ervaringen, belevenissen, gedachten en je wordt continue uitgedaagd van binnen uit en buitenaf. Je kan terugkijken op wie je bent geworden van je jeugd af aan en je ziet jezelf in de spiegel des levens veranderen.

Indien ik nog ouder wordt, stel voor bejaard ben, herken ik mezelf dan nog, ben ik dan nog wel mezelf, respecteer ik mezelf dan nog wel? Of ben ik vervreemd geworden door al die jaren en wijk af van mijn eigen identiteit?

Als je jong bent wil je juist afwijken van de norm, je zet je af tegen ouders, je gebruikt je lichaam of kleding om je te onderscheiden van anderen, je ziet de verandering duidelijk aan de buitenkant maar de interne wereld is die dan ook veranderd?

Waarom voelen we ons vervreemd van ons zelf als we ouder worden en doen wij  r alles aan om ouderdom te verbloemen? Onze lichamen veranderen nu eenmaal dat is de natuur, zo heeft God het geschapen. Je lichaam ben jij en vaak raken wij onteigend van ons zelf doordat we continue de buitenkant veranderen.

De samenleving verandert de verandering, vergrijzing treedt ook in ons land op en misschien worden ouderen zelfs wel als zwakkeren gezien. Je hebt geen jong uiterlijk meer en de psyche laat na, je krijgt te maken met sterfelijkheid, herinneringen, je woont niet meer in je lichaam van toen.  De uitdagingen van het ouder worden heeft e maken met je gevoel voor eigenwaarde. De samenleving wordt steeds veeleisende en heeft narcistische trekken gekregen die niet goed zijn voor het ouder worden.

Je lijdt als je ouder wordt verliezen, geliefden sterven om je heen, je wordt omver geworpen door jongeren in maatschappij en ej waarderingscijfer gaat naar beneden, helaas.

Kan ik nog wel lachen als ik praat over mijn ouderdom?

Kan ik dan nog wel van mezelf houden?

Ik denk van wel zolang ik maar bij mijn ziel en mezelf blijf, niet in en maatschappelijke burn-out terecht kom, ook in de toekomst tijd neem voor mezelf en mijn ziel voedt met liefde en compassie. Ik zal denk ik ook op oudere leftijd nieuwsgierig blijven naar het leven en zal altijd hoop blijven koesteren in de mensheid.

Ik denk wel dat ik mijzelf al herkennen als bejaarde

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig comment spookdiertje thanks
Geloof die sprookjes nu maar niet. Je blijft gewoon jezelf als je ouder wordt. Je hebt nog steeds hetzelfde charakter en een heleboel ervaring en mensenkennis erbij.
Als je in je leven je doelen bereikt hebt en je je nergens voor hoeft te schamen blijft dat zo, en als je je hele leven lang een hekel aan jezelf gehad hebt blijft dat ook zo. Er zijn ouderen die spijt hebben van foute beslissingen en gemiste kansen, en er zijn ouderen die trots zijn op wat zij in hun leven voor elkaar gekregen hebben.
Er zijn trouwens heel wat ouderen die niet eens met jongeren zouden willen ruilen.