Plat op mijn bakkes!

Door Stormerwout gepubliceerd op Friday 26 September 19:26

Plat op mijn bakkes!

Wat zal ik doen? De weg op of voor een eerste maal het veld in? Het weer maakt het er niet gemakkelijker op. De zon schijnt wat flauwtjes. Een slap windje maakt elke richting tot weinig weerstand. Waarheen is niet zo moeilijk. Gewoon waar de weg me brengt en precies zolang de voorraad kilometers strekt. Maar wordt het rammen door bospaden of doorstampen op asfalt? Ik weet het niet. 

Toch. Hoe die eikels vorige week onder de wielen vandaan sprongen met een hoop kabaal. De kleine correcties die ik moest maken in een snel bochtje over de slingerdreef. Het maakt me toch aan het twijfelen om te kiezen voor het bos. Heerlijk eigenlijk hoe de fiets me kan roepen. Het is alleen dat verrekte Nederlandse weertje dat het soms zo moeilijk maakt welke keuze te maken. Uitdagingen liggen er genoeg voor het oprapen. Geen rit zonder plezier. Geen tocht zonder vertier. Voldoening gegarandeerd, elke keer weer.

0cab4071f786cdddccfc8fd45083eab2_medium.

Al is het een klein stuk naar het werk of een sprintje naar de supermarkt. Het liefst vreet ik kilometers natuurlijk. Hoe meer hoe beter zegt de kilometervreter! Aan tijd ontbreekt het tegenwoordig, dat wel. Waar ik vroeger nog een rondje van dertig om reed voor ik naar huis kwam, twijfel ik nu wel eens om een shortcut te nemen om eerder thuis te zijn voor het gezin. 

Het heeft me wat tijd gekost om weer voor mezelf te kiezen. De ontwikkeling van mijn eigen ik stond niet stil, maar had een lange weg te gaan. Een scheiding na een bewogen huwelijk. Een jarenlange opstapeling van gebeurtenissen in het veld als politieagent en anderzijds als hulpverlener maakten de fiets niet overbodig, maar eerder tekort gedaan.

4d01cbe49a59a9e08433f0cd66efae06_medium.

Bijna tien jaar heeft het me gekost om te kunnen zeggen dat ik een niveau heb bereikt waar ik weer volledig in contact ben met mezelf op de fiets. Mijn fiets en ik. De beste vrienden. Altijd al geweest. Waar ik als klein kind regelmatig op mijn bakkes ging, bloedend op school aan kwam en later heroïsche momenten had in koersen en bergtoppen, daar voel ik me nu nog steeds thuis met mijn maat. Een maat in vele vormen. Mijn opafiets - upgraded met een bagagerek boven het voorwiel, mijn ATB - voor het vuile werk, de racefiets - die me nog altijd het meest aantrekt, de spinningbike - waar ik als instructeur de longen uit mijn lijf schreeuw zo nu en dan.

Toch moest ik die dag een keuze maken. Dan toch maar de All Terrain Bike, al was het droog en mooi weer. Ik had geen zin meer in die eikels of de bladeren er omheen. Het is herfst en dan gaan we mountainbiken! Dus. De helm op. De bidons vol. Een gekookt ei voor onderweg, want ik deed zo'n kuurtje kruidleven voor een dag of drie mee met mijn lief (lachen man). Als dat ei maar heel bleef. Dat was de opdracht. Ik plantte een foto op Facebook met 'Surae ik kom er aan!' Op naar boswachterij Dorst dus, één van de mooiste mountainbikeroutes in de omgeving.

9d0ee8816d70f0f3c6b4ed449ab6afa0_medium.

Klasbakkie die Jens Voigt. Nietwaar?

Al gauw kreeg ik de smaak te pakken en begon hier en daar flink gas te geven. Zo nu en dan reed ik een langzamere fietser voorbij en het voelde eigenlijk wel goed dat niemand mij inhaalde. Zo slecht was de techniek dus niet geworden na jarenlange afwezigheid hier. Dan maar een tandje er bij en nog wat sneller. Dan krijg je van die bospaadjes die de hele zomer verrot gereden zijn door mooiweer rijders. De boomwortels liggen dan bloot en zorgen voor fantastische capriolen. Mijn voorwiel schoot weg. Ik remde en gooide mijn kont achter mijn zadel. Hop het achterwiel opzij. Een ruk aan het stuur en ik zat weer in het juiste spoor. Gas er op!

73ef69d9f082cf672753fc8b234a0eb8_medium.

Ik ben tour de Frans!

Dat ging goed. De smaak te pakken dus. En toen ineens. Uit een onverwachte hoek. Daar stak ineens een hele schep los zand over! Potverdorie! Plat op mijn bakkes. Voorover. Heel mijn shirt onder het zand. Korrels droge meuk tussen mijn tanden, bah! Ik kwam overeind. Keek naar mijn fiets en wilde hem oprapen. Verrek, stuur krom. Nonchalant pakte ik mijn gereedschapstool uit mijn achterzak en draaide aan een inbusboutje. Potverdorie, auw! Te hard gevallen? Nee, ribben gekneusd dus. Dat deed pijn. Nu maar hopen dat mijn ei nog heel is.

Toen ik het stuur recht had gezet deed ik dan maar een voorzichtige poging om de staat van het ei te achterhalen. En ja hoor. Helemaal heel. Lekker. Ik klopte wat zand van de kleren en stapte weer vrolijk op de fiets. De eerste bulten deed het wat pijn, maar op het volgende rechte stuk was het toch tijd om het eitje te pellen. Na deze opgepeuzeld te hebben reed ik de ronde nog twee maal en verdween door de bossen terug naar huis om pannenkoeken te bakken.

11f4616351e81ef7f54e2540d73bb864_medium.

Ook lekker...

Was ik toch helemaal vergeten dat ik ook nog een les spinning moest gaan verzorgen die avond. Dan de muziek maar een draai omhoog en er flink tegenaan!

Gas er op!

Stormerwout

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een leuk verhaal
Juist als je in het hoofd zit of achter de pc ,dan is fietsen het lekkerste wat er is. Lekker vast in de pedalen en flink de snelheid opvoeren..
Leuk verhaal, hoor!
Thnx!
heerlijk verhaal
Thnx! Fijn weekend!
Bijzonder levendig beschreven, heerlijk.
Weer op de fiets als vanouds, da's genieten man!
Thnx.
Inderdaad, heerlijk! Door mijn huidige job zit ik zoveel achter de pc dat schrijven er regelmatig bij in schiet. Toch moet ik een uitlaatklep hebben en daar komt de fiets aardig goed in de buurt ;-)
Een prachtig verhaal......tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik te weinig fiets.
Dan de fiets eens pakken Ruud! Voor een boodschapje of zo? ;-)
Er staat een elektrische in de schuur;-)
Ach gossie. Ik had gisteren een frontale botsing met een andere fietser, op een bruggetje. Hij bleef naast zijn dame fietsen en keek niet uit. Ik geloof dat hij erger schrok dan ik. Later op een zandpad nog een aanvaring met een bramentak, heb het ding maar verwijderd, want wie wil er nu een lekke band? Een dag eerder dezelfde tocht in de stromende regen.
En dan toch blijven fietsen. Heerlijk he? ;-)
Ja, maar ik heb ook weinig keus, naar mijn werk doe ik het met de bus net zo snel dus is voor mij de keuze gemakkelijk. een auto heb ik niet dus dan maar fietsen. En ach die 15 kilometer is er niet verder om. :)
Plus het houdt je kerngezond! Topper!