Miss Pinny (1)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 26 September 14:58

Na het eten komt EmjE alweer opdraven en net als ik haar bij de tafel sta te vertellen hoe ze de korte tekst op Plazilla kan zetten kijkt Gonnie’s schoondochter naar binnen. Ze vindt geen bekende in één van de twee bezette bedden en maakt rechtsomkeert.  

“Vera, meid, hallo...ik ben er wel… wat een verrassing,” roep ik en ik stel haar voor aan EmjE…

“Ik ben in de verkeerde kamer, dacht ik, maar wat doe jij nu al uit bed?”

a4460eaa72d8ec4aad748cc5597f7435_medium.“Ik klim er weer in. Wat een grandioze verrassing.” Ze heeft een prachtig boeket meegenomen, mijn lievelingskleuren en ze laat zien dat haar dochtertje een mooie tekening op het kaartje heeft gemaakt voor tante Syl. Als dat in de vensterbank staat geniet ik als een kind van haar verjaardagspartijtje. Vooral omdat ik Vera´s man die dag al twee keer heb gezien.

“Eerst liep hij me bij de lift tegen het lijf. Voor de operatie, toen ik naar beneden werd gebracht en stijf stond van de zenuwen. Later, dat vond ik helemaal geweldig, kwam hij met Gonnie hier door de gang. Ze hadden niet in de gaten dat ik daar nog maar een kwartiertje lag, dat EmjE net pas vertrokken was en Gonnie was ook net klaar met de chemo. Ze zag er opgeruimd uit en ze zijn zelfs even bij me komen zitten.” Vera biecht op dat ze voor Gon de honneurs waar neemt en staat er versteld van dat ik zo goed te pas ben. Ik ook, trouwens. EmjE doet het voorstel om met zijn drietjes in het atrium beneden, koffie te gaan drinken en dat is uiteraard niet tegen dovemans oren gezegd. Kato, die voor het eten man en kinderen al op bezoek heeft gehad, wenst ons gniffelend veel plezier bij het scheppen van mijn luchtje en onderweg naar de lift maken we de indruk met zijn drietjes zojuist een patiënt te hebben bezocht. Later denk ik dat juist deze gezellige actie bij Nurs Pinny met haar zwarte brilletje de stekels overeind heeft gezet.

Aan mijn rug bungelt het leren rugzakje waarin de drainfles is verstopt zodat niet iedere bezoeker dat enge bebloede slangetje hoeft te zien hangen. Aan het tafeltje zet ik de rugzak onder mijn stoel omdat hij goed door moet blijven stromen. Drie kwartier en een heerlijk luchtig doch zinvol gesprek over Gon (hoe ze zich houdt) vertrekt Vera vandaar naar man en kind, terwijl EmjE nog even met me meeloopt naar boven.

“Ik ben heel stom geweest om dat streepjes shirt aan te trekken. Moet je kijken. Dat hadden beter bloemetjes kunnen zijn. Die lijnen benadrukken dat er niets meer zit omdat ze naar beneden zakken." EmjE haalt er de schouders over op. Katootje ligt al naar het journaal te kijken en ik verheug me op Flikken Maastricht en de rest van de Voice. EmjE sluit de USBstick aan, haalt mijn tekst van de computer af en neemt afscheid om op tijd thuis te zijn voor de Nederlandse politieserie. Morgen komt ze me op halen zodra het sein op groen staat, de fles met wondvocht niet al te vol gelopen is, want dan moet ik nog een dagje blijven… Ik klap net de laptop dicht als Nurs Pinny binnenkomt, me even van onder tot boven bekijkt en zegt dat ze me een injectie komt geven. “Tegen trombose.” Niet eens om er onderuit te komen, maar meer als neveninfo zeg ik: “Oh ik loop anders al best veel hoor.”

“Dat heb ik gezien, ja.” is ze kortaf en gebaart  stoïcijns dat ik mijn rechterbovenbeen moet ontbloten

“Voor de operatie heb ik er ook een gehad. Daar voelde ik niets en ik ben ook niet kleinzerig dus… auhauwww. Sjonge zeg,” vlieg ik bijna tegen het plafond. Ik kijk haar aan, zie achter die zwart omrande brilleglazen een koele blk en mijn wenkbrauwen schieten omhoog. Kennelijk is de pijn mijn verdiende loon?

“Ik kom straks nog even terug,” zegt ze en verdwijnt zonder me nog een blik waardig te keuren. Ik kruip op bed, zet NPO één aan en wrijf over de pijnlijke plek.

“Kato, ze doet het er om, wat ik je brom.”
“Oh ja? Waarom zou ze?”

“Ze zal me wel een te haaibaaierig verlepte bejaarde vinden? Aan mij valt weinig te verplegen.”

“Och, kweet niet,” laat Kato mijn gelijk voorlopig in het midden en klaagt dat het zinloze restant van het infuus voor niets aan haar pols vast zit. “want wat is het nut ervan nu die zak er toch niet meer aanhangt en het doet flink zeer ook.”

“Ik ben heel blij dat Erno het bij mij meteen heeft verwijderd, vanwege die vochtophoping in mijn arm. Wacht maar af. Miss Pinny geeft jou straks óók dat spuitje, wedden dat ze het bij jou wel pijnloos kan? “ Kato moet er hartelijk om lachen, ik ook, want ik vind het op zich wel weer een heerlijk opvallend fenomeen om te vermelden.

“Haha, wel een beetje dom. Ze weet immers dat ze straks een hoofdrol speelt in mijn kankerblog over het verplegend personeel. Hihi.” Nu dringt het tot mijn medepatiënte door dat ik ook over haar zal schrijven en ze gniffelt om onze Miss Pinny, die zich vreselijk laat kennen.

“Zeg eens, vind je het goed dat ik over ons vertel.”

“Tuurlijk, geen probleem.”

“Hoe wil je heten in mijn verhalen?” Ze hoeft er geen moment over na te denken.

“Kato…kort en bondig en dat heb ik altijd al lekker kordaat gevonden.”

“Oké Syl en Kato, die hebben ze niet zo, maar zo, net als Brigitte Bardotbardot”

“Misschien dat Miss Pinny patiënten zoals jij niet uit kan staan? Je houd je niet rustig, blijft niet braaf in bed zoals ik, maar zij weet ook niet dat ik vanmiddag de borrel met mijn vriendinnen nu nog mis. Ik heb zin in een lekker wijntje, maar ja, daar is geen schijn van kans op.”

“Nee, ik had er in het winkeltje beneden best één mee kunnen nemen, maar met al die medicijnen kan dat vast niet joh. De koffie is zeker al geweest?”
“Ja, niet veel soeps, ben bijna jaloers dat jij die van beneden hebt gedronken.”

Pinny komt zwijgend binnen en schuift met een harde ruk het gordijn tussen Kato en mij dicht. Ik hoor hoe de bloeddrukmeter zich opblaast, de thermometer zoemt en dan volgt er wat geschuif met beddengoed, waarna ze weer verdwijnt.

”Nou ja… verdomd als het niet waar is...Je had gelijk, Syl. Ik voelde helemaal niets van die tromboseprik.” Triomfantelijk ruk ik het gordijn tussen ons weg, we kijken elkaar aan en liggen in een deuk. Pinny komt weer binnen, snapt er niets van dat we zo’n lol hebben, trekt de afscheiding weer woest dicht en wil Kato’s geheel ingepakte borst inspecteren voor de nacht. Ik vraag aan het gordijn of Kato nog iets met dat infuus wil?

“Dat zou ik anders echt wel hebben verwijderd.” snibbigt Pinneke zo snel dat het lijkt alsof ze zich bij voorbaat over ons heeft opgefokt.

“Dank je Syl, goed van jou, ik zou het zelf geheid vergeten zijn te vragen.”

Hihi, lekker droogkloterig. Hup Kato, houwen zo, maar jouw reactie zal ook wel verkeerd vallen, denk ik gniffelend. De verhoudingen zijn bepaald. Miss Pinny is pissig, ontevreden en niet te spreken over haar obstinate patiënten... Met een suikerzoet stemmetje vraagt ze aan Kato achter het gordijn of ze nog iets voor haar kan betekenen. “Iets te drinken? Een sapje wellicht? Water misschien?” Ik kan mijn lachen bijna niet inhouden en wacht geduldig tot onze lieverd aan mijn kant van het gordijn verschijnen zal. Over drie minuten begint Flikken Maastricht…

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Arme Pinny..., ze heeft wat te stellen met jullie ;-)
Niet alle zustertjes zijn even leuk..
en bovenal weer smakelijk vertelt :-)
xxx
Deze doet wel lekker veel stof opwaaien... hahaha, want in deel twee maakt ze het helemaal Konterbont
Ah heerlijk!
Dank je wel
Foei toch Syl!! Je mag toch geen zustertjes plagen....
Behalve als het draken zijn natuurlijk :-) haha
Ik zie het alweer voor me hoor...
Ikke is lekker stout... oh zo...Ja, jij kent me al van vroeger, toen ik ook al van een lolletje hield,hihi
haha, met jou als kamergenoot moet het wel leuk zijn
En die Pinny .. dat lijkt me een gefrustreerd mens hoor!
Ja, ik heb dan het gevoel weer even met school op kamp te zijn, hihi...
haha ... was jij daar ook de pineut? haha
Het blijft lachen met jou...
Hahahihi
Twee eigengereide dames inderdaad een heel pakkie an voor dat verplegend personeel
Ja, ze hadden niet veel me ons te doen... op die gang lagen ook heel ernstige gevallen...