Eraf gedonderd.

Door Leny gepubliceerd op Thursday 25 September 13:35

Mama Leen is van de trap gedonderd. En dan bedoel ik echt finaal alle vijftien treden als een tornado naar beneden. Ik hoorde en zag haar aankomen, dus ik rende snel naar de kamerdeur om de klap af te wachten. En die klap die kwam. Kanonne, wat kwam die hard op de houten vloer terecht zeg. En gelijk mamma Claudy erbij, maar die kon Leen even niet optillen, want die lag nog half onderop de trap en de onderste helft van haar lichaam dwarrelde een beetje krom onder haar kont.
‘’Wat is er gebeurd.”
Ik vind die slimme vragen van mamma Claudy altijd origineel. 
“Ik lig hier het sufferdje te lezen, nou goed”, sneerde Leen terug. 

Zij deed pogingen om overeind te komen, maar ik als kat zag zelfs al dat dit onbegonnen werk was. 
‘’Zal ik je even helpen”, vroeg Claudy.
‘’Nee, wacht maar, dat lukt mij wel alleen.”
En dat werd een lange en kreunende wachtpartij voor alle partijen, aanwezig in dat kleine halletje, alwaar een grote Claudy gebogen stond over een half liggend gekronkelde dame genaamd Leen. En het woord dame laat ik nu maar even in het midden, niet dat Leen vloekte, want dat doet ze nooit, maar het gekreun leek op het uitdeuken van een piepende deur, of zoiets. 
Weet ik hoe de grote mensen zoiets noemen. Maar de linkervoet van Leen begon ineens op een grote klomp te lijken. Echt wel, die surfplank werd ineens blauw, en geel, en groen, en hartstikke dik ineens. Ik keek er met verbazing naar.


‘’Hoe kwam dat nou ineens?” probeerde Claudy nog maar eens, omdat ze toch even niets anders kon doen, dan Leen helpen proberen op te staan. Maar zij wilde geen hulp en ze kronkelde en draaide dat hele lichaam in alle standen en rondjes, net zo lang totdat ze eindelijk op de onderste traptrede zat.
‘’Ja, weet ik dat, ik zal wel weggegleden zijn, ik knalde ineens plat op mijn rug naar beneden, en wilde de val nog enigszins breken met mijn ellebogen.”

Ze keken beiden naar haar armen, en ook die werden verdacht blauw. Nog even en Leen zou de nieuwe trapsmurf worden. Claudy probeerde Leen maar op te tillen, maar Leen, eigenwijs als altijd, deed het natuurlijk zelf. Een gil en de blauwe smurf, zij zakte door haar linkervoet, die blauwe met donkere plekken. Oei, foute boel, misschien gebroken??
’’Weet je wat, ik tape het wel even in met azijnkompressen.”

Die Leen, altijd maar weer doktertje blijven spelen. Die verandert nooit. Maar gelukkig was Claudy zo lief om maar te luisteren naar Dokter Blauwsmurf, want eerlijk is eerlijk, meestal heeft ze nog gelijk ook. In elk geval loopt ze nu enigszins moeilijk met een been recht en de linkervoet sleept een beetje achter haar aan, maar is gelukkig niet gebroken. De schade valt wel mee volgens Leen. Maar ze kan voorlopig geen auto rijden, weinig lopen en regelmatig met haar beentje omhoog zitten. En dat gaat haar opbreken.

Niet dat ze ineens drie van de vierdaagse mee wil lopen, maar dat autorijden wordt een straf voor haar. Maar dat is maar een paar dagen hoor, ik heb al gemerkt dat ze haast achter haar genezing wil zetten. Hoe?Omdat ik als kater ook nog eens gestraft wordt! 

Hoe???Nou gewoon, sinds die knal naar beneden is de lucht hier in huis gedaald tot een zuurgraad van ontelbare nullen achter elkaar. Leen loopt maar met die doekjes rond, doopt ze heel vaak in de azijn en verbind daarna haar voet weer. De zwelling wordt al stukken minder, maar die lucht hier in huis is niet te harden voor een fijngevoelige kater zoals ik ben. Azijn, natuurazijn nog wel. 

Nou niks natuurlijks aan. Een stinklucht is het. Ik kan niet eens bij Leen op schoot liggen, ik word een azijnplasser van die lucht. Hoop dat vandaag heel snel die blauwe plekken van haar voet verdwijnen, en dat die dikke voet heel snel weer de normale maat aanneemt. Maat surfplank. Want die lucht man.....
Daar word ik echt een azijnpisser van........................

Groetjes en huggies van Charley

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig!
Hij blijft leuk, lig weer in een deuk.
Meneer heeft vast de grootste lol in de hemel.
Ik kende hem nog niet, maar leuk is hij wel.
Jack-Hage, hij is verleden jaar overleden na 19 jaar kater geweest te zijn. Hij heeft zijn eerste boek geschreven en nog steeds heeft hij verhalen vanuit de kattenhemel. Dit is er een uit de oude doos, veelal op verzoek van zijn fans. Hij had en heeft er meer dan ikke...
Dit vind ik echt een rotmoment..........baal ik van...wist het niet Leentje! xxx
Eentje uit de oude doos? Wat was het toch een lekkere rooie rakker ;)
Het is toch was, je weet dat die trap er is en toch kukel je er nog af!!!
Toch niet over Charley gestruikeld? Dat wil mij nog wel eens gebeuren, omdat mijn kater mij altijd opzettelijk voor de voeten loopt als hij mij ergens naar toe wil loodsen.
Maar nee, anders had Charley het wel verteld...
Sterkte ermee, en wees blij dat je niet je heup of zoiets gebroken hebt.