Beneveld onder hoge druk

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 24 September 13:32

Mijn tong doet volgens mij nog niet echt wat ik wil, maar ik neem aan dat ik verstaanbaar ben want EmjE belooft, met laptop en al, naar Rijnstate te komen. Een verpleegster neemt de telefoon aan, trekt in één beweging de deken opzij, maakt een scan van mijn blaas en als ik vraag waar dat goed voor is, krijg ik mijn hersens niet om het antwoord gevouwen. Ik snap er geen syllabe van. Ze verdwijnt gehaast. De mijnheer, die nog steeds uit zijn bed wil vluchten is inmiddels naast mijn kamertje van gordijnen gereden en ik maak mee hoe ze (vier vrouw en één man sterk) besluiten hem een spuitje geven om uit het delirium te raken. Het is koud. Ik ben blij niet ook zo´n stennis te maken, maar ja, we zijn er nog niet helemaal echt bij...in de lorum van de narcose en dan zijn alle remmen weg...

Met wat ingewikkelde omtrekkende bewegingen vanwege lastige slangen en het gevoelloze lijf draai ik op mijn zij, trek mijn benen op en de dekens lekker ver over mijn oren. Jeminee, moet ik nou alweer naar de wc? Kennelijk slaap ik even want ineens groet de 'man met de aap' me. Hij komt om mij met bed en al aan de electrische 'beddenboy' te koppelen. Een nieuwe verpleger- zachte blauwe lachende ogen- stelt zich voor als Erno van de snijafdeling waar ik bij hoor. Hij lijkt me capabel en ik krijg het voor elkaar hem duidelijk te maken dat ik héél nodig naar de wc moet. Hij lacht ontwapenend. “Komt goed mevrouw, we zijn zo weer boven.” Oempfff, een fikse tegenvaller. Met onmogelijke inspanning probeer ik zo zielig mogelijk te kijken...“Oef, ike, ike, kjan het niet nu evjen? Sjnelll? Ik wjeetnie of ik het zjolang nog wel rjed.”

a5464ffe88de43d6e18141fef16a0b81_medium.De vriendelijk jongeman verzekert me dat ze zich zullen haasten en dan volgt er een ware dodenrit door diverse koude ondergrondse gangen met een hollende Erno aan mijn zij. Hij heeft er duidelijk lol in. Althans, ik denk hem te horen gniffelen als ik met duidelijk dubbele tong toch enkele snedigheidjes produceer. “Rettekjetjet naar het bevrijdjende toiljet. De tjurbo is er op gezjet.”

Met samengeknepen billen houd ik me in evenwicht en na wat een eeuwigheid lijkt maken we de zoveelste haakse draai naar de zeer trage lift, die zes verdiepingen moet overbruggen. Terwijl ik me er met gesloten ogen op voorbereid het bed toch te zullen bevuilen houd ik mezelf voor dat zulk een 'ongelukje' in een geval als dit niets is om je voor te schamen. Gatsie… wat zit dat zindelijk wezen er toch stevig ingebakken, denk ik om mezelf af te leiden en eindelijk steken we de gang in waar ik thuis hoor... “Oh Ernjo, oh…ik lig verdjorie oohook njog helemjaal achteraahaan!”

"Geen paniek, we redden het," roepen de beide mannen in koor. Giebelend zie ik hoe het voeteneind deze topsnelheid niet gewend is, last heeft van zwabberende zwenkwielen en als Erno roept “Opzij, opzij, patiënt met hoge nood moet voorbij,” krijg ik bijna de slappe lach. Met gierende remmen stoppen de twee sterke reddende engelen het zware gevaarte voor onze toilet waarvan EmjE de deur al heeft opengezet. Door Erno nog net op tijd opgevangen - ik ben duizelig als een speelgoedtuimelaar- zakken mijn voeten aan de goede kant van het matras op de grond. Het doel is nu echt bijna grijpbaar (daar is ie, daar staat de zeer beminde got, lekker hoge pot) doch de galante ridder ein het wit neemt plotseling mijn infuusarm in de houtgreep.

“Dat moet er onmiddellijk af," zegt hij vastberaden terwijl die stevige arm eigenlijk wel sportief gespierd staat, volgens mij. Er is op mijn onderarm zonder enige training een hoge bult verschenen, zo groot als een kleine rugbybal. Terwijl ik me toch naar de verhoogde pot probeer te begeven bevrijdt Erno me vakkundig en snel van de slang met het onderhuids losgeschoten infuus, houdt daarna de drain plus het domme ziekenhuisjak opzij. Binnen twee seconden hangt ook de foeilelijke weggooi onderbroek in het luchtledige. Eindelijk mag ik alles laten lopen, wat me zo oplucht dat de bloeddruk kennelijk meteen onder het toelaatbare zakt. Oef, lig ik nu bijna naast de bril?  Maar goed dat Erno me onder de armen grijpt... Zodra mijn blaas geleegd is lijkt het of bij toverslag het normale leven opnieuw begint. “EmjE, gjeef me alsjeblief even een gjoede onderbjoek. Met inljegkruis, dan kjan het aljemaal metjeen in één mjoeite door.”

Als ik daarna, nog duizelig op adem zit te komen terwijl Erno me uit de uitlubberende operatiebroek helpt, legt hij uit: “Kijk mevrouw, dit is de drain om het wondvocht af te voeren. Die hebben ze voor de zekerheid even getunneld.” 

“Getunneld?”  
“ Ja, het slangetje is met één hechting in de huid vastgezet en daarna nog met een pleister op uw zij geplakt, opdat hij niet makkelijk los schiet”  Ik bekijk de fles die aan het uiteinde van het volgelopen slangetje op de grond staat Er is al een laagje bloed in gelopen. Nergens een centje pijn, alleen wat slap op de benen, denk ik. Om me heen blijft het een draaiende carrousel terwijl Erno me stevig ondersteunt op weg naar het bed dat inmiddels op de plek is gezet. "Oh wat heerlijk, een lekker zittende, goed passende onderbroek. Je weet niet half hoe heerlijk dat is," roep ik tegen niemand in het bijzonder tot EmjE het resoluut van de aardige doortastende Erno overneemt. Ik blijf lacherig, onhandig en slap op de witte spillebenen.

“Zeg, kom joh, achter het gordijn. De hele wereld hoeft jou niet in je blootje te bewonderen toch?” proest EmjE en helpt doortastend eerst de indrukwekkende drain door het mouwtje van het gestreepte Tshirt. Hij past perfect bij mijn speciaal voor dit feestje aangeschafte turkooisen huispak en, naar nu blijkt ,ook bij de inrichting van de kamer. 

Dan moet ik zelf ook nog in dat oeroude shirt worden gewurmd. Gelukkig weet EmjE hoe dat moet, ik ben van iedere logica of ruimtelijk inzicht beroofd, lijkt het. Pfoeiioei..wat een gedoe...op mijn oude dag...hoezo jong van geest? Gierend om mezelf als een onhandige kleuter, luister ik goed naar mamma en stuntel toch met twee benen in één pijp , waarna ik op de laatste krachten ( aangekleed gaat uit) in het bed bij het raam kruip. 

“Dat hebben we met zijn allen toch maar mooi doorstaan,” zucht ik en ze knikt.

"EmjE, ben ik nu een lijk?” Ze gniffelt even verbaasd.

“Zie ik erg blauw-hauw? Of groen misschien?” Ze schokschoudert, vermaakt zich kennelijk om mij en de onzinnige vragen die ik stel.

“Van de blauwe vloeistof die tijdens de operatie is ingespoten om de poortwachterklier op te sporen.”  Volgens haar valt het met die lijkenkleur reuze mee, lig ik er best aardig bij dus mag ze wel een fotootje van me maken voor in het kankerblog. Het bed naast mij is nog leeg en aan de overkant schijnt men ook geen nieuwe patiënten te verwachten. Ik heb zelf wel in de smiezen dat mijn hersens geen gelijke tred houden met wat er vrij ongecontroleerd uit mijn mond komt en al snel vallen mijn ogen bijna dicht. Zo ongezellig voor EmjE. Wat een moordvrouw, mijn zzz...zzz. Daar zit ze bij me op de makkelijke stoel angstvallig in de gaten te houden hoe het met mij gaat. Mijn allerbeste maatje, mijn alles en iedereen, die me nooit in de steek zal laten. Het is pas half één? De zuster met de franse tongval, die me vanmorgen heeft ingekwartierd, komt vragen of ik iets nodig heb en de honger die me ineens roofzuchtig overvalt stuurt woorden naar mijn mond die ik zelf best goed gevonden vind, zeer ter zake kundig ook, maar toch klinkt het allemaal nog wat wankel....

”Een bamibal?" Ze schiet in de lach, wij ook.

"Nee zjonder dollen...Twee djonkere sneetjes brood. Met echte boter en, mjammie, rjookvlees, kjaas en hjoning. Géén thee want djaar werd EmjE de vjorige keer misselijk van. Hebbu koffie?”

“Dat zou ik nu nog niet nemen mevrouw, u bent pas geopereerd.”  

Oh ja, bijna vergeten door alle commotie. Ik ben maar negentwintig minuten echt onder zeil geweest? Sjonge...Fluitje van een cent.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je weet het zo geweldig te brengen…echt bijzonder!
Lieverd, moeite om te lezen, maar gelukkig heeft de humor je niet in de steek gelaten. Ik hoop dat je hierdoor onze steun veel aan de dag zult hebben, want een dag is lang hoor in zo een bed. Voor mij persoonlijk lees ik een stuk terug van mezelf, ieder woord wat jij ervaart is een eigen ervaring, maar ook die van zoveel andere vrouwen. Hou je taai en keep your head up. Doen wij het ook...Liefs van een andere kneusxxxx
Inderdaad is jullie steun zeker een goed geneesmiddel...zeker weten. Ik loop met het blog uiteraard wat dagen achter, maar er blijft iedere dag wel iets noemenswaardigs te beleven.
Jeetje en dan nu al weer op de weg terug..
Wat ben jij een ongelofelijke kanjer; je ogen nog steeds op twinkel, de oud vertrouwde humor. van jouw wondgenezing mogen ze wel een studieobject maken. Bedankt voor de heerlijke maaltijd de bubbels en bovenal jouw zijn.

Xxxxx
Geheel wederzijds, ik heb het heerlijk gehad...
ik ga crashen.. knufkes uit het Haarlemse
Ongelooflijk hoe jij je gevoel voor humor erin houdt!
Zo'n entertainer hebben ze ook niet elke dag in het ziekenhuis.
En wat een lieve vriendin is EmjE toch?

ik heb toch hartelijk gelachen hoor!
Met jou in het ziekenhuis is het ook lachen gieren brullen