Dora is weer boven water

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 21 September 17:19

Snappen doe ik het niet,  maar ik accepteer met enorme dankbaarheid, dat ik nu, zondagmiddag, in mijn fleurige nieuwe huispak aan EmjE’s eettafel achter de laptop kruip om dit deel van het kankerblog te schrijven.

Het is alsof er niets gebeurd is.

Geen pijn te bekennen en mijn hoofd is nergens anders mee bezig dan genieten van de dag. De zon, de enorme opluchting en de zalige rust, al ben ik af en toe wat ongedurig. EmjE vertelde dat zij na de operatie ook last van onrust in haar lijf heeft gehad. Bijwerkingen van de narcose waarschijnlijk.

Terug naar vijdag

Ik was vreselijk zenuwachtig toen we naar het ziekenhuis liepen, maar we schoten hevig in de lach toen ik eigenhandig met een viltstift een pijl moest zetten op de borst die men verwijderen moest. “Dat is ter controle, mevrouw…"
"Ja, als zij straks de verkeerde te grazen nemen, kan iedereen zien dat jij dat zelf hebt aangegeven, "deed EmjE meteen hilarisch mee. Ik lag ook nog met een wild bonkend hart op bed terwijl men me naar beneden reed, maar de verpleegkundige, Lopke, die zich over me ontfermde voor de voorbereidingen van de operatie had een sterke rustige uitstraling. Toen ze me met plakkers op de borst en in de flank versierde, opdat mijn inwendige delen op de monitor te volgen waren, voelde ik hoe zorgen en angsten oplosten precies op het moment dat ik me de donderdagavond voor de geest haalde. Ik zag weer hoeveel Plazillianen en Webtalers, die aan de kaarsensessie meededen, me op handen droegen. Vrijwel onmiddellijk overviel me een weldadige rust en dat vertaalde zich natuurlijk ook op de bliepjes en golven van het aangesloten schermpje.

“Sport u veel?” vroeg de vriendelijke in donkerblauw gestoken Lopke. Ik schudde uiteraard van niet, wat haar verraste want de hartslag was ontzettend rustig, zei ze. Zelf vond ik de bloeddruk verontrustend hoog, maar ze trok er haar schouders over op, beoordeelde de cijfers in deze omstandigheden als normaal. Er viel een nogmaals een zware last van mijn schouders, want iemand die al tien jaar geen huisarts heeft gezien kan naast een plotseling opgedoken kanjer van een tumor natuurlijk óók best allerlei andere verborgen gebreken hebben.

In de ruimten, waar men diverse patiënten tegelijk onder handen nam, was het koud en Lopke legde een heerlijk warme deken over mijn vermoeide uitgewoonde lijf. Op de linkerarm plaatste ze een warm kompres opdat ze de aderen goed kon vinden, zei ze. Ik had van te voren geen roesje gehad, was ook niet door een pilletje verdoofd en toch was van de onrust, die vlak daarvoor nog door me heen gierde, geen spoortje meer te bekennen. Even realiseerde ik me dat ik natuurlijk ook zomaar dood zou kunnen blijven, want over leven en dood hebben we niet veel te zeggen.

Terwijl de verpleegster het infuus inbracht, waar ik amper iets van voelde, overheerste echter ook de vaste veronderstelling dat Gods wil zou geschieden en dat ik in handen was van mensen die heel goed wisten wat ze deden. Ondertussen dansten de meters op de monitor een rustige Slow Foxtrot met mij en stelde ik me voor dat het lege stukje tussen twee lussen een lollig lenig  mannetje was, dat ik zelf kon sturen…hoppahopsakee, niet al te snel, Jelle... denk om het ronde heupritme, mijn manneke der hartegolven

De anesthesist, Anna de Cock, droeg een hip brilletje. Het was een zelfverzekerd opdondertje met humor plus evenredig veel pit en ze legde me uit dat ze het inslapen en wakker worden zou verzorgen, “maar tijdens de operatie laat ik u over aan de goede zorgen van Bart, mijn assistent. Een leuke rustige en kundige jongeman, die geknipt is voor dit werk. We hebben namelijk niet de indruk dat er complicaties te verwachten zijn, anders zou ik zelf uiteraard aanwezig blijven.” Ik vond het vooral komisch toen ik de benen over de rand van het bed moest vouwen en zij daarna wilde dat ik op mijn rug aangaf welke borst moest worden verwijderd… Natuurlijk schoot ik in de lach…. “Zal ik me gewoon stiekem vergissen? Dan ben ik straks alsnog van beide borsten af, hihi.” Volkomen ontspannen wachtte ik op wat ze van plan was met mijn rechterschouderblad, toen ook zij weer serieus werd en Lopke me bij de schouders pakte, die ze naar beneden drukte.

“Eerlijkheid boven alles. De prikken die ik nu moet geven kunnen knap zeer doen,” waarschuwde Anna die kneep, prikte en naar hartelust duwde voordat ze de vloeistof naar binnen spoot, maar op één of ander manier vond ik ook de pijn daarvan reuze meevallen. Ik mocht weer op mijn rug gaan liggen, kreeg een ding in de hand gedrukt waarop ik drukken moest, mocht er iets verkeerd gaan. Het wachten was op de verdoving die goed moest inwerken, legde Lopke uit. Ik kon mezelf wel voor de kop rammen toen mijn blaas gevaarlijk strak aan begon te voelen. “Lopke, wat nou, als ik met al die slangen en draden aan mijn lijf ineens moet plassen?”  Ze lachte, haalde haar schouders op. "Geen probleem, dan haal ik een pot.” Dat heb ik weer, dacht ik nog en schaamde me al bij voorbaat. Moest ik nou echt perse lastig doen, het gesprek van de dag worden door ingesnoerd en aangelijnd acrobatische toeren in een wankel bed te moeten uitvoeren? Het voelde doodongemakkelijk. Kon ik sterk blijven? Zou ik het redden? Uiteindelijk gaf ik toch maar aan de lichamelijke nood toe en haalde Lopke samen met mij halsbrekende toeren uit opdat ik niet met volle pot en al over de harde hoge rand van het bed zou kieperen. (Vorwaar een hele toer met al die aanhangsels en piepende meters. Je hebt er ook een goed ontwikkeld evenwichtsgevoel bij nodig om je zittend in een slap matras op zo'n grote glanzende pot staande te moeten houden, dat verzeker ik jullie.)

Grote opluchting kletterde luidruchtig door de hele ruimte waar in de naastgelegen kamertjes de andere patiënten bliepten en zuchtten, maar Aafke knikte tevreden. “Dat was zeker nodig en daar zijn we mooi vanaf, toch? Dat kan jou en ons niet meer in de weg zitten.” Daarna werd ik onverwacht maar hardnekkig besprongen door een onovertrefbare zin in een knapperig, hard gebakken pittige bamibal. (Zo één, waarvan ik jongsleden bij Gonnie nog had zitten smullen) Lopke moest er hartelijk om lachen maar het moment suprème was nu eindelijk aangebroken.

De knappe Bart de Bob kwam me halen en bloosde toen ik zei dat zijn dokter de Cock zo over hem had opgesneden. “Ze heeft helemaal gelijk hoor, want je bent inderdaad een hele leukerd.” Glimlachend reed hij me met het opgetuigde bed incluis toeters en bellen naar het operatietheater waar ik zelf eerst nog op die te smalle tafel moest kruipen, alvorens iemand mijn armen vast bond. Er liepen enkele mooie jonge meisjes rond waardoor ik me ineens stokoud voelde. Leerlingen, denk ik, omdat zij volgens mij toch wel wat verlegen waren met de hele situatie van zo'n oude taart met een belachelijk openhangend blauw jak waaronder behaarde witte spillebenen staken.

Het parmantige Cockske ontfermde zich al gauw over mijn linkerarm, rommelde aan het infuus terwijl ze vertelde dat ik van de injectie wellicht hoesten moest. Dat bleef uit en ik stelde spottend vast dat aan mij niets werkt zoals het hoort... 

“Wat ik nu inspuit kan wellicht tintelen, warm aanvoelen," waarschuwde ze en ook daarvan merkte ik niets. Nu moest ik de alleraardigste Bart vertellen wat ik daar kwam doen. Als een braaf kind galmde ik dat ik daar lag opgebaard als een namaak Jezus omdat de rechterborst zou worden geamputeerd. Ik geloof wel dat ze giebelden...

Terwijl een stuk verderop vier vrouwen en een man iemand in bedwang probeerden te houden die weg wilde lopen, maar niet van bed mocht omdat hij aan een katheter vast zat, proefde ik weer die verdomd smakelijke bamibal. Diezelfde waarvan Gon en ik samen met haar zoon hadden genoten… Een aardig blauwjakje vroeg me of alles goed met me was en ik realiseerde me, de Here en zijn kundige personeel zij dank, wakker te worden op de uitslaapruimte van Rijnstate.

“Ja, hoor, maar eh...mjag ik mjussjien unnu eh...tjelefjoon? Ik willl mjijn vriendjin bjeljen om te vj- vj-ragen of zje kjomt en of sje djan dan oojk metjeen evjen de ljaptjop mee wil bj-bj-brrengen.”

a7b2ced43bd5f517c92d0c8642629067_medium.

(Wordt vervolgd)

 

Reacties (88) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is toch wel heel bijzonder, ook liefelijk voor mij - en ik denk ook voor vele anderen -ook zeer waardevol. Klik ik Plazilla open en zie ik onze Sylvia bovenaan staan. Is een stuk van twee jaar geleden...Heeft ze verdient!!!!! R.I.P. Syl....Snorro XX
Hey schat geef Missy een dikke knuf ! Je thuis is weer compleet vandaag :-)
Ja, Anneke belde net, dat ze in de auto stappen... zijn ze over drie kwartier hier. hoera raha
Mooi verhaal heb je d'r weer van gemaakt. Wie zulke mooie dingen maakt van ellende, zou wel eens een kunstenaar kunnen zijn. Blijf schrijven en laat je maar lekker verwennen door EmjE.
Ben inmiddels weer in mijn eigen huisje, morgen komt mijn hondje weer thuis en tot op heden gaat het met mij (de pijn en mijn humeur) allemaal toch wel erg buiten verwachting goed...
Fijn dat je er weer bent Weltevree. Ik wens je een voorspoedig herstel en blijf nog lekker lang bij ons!
Doe ik. x x x
ik wens je beterschap Weltevree denk goed aan jezelf en neem je rust om te herstellen
Dank je wel, ik probeer regelmatig op de bank te liggen, tv kijken, maar ja... ik doe mijn best
Dora, kanjer neem je rust en loop jezelf niet voorbij. Ik zeg het voor je eigen bestwil. Overigens kan ik me voorstellen dat je verhaal voor velen in de positieve zin een opsteker zal zijn. En denk eraan neem niet teveel hooi op je vork.
Doe ik, niet veel en niet te vlug, want een lekker hapje bami op de vork smaakt me toch veel lekkerder
Respect voor je verhaal en je foto.
veel beterschap... en probeer die positiviteit vooral vast te houden...
Zonder positief zou ik het zeker niet overleven. Dank je wel