Donderdag oppasmorgen!

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Saturday 20 September 14:53

‘Mam, zou jij niet op donderdagmorgen op Christiaan willen gaan passen en dan om twaalf uur Nikita uit school halen, dan ben je rond half één bij mij en zorg ik dat ik ook thuis ben! Dat scheelt ons  veel geld voor de opvang en jij hebt Christiaan een ochtendje voor jezelf, dat wilde je toch graag?’

Ik ben inderdaad blij met die vraag van onze dochter. Al eerder had ik tegen haar gezegd dat ik het gevoel had niet de kans te hebben gehad met Christiaan dezelfde band op te bouwen als met Nikita, dat vond ik jammer. Maar oké, het liep nou eenmaal zo. Blijkbaar had ze dat in haar oren geknoopt en deed er zo haar voordeel mee! Goed plan dus.

Op de eerste donderdag was ik om zeven minuten over acht bij de school van Nikita, acht minuten te vroeg maar ik wilde niet te laat komen voor deze belangrijke date! Zodra hun auto stil stond buitelde Nikita naar buiten: ‘omaaaaa, jij komt mij straks halen hè? En Christiaan gaat bij jou spelen hè oma? Kom oma, juf Monika moet jou even zien anders mag ik straks niet met jou mee, hè oma?’ Ze grijpt m’n hand en trekt me mee naar de juf, ik maak kennis, zwaai naar Nikita en naar haar mama , die gaat werken en vertrek met Christiaan naar ons huis. Eenmaal aangekomen loopt hij met grote ogen door ons huis. Ik wacht even af en schenk wat drinken voor hem in….. en ja hoor, daar komt het: ‘oma, opa nou?’ Bij de ‘ou’ gaat z’n stemmetje in opperste verbazing omhoog. Maar opa werkt op donderdag, dat is hij niet gewend want hij kwam altijd op dinsdag en op die dag is opa  thuis!

‘Opa is werken, Christiaan’ zeg ik. Hij kijkt me nog steeds  verbaasd aan en loopt naar opa’s kantoor, zou hij daar zijn? Ik help hem de deur open te doen en samen inspecteren we het kantoor, geen opa: niet achter het buro, niet in de kast, nergens te zien.

‘Nee’ zegt Christiaan , ‘opa niet!’

We gaan in de kamer een puzzeltje maken, maar daar is hij gauw klaar mee en kijkt naar buiten.

‘Oma, Boeies buiten’ zegt hij en wijst naar onze hond die in de schaduw van een boom ligt.

‘Ja Boris is buiten’ zeg ik.

‘Ook buiten’ roept hij blij en rent naar de achterdeur.

‘Wil je het fietsje, Christiaan?’ stel ik  voor.

‘Jaaaaa’ roept hij enthousiast en pakt de deur van de garage vast, samen pakken we het fietsje. Hij heeft nu de gelegenheid te oefenen met dat fietsje zonder dat zijn grote zus het afpakt en hij geniet volop. We hebben een schuin aflopend paadje in de tuin waar Nikita altijd vanaf rijdt, Christiaan durfde dat nog niet en gaat dat vandaag direkt proberen. Hij blijft maar door gaan en roept na iedere keer: ‘og u keer, oma?’ en ik zeg ‘ja hoor, doe nog maar een keer!’ en pak een stoel om er bij te gaan zitten, want dit gaat wel even duren!

Na wat drinken met een mandarijntje en nog een boekje lezen is de ochtend om en moeten we Nikita halen. Precies op tijd zijn we bij haar school en ze springt op ons af om mee te gaan. Tekeningen en plakwerkjes krijgen we mee om aan mama te laten zien.

Als we eenmaal bij mama een pannenkoek zitten te eten kijkt Christiaan ineens heel blij en roept: ‘mamaaaaa, oma leuk!’ terwijl hij zijn handje op mijn onderarm legt.

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.