Lotgenoten onder elkaar

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 18 September 12:35

Ze is Total Loss

Er is die woensdag veel reuring geweest en haar dochter is nog geen drie minuten geleden vertrokken met de drie honden.  Ze heeft nog van alles voor haar moeder geregeld, hoor ik. Veel praten wil Gon liever niet, want ze loopt van al die drukte te tollen. Dus gooi ik mijn pet op de kapstok en stiefel Linéa Recta door naar de keuken, pak de sherryfles van achter de afvalbak vandaan en schenk mezelf een kleintje in. Dat mag wel voor het eten en het heeft meteen iets intiems, huiselijks. Al snel staan haar Tefall pannetjes op het gas terwijl Gonnie vast wat glazen van de visite afspoelt. Alles voorbereid, hoef ik enkel onze maaltijd op te warmen: het restje bijgewerkte tomatensaus van de pasta met Anneke en Jan plus geroerbakte spitskool met spekjes, ui en paprika. De rösti rondjes liggen ook al snel knapperig te knetteren terwijl mijn nicht in de kamer de tafel dekt voor twee.

In alle rust kanen we even later de maaltijd weg. Het smaakt haar, zegt ze. Dat is mooi meegenomen, denk ik, al weet ik niet of het echt waar is want met een chemokuur smaakt alles naar zand en Gonnie is dankbaar, beslist geen klager.  We kijken DWDD en het laatste stukje van 'Het mes op tafel', waarna onherroepelijk de dobbelstenen voor de dag moeten komen. Voor de niet insiders lijkt het alsof we, familie met elkaar, enkel een gezellige avondje vullen, maar als kankergenootjes noemen we toch regelmatig man en paard. Tussen neus en lippen en de zessen, enen of drietjes kletst de dood een danig woordje mee. Ik win bij wijze van uitzondering ook eens een keer en als we in de voorkamer nog even nakaarten gaat de telefoon. Het is haar zoon.

“Ach jongen, verkoop de auto maar. Het rijbewijs moet straks worden verlengd en dat is natuurlijk helemaal niet meer onnodig, die tijd heb ik toch niet meer.” Oemfff knijpt mijn strot. Oh Gottegot. Aan de andere kant van de lijn schijnt haar zoon het allemaal wat zachter te willen maken, maar ze blijft kordaat. “Nee, geloof me nou maar, ik krijg steeds zwaardere medicijnen.”

Gonnie neemt  afscheid. Zelfs de auto, haar paspoort naar zelfstandigheid, moet  weg en ik weet hoe moeilijk ze dit vindt. Dat het voelt alsof ze haar laatste genot en vrijheid opgeeft. Al een tijdje stond de geliefde zilvergrijze Mazda niet meer op de oprit in de voortuin en dat gaf haar een erg onveilig gevoel, bekende ze me een paar weken geleden, " want nu denken ze dat ik niet thuis ben. Voor je het weet staan inbrekers in mijn slaapkamer en wat dan?”

Haar schoondochter rijdt tijdelijk als gezinszorgster met haar auto rond, maar Gon vindt dat hij nu wel ten gelden kan worden gemaakt. Dan zijn er bij mij ineens die nauwelijks zichtbare tranen. Ze prikken achter de oogleden alsof ze rechtstreeks uit mijn lymfeklieren worden geperst. Ik verberg die emotie want zij houdt zich ongelooflijk kranig en ik hoor hoe ze morgen, of later die week, allerlei formulieren op moet zoeken die haar zoon nodig heeft.

De notaris is al geweest, papieren zijn ondertekend. Ze plannen nu een tripje naar Disney Land, haar zoon en zijn vrouw. Vanwege Gonnie's kleindochter van negen, “want zodra ik van de volgende chemokuur ben opgeknapt moet dat gebeuren, Syl. Zolang ik het nog kan, wil ik doen wat ik al jaren van plan was. Parijs is maar drie kwartier vliegen en ik wil dat nog meemaken. Wat zal dat kind ervan genieten.”  Ik zie dat ze zich net zo groot houdt als ik. Tot ik slik en mijn wenkbrauwen een eigen leven gaan leiden, wat ze natuurlijk toch ook ziet. Niets meer tegenhouden, denk ik en dan zitten we alle twee op ons eigen eilandje voorzichtig ingetogen te huilen. Zij in de makkelijke stoel en ik op de voor mij veel te lage zachte bank… Geen warm holletje om in weg te duiken, nergens een lieve vadertje of moeder om bij te schuilen.

“Sorry Gon, maar ik vind het zo erg allemaal…”
“Ja, ik natuurlijk ook, maar er zit niets anders op. Wat heeft het voor zin om mezelf zand in de ogen te strooien?”

Ik ben het met haar eens. Zinloos om net te doen alsof ze nog jaren voor de boeg heeft. Het is haar immers rechtstreeks en doodeerlijk door de doktoren gezegd.

“Een stedentrip naar Boedapest, of Londen. Dat wil ik daarna met mijn dochter nog. Of wat ik me laatst ook realiseerde, Venetië." 175d5f1b3805f8a7e934e0365cb4482e_medium.Ik knik als zerustig uitlegt:: "Ik  ben daar als jong meisje geweest, maar dan weet je nog niets, heb je amper oog voor alle details , Ik had toen nog niets met cultuur en zo… Nou weet ik niet of we vier of vijf dagen zullen gaan.“ Het is geen echte vraag, meer een losse constatering.

” Ik zou voor vijf dagen kiezen, zodat je de tijd krijgt om te rusten wanneer dat nodig is… en eh, anders voel je je misschien ook zo opgejaagd. Dat zou jammer zijn. Fijn met je dochter, vrouwen onder elkaar en tijd om dingen door te nemen die nooit zijn uitgesproken. Gewoon zoals het komt, als het komt. Dan kan zij daar later ook goed op terug kijken.”

Als we om haff elf bij de voordeur afscheid nemen wensen we elkaar enkel sterkte, want morgen moet zij bloedprikken voor de chemo van vrijdag en ik krijg de nucleaire opkikker. Beiden vrijdag present in Rijnstate, zij aan het infuus en ik onder het mes. Nou maar hopen dat ik lekker vroeg mag komen… Ik vraag me echt af of ik zo sterk zal zijn als Gon… al heb ik mijnsinziens beslist betere vooruitzichten, voorlopig.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
veel sterkte lief mens
Ik ben het met Victor eens, kankergenootjes, wel toepasselijk maar erg.
Ben maar lekker bezig met jezelf dat is al meer dan genoeg.
je bent en sterke vrouw en het is heel wat om te verwerken maar je kan het.
.......................................... <3 Mooie vrouwen
Nou weet ik altijd wel iets relevants terug te zeggen, maar na dit artikel te hebben gelezen heb ik toch echt even een paar seconden nodig.

'Kankergenootjes'. Wat een afgrijselijk maar tegelijkertijd zo verschrikkelijk toepasselijk woord. En waar ik met mijn pet niet bij kan, is dat er al jaren onderzoek wordt verricht naar een medicijn voor kanker. Miljoenen euro's worden erin gepompt, maar nog steeds neemt het aantal mensen dat aan dit oh zo geliefde speeltje van Magere Hein komt te overlijden toe. Witte jassen-corruptie? Farmaceutische maffia? Of is het domweg een stagnatie van de wetenschappelijke voortschrijding op dat gebied? Wie zal het zeggen...

Nu zul jij ongetwijfeld meer bezig zijn met je eigen genezing en die van Gon. Logisch en terecht. Ik wil het dan ook slechts laten bij een korte, maar beslist welgemeende sterktewens in de vorm van mijn levensmotto: een sterke wil overwint alles.
Men is inmiddels al heel veel soorten kanker op het spoor en kan ze in stammen verdelen en dus is dat een resultaat van onderzoek, dat later vruchten af zal werpen. Kanker is een vijand met veel gezichten en inderdaad, de farmaceutische industrie zal best veel bepalen ( Geld en macht regeert onze wereld) Ik schrijf dit blog vanuit een persoonlijke beleving. De emotionele menselijke kant, zal ik maar zeggen, en die heeft meer te maken met de wijze waarop je er als patiënt mee om gaat. De gezonde geest in een ziek lichaam zal meer bereiken dat een zieke geest in een aangetast lijf...en ik kan je zeggen: wat er vanavond binnen de Plazilla muren heeft plaats gevonden (aan spirituele, liefdevolle steun) is met geen pen te beschrijven en door geen enkel wetenschappelijk onderzoek te staven. Die kant van het welzijn verdient in deze ook en belangrijke plek....
Ik ben heel stil en krijg het koud bij het lezen;
Wat een sterke vrouw is zij.

En jij ... vanavond komen er heel veel positieve en meelevende gedachten en meeleven naar jou toe.
Het ZAL goed komen ... we geven ons niet gewonnen!!!
Ik moest dit even met jullie delen, want Gonnie is één van de drie "sneetjes"
Het zal 'goed' komen, hoe dan ook, maar nog steeds kan dat voor haar, EmjE en mij heel verschillend uitpakken. Gods wil geschiede....
Jij bent hartstikke sterk en Gonnie ook. Succes morgen, wij zitten om tien uur ook met een kaars op onze banken. ( die kaars niet natuurlijk die staat op de salontafel).
Hihi... de Kniepertjes hebben vanavond ook meegedaan..
Bij ons was het een kleine gevulde koek maar wel veel eerder op de avond.
Twee sterke dames..
Hier knijpt de keel van dicht.

Hoe was het vandaag?
Xxx
De drie sneetjes maken het goed, hihi
Ik ga jullie vanavond misschien nog efkes bijpraten, want dat heb ik dus weer...cliff hangt. LOL.
maar natuurlijk ook zeker met een kaars en EmjE op de bank om tien uur...
Nu blijkt dat het 'bijpraten' niet meer lukken zal, maar zodra ik weer iets in de melk te brokkelen heb, horen jullie van mij...