Een magisch licht... gegeven als gedicht

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 17 September 12:27

De behoefte om een misverstand met de betrokkenen te bespreken was er al vanaf dat ik kon praten. Of praatte ik zo vroeg vanwege alle misverstanden en omdat ik me als kind bijna onzichtbaar moest maken? Van alles, dat niet van mij was of me iets aanging, werd over mijn rug uitgevochten en/of op me afgereageerd. Dat voelde toen óók al als zeer onrechtvaardig. Logisch dat ik me voornam om, als ik groot was, het anders te doen.

  1. Ik zou niets botvieren op kleineren, minder sterken.
  2. Wie geen enkel aandeel hadden, niet debet waren aan mijn emoties zou ik de schuld daarvan niet in de schoenen schuiven. 
  3. Ik zou vrijuit leven op mijn zelf gekozen pad met de tien geboden
  4. Wat ik te verwerken kreeg, was enkel van mij. Sommige dingen hoorden bij mijn verleden dat zich af en toe zou manifesteren in het heden.
  5. Dat je wortels onherroepelijk met je meereizen was naar mijn idee een doodnormale zaak en het was tevens een meegeleverde leidraad waardoor je prima je eigen ontwikkeling kon volgen en op scherp zetten.

Alleenstaand moederschap is eenzaam

Niet alleen voor mams, maar ook voor de kinderen. Als je te moe bent kun je het zorgen en aandacht schenken niet zomaar even aan je partner over geven. Opdat ik af en toe kon ontspannen, het plezier hebben, dat iedere jonge vrouw nodig heeft, moest ik wel eens, niet te vaak, liefdevolle naasten inschakelen als babysit, wat mijn partner normaal zou hebben gedaan.

Juist in deze was een goede communicatie van levensbelang, vooral bij de essentiële levensvragen: opvoeding, eerlijke, rechtvaardige oplossing voor de problemen die konden rezen. Omdat de andere betrokkenen mij steevast aanvielen en/of zwart maakten waar het kleintje bij was- protesteren daartegen hielp niet- deelde ik gedachten, verdriet en woede met vrienden. (herkenden, begrepen zij wat me overkwam?) Frustratie en/of twijfels besprak ik niet waar de kleine bij was. Dat kon enkel met gelijkwaardige volwassenen en ik bewaarde dat totdat mijn kind in bed lag. Juist bij twijfels ( wie heeft ze niet) toetste ik mijn reacties, gedrag en vragen bij meerdere leeftijdsgenoten. Ook besprak ik de te maken keuzes met deskundigen, mensen met ervaring, kennis en wijsheid. Daarbij hoorde ik wel eens nieuwe inzichten waarmee ik aan de slag kon, maar vaak stelde ik ook tot mijn geruststelling vast dat het met mijn gevoelsleven en moederschap wel in orde was. Helaas werd de communicatie en het contact met de andere ouder(s) plotseling stopgezet. Ik stond buitenspel. Moeilijk te verteren, gezien mijn verleden, maar alles went en ik leefde naar eer en geweten met eigen geluk en mijn kleintje verder, want het welzijn van het kind stond voorop. Opdat zij zelf (op haar tijdstip) kon ontdekken wie haar vader was/is en wat ze voor hem voelde/voelt... zonder te worden besmet met mijn idee daaromtrent, heb ik later ook nooit iets over hem verteld, laat staan over noodlottige ervaringen. Ze vroeg zelf ook nergens naar, maar de keren dat ik haar probeerde te stimuleren contact met paps op te nemen werd ik weggehoond. Ze heeft het op geheel eigen wijze opgelost en mij is verweten dat ik haar vader zwart maak, dat ik het niet uit kan staan dat zij het goed met hem kan vinden. Dat zijn vermoedens die aan de hand van feiten makkelijk te weerleggen zijn, maar de tijd dat ik het verleden of mezelf moeten rechtvaardigen is voorbij. De toekomst is niet gebaat bij emoties die aan anderen dan haar en mij kleven. 

We zitten in een geheel andere levensfase en niemand weet of dat nog lang of kort zal duren. Aan het lijntje worden gehouden, ook al kan die ander niet anders, voelt voor mij als alwéér worden genegeerd. Mijn voorgeschiedenis, de wijze waarop ik moederschap vorm heb gegeven, wens ik echter niet te ontkennen. Op eieren lopen, geduldig blijven, niet kwaad worden om vermeende misdaden, niet reageren op beledigingen en aanames die kant nog wal raakten, het negatieve negeren. Dat was moederschap zoals ik dat te bieden had en dat lukt me niet meer. Ik wil het ook niet meer, ben er trots op de emoties en frustraties van destijds met andere volwassenen te hebben verwerkt. Hoe goed geaard ook, ik ben met deze ziekte te kwetsbaar om me opnieuw onzichtbaar te maken en te 'spelen' dat ik niet te raken ben. 

Ik was een prima kind al zat ik mamsie en broer in de weg. Ondanks de laster en tegenwerking van de andere betrokkenen, ben ik levenslustig, integer en humoristisch mijn eigen borstbeeld gebleven. Dat voorbeeld heb ik mijn dochter meegegeven en al gaat de vorm er straks vanaf, ik ben nooit een monster geweest. Van een medeschrijfster kreeg een magisch ontroerend cadeau. Een schitterend onevenaarbaar gevoelig gedicht dat ik in één van mijn artikelen mocht gebruiken. 

Inte Feelders schreef vanuit het perspectief van een man:

e2fafd40fa31ad0a40cc3fc6f7d5445c_medium.

Borstbeeld

Ik streel jou naar mijn mond
en kus je tot bedaren
al jouw wilde haren werden
afgeschoren ingebed

gekapseld
nu jouw leven
op z'n kop is gezet

ik hou mijn woede in
kus vlakke borsten rond 
't is de liefde, schat
die zich laat verleiden tot ...

ik streel jou naar mijn mond
jij kust me tot bedaren

@Inte

Misschien ga ik wel dood. Nee, dat is natuurlijk zeker. Iedereen legt ooit het loodje en al heb ik weinig liefde gekregen van hen die daar normaliter voor zouden zorgen, ik heb me altijd voorgenomen zo te leven dat ik mij over de dood heen recht in de ogen kijken kan. 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Alles is al gezegd, ik ben in gedachten bij je... xx
Diep respect krijg je van mij............ kinderen moeten nog veel leren en ze moesten eens weten hoe ze ons op onze ziel trappen. Alweer zouden het mijn woorden kunnen zijn....... zielsverwanten. heb zelf ervaren dat goede dochter banden in ene dag weg kunnen zijn.......
Dood gaan we allemaal maar jij nog lang niet maar ik begrijp wel je gedachten. Kanker is een helse strijd, gepaard gaande met intense lijdende gevoelens........ maar jij als kanjer komt er dubbel en dwars doorheen x
Ja, ik kom net van mijn nichtje af, die zich kranig houdt, maar oei wat confronterend. Zij weet dat het snel afgelopen kan zijn als de volgende kuur niet aanslaat en ik maak mee wat ze nu allemaal met waren heldenmoed regelt, voor als ze na de volgende chemo weer een beetje opknapt. ( jong, verkoop mijn auto maar, want ik moet mijn rijbewijs verlengen en die tijd heb ik niet meer) Oef, en ik weet dat die auto haar weg naar zelfstandigheid was, haar alles, haar vrijheid. Of ik zo sterk zou zijn in haar geval? Ik vraag het me echt af.
Ik ben diep onder de druk van jouw schrijven. Stilte! Ik vind het heel jammer voor je, dat.............:-x
Ja en toch gebeurt niets voor niets...dank je wel
Dood ga je nog niet, ik heb vandaag een gesprek met een collega gehad, niet over jou persoonlijk natuurlijk want dat doe ik niet. Maar zij heeft hetzelfde meegemaakt als jij nu doet. En zij is verleden week voor controle geweest en was schoon. Ze hoeft pas over een jaar terug te komen. Dus met jou komt het wel goed.
Zal ik maar alvast aan de cupcakes beginnen?
Doe je ze dan in de diepvries? Want zo snel ben ik natuurlijk niet als je nu al begint te bakken...
Eigenlijk doe ik dart wel met die ik zaterdag ga bakken, maar die zijn voor ons zelf. Als jullie komen maak ik verse.;-)
ik kan enkel zeggen: respect!
Ik probeer het waar te blijven maken.
dood gaan we allemaal maar jij gaat NU nog niet dood hoor!
Je moet nog met EmjE naar Tielt komen :-)

Ik heb héél veel respect voor jou, je bent zo moedig (en toch zo klein van binnen)
Maar weet ... AL die plazilliaanse vrienden zijn de volgende dagen in gedachten naast en bij je ... Het ZAL goed komen!!

XXX
Hoe dan ook, het komt goed...
HEEL ZEKER !!!
Ik ben al aan het sparen voor die grote bos bloemen :-)
Ik vertrek zo direct naar mijn nichtje met een maaltijd die we gezellig samen op gaan peuzelen (uiteraard daarna een potje Yahtzee)... dus reacties komen hierna wat later...