Blog; Achtervolgd door het verleden.

Door Vlinnie gepubliceerd op Wednesday 17 September 01:20

Het leven maakt je, dat is me de laatste tijd wel duidelijk geworden. In de jaren dat ik hier op aarde leef heb ik al heel wat mee gemaakt. Vraag me niet hoe maar elke keer lijkt mijn verleden zich te blijven herhalen. In de loop der jaren ben ik gaan leren om van me zelf te houden en ik leefde voornamelijk op mijn gevoel. Ik kwam dichter bij me zelf en werd niet meer gevolgd door mijn verleden. Ik zag het leven weer zitten en wilde niet meer dood. Ik wilde het leven, leven en niet meer geleefd worden door het leven. Ik voelde me zekerder dan ooit en gaf niet zomaar op. Het leven was elke dag een feestje of de zon nu scheen of niet ik genoot van elk moment.

Tot het moment dat ik verliefd werd en volledig af ging op mijn gevoel. Het zorgde voor een grote oorlog in mijn hoofd. Eindeloze discussies, theorieën en nachten lang wakker liggen omdat mijn gevoel en mijn gedachten, die veroorzaakt werden door wat ik zag, totaal niet op één lijn lagen. Uiteindelijk werd het mij allemaal te veel en begon ik in te zien dat ik het slachtoffer geworden was van mijn gevoel die met me speelde, mijn verstand won dus het gevecht. Het vertrouwen in de mensheid was ik al eerder kwijt geraakt maar hoe moest het nu verder als ik mijn eigen gevoel niet eens meer kon vertrouwen. Het duurde niet lang voor dat ik brak en ik niets meer dan een stervende vlinder met gebroken vleugels was.

Nachten lag ik wakker terwijl mijn kussen langzaam in een natte spons veranderde. Het duurde ook niet lang voor ik er als een zombie bij liep. Ik kon niks meer, alles was me te veel en ik had nergens zin in. Ik hoopte rust te krijgen in mijn hoofd nu de oorlog ten einde was, maar ik had het mis. Hevige angsten kwamen op, bij alles wat er gezegd werd nam ik in twijfel, verschillende (complot) theorieën gonsden heen en weer en dat alleen al als iemand me goede dag zei. Als er geen mensen in de buurt waren was ik veel al verward en voelde ik van alles door elkaar heen. Ik was voor gelogen door mijn eigen gevoel. Wie was ik dan? Kende ik me zelf wel als ik zo voor de gek gehouden kon worden door me zelf? Ik zat zo erg met me zelf in de knoop dat ik veel mensen om me heen verloren ben waarmee ik een vriendschap aan het opbouwen was. Ik vertrouwde niemand meer zelfs me zelf kon ik niet meer vertrouwen. Ik was langzaam aan het verstenen.

Na een poosje kwam ik er wel achter dat je zelf afsluiten van alles en iedereen niet de oplossing is. Mijn angsten namen toe, twijfels werden alleen maar erger en mijn gedachten schoten alle kanten uit. Langzaam begon ik weer een beetje te mengen onder de mensen. Vertrouwen moet immers groeien en heeft daar de ruimte voor nodig. Mijn vleugels begonnen weer te helen en ik begon weer te genieten van het leven. Ik spreidde me vleugels en fladderde weer rond. Ik trok er op uit en leerde mensen kennen. Soms wat lastiger en moeizamer maar ik doe mijn best om mezelf niet af te sluiten van de grote boze enge buiten wereld. Hoewel het voor mij uitgesloten was dat ik ooit nog verliefd zou kunnen worden besefte ik ook wel dat je liefde niet tegen kan houden als het een maal daar is. En uiteindelijk kwam dat moment ook. Totaal onverwachts voelde ik een tinteling in mijn buik en werd ik warm van binnen als ik naar haar keek. Ik werd totaal verast en had een paar dagen nodig om van de eerste schrik te bekomen en te beseffen dat ik haar leuk vond.

Al snel werd het weer drukker in mijn hoofd. ‘Ze is onbereikbaar. Ze is geen vrijgezel. Ze ziet je toch niet staan. Waar begin je aan.’ Ik werd er helemaal gek van en ik probeerde haar uit mijn hoofd te zetten. Ze kwam steeds vaker op de chat waar ik vaak rond hang. Als ik een avond had dat ik de radio van de chat draaide terwijl ik mijn camera aan had staan en zei de hare ook, dan kon het wel eens voor komen dat ineens al mijn woorden er vandoor gingen of ik verkeerde knopjes in drukte. Ik besefte dat ik haar echt leuk vond en haar beter wilde leren kennen. Nog steeds hoorde ik mijn gedachten roepen dat ze onbereikbaar is maar toch begon ik langzaam met haar te flirten. Maar zodra we een privé gesprek hadden klapte ik dicht. Ik wist gewoon weg niks te zeggen, bang om haar nog leuker te gaan vinden. Bang dat ze te dicht bij zou komen en mijn verleden zich weer herhaalt. Bang om alleen maar een speeltje te zijn.

Beetje bij beetje probeer ik mijn angsten te bevechten en de muur afte breken. Uiteindelijk werden de privé gesprekken langer en intenser. Al gauw bleek dat ze geen vriendin had en helemaal niet zo onbereikbaar voor me was als ik dacht, toen ik haar voor het eerst zag. Zei bleek mij ook beter te willen leren kennen. Ik begon weer te stralen en loop met een lach op mijn gezicht rond. Hele dagen spookt ze door mijn hoofd.  En zodra ik haar zie of spreek word ik weer dat verlegen meisje wat ik heel lang niet meer geweest ben. Het meisje dat onzeker is en bang is voor de wereld. Het meisje dat zich wil verschuilen omdat ze bang is om gekwetst te worden. Maar ik voel me een jonge sterke vrouw als ik haar zie of spreek. Het voelt alsof ik haar al jaren ken en we niks tegen elkaar hoeven te zeggen om elkaar te kunnen begrijpen. Ik heb een warm gevoel van binnen als ik met haar spreek. Het is net alsof ik in een sprookje leef en alles maar een droom is.  Op de momenten dat ik haar niet zie of spreek zie ik haar steeds voor me elke seconden beleef ik weer. Om vervolgens belaagd te worden met gedachten die door mijn hoofd heen dwalen.

Gedachten die bang zijn dat mijn verleden zich weer herhaald. Gedachten die zich afvragen of ik haar kan vertrouwen. Gedachten die verschillende scenario’s aflaten spelen. Gedachten die me bang maken. Gedachten waar ik gek van word. Als ik dan denk dat ik wat meer moet voelen en genieten verdwijnen de gedachten voor even en verschijnt elke seconden weer voorbij en begint alles weer van voor af aan. Ik probeer om mijn verleden echt los te kunnen laten en door te gaan met mijn leven. Maar toch blijft het verleden aan me trekken en blijf ik vechten voor wat ik voel. Ik ben verliefd geworden op het meisje die ik als onbereikbaar had bestempeld. Ik ben stapel gek op haar en elke seconden bang dat alles maar een droom was en over zal gaan in een nachtmerrie. Elke dag word ik moe van mijn eigen gedachten die voor onrust zorgen terwijl ik haar wil vertrouwen. Mijn gevoel zegt dat het wel goed komt. Me gedachten spelen een spelletje met me. Maar ik wil zo graag genieten in het hier en nu zonder achtervolgd te worden door mijn verleden. Iemand enig idee hoe ik dat kan doen?

Vlinnie

 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat de anderen ook al zeiden laat los negatieve gevoelens. Geniet van het moment. Kijk niet verder, denk niet aan de toekomst leef in het hier en nu. Xx
Dankje meis voor je reactie ik doe me best. Maar soms is het o zo moeilijk om de dingen te doen die je weet dat je moet doen maar niet lukt :)
Ik weet het, als je wilt praten ik ben er voor je.
Gedachten komen en gaan Vlinnie maar je hart vertelt je altijd het juiste
Je moet je zelf ook weer de kans geven om te vertrouwen, luister naar je intuïtie
Dankjewel vandollum komt helemaal goed :)
Wat heb je dit goed geschreven, echt oprecht en vanuit je hart! Ik begrijp heel goed dat je bang bent dat het verleden zich herhaalt. Die angst heb ik zelf ook. Ik kan je daar dus geen goed advies in geven. Ik raad je wel aan: ga ervoor. Gun jezelf deze kans. Vandaag las ik: 'als je waagt, groeit je moed. Als je aarzelt, groeit je angst'. Zo ervaar ik dat ook zo. Ik weet zelf ook dat ik in dingen stappen zet en vooruit ga. Ik laat me ook niet meer door de pestkoppen uit het verleden tegenhouden. Zo van 'ik ben er ook nog'. Toch wanneer het er op aankomt, is er van het kleine beetje zelfvertrouwen weinig over, terwijl ik van binnen wel weet dat het goed komt. Angsten uit het verleden spelen me nog behoorlijk parten. Toch ga ik stukje bij beetje vooruit.
Je hele artikel raakt me, 1 ding sprong er voor mij uit, wat me wat meer moed geeft voor vandaag: 'Vertrouwen moet immers groeien en heeft daar de ruimte voor nodig'. (we gaan met een trauma bezig in therapie waar heel veel aan verbonden zit aan emoties en ook mijn zelfbeeld is door die opmerkingen totaal kapot gemaakt. Dus het wordt heftig, maar ik zie het wel als een kans om hier verder in te komen op weg naar een normaler zelfbeeld :-)) Die zin helpt me echt, dus dank je wel daarvoor! Ik wens je heel veel sterkte en succes! Jij komt er wel :-)
Dankjewel voor je reactie. En ben blij dat ik wat voor je heb kunnen betekenen. Graag gedaan. Uiteindelijk komen we er allemaal wel ;)
Wat heb je dit oprecht geschreven en de strijd met je angst , je verleden en herhaling is voelbaar, pas als jij die angst los weet te laten en beseft dat JIJ niet je verleden bent en je verleden zoals jij zelf zo mooi schrijft de reden is die jouw gevormd heeft die je nu bent, dat omdraaien en gelooft in de kracht die Jij bent die het verleden niet heeft laten winnen , maar jou juist die inzicht heeft gegeven over dat wat jij nu schrijft kun je stapje voor stapje het heden jouw heden maken en het verleden er mee kleuren in de kleuren die jij er nu zelf aan geven wil..als er al een herhaling zal komen ga je zeker weten er anders mee om dan toen!! Sterkte sterke lieve Vlinnie
Dankjewel lieve yneke voor je mooie woorden