De geroepene, deel 45 Peyrepertuse

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 16 September 08:11

images?q=tbn:ANd9GcT1GBR_ksCx_6bsGBqGjsw

Het was de vijfde dag na het vertrek van Bastien en Eva, toen een tromgeroffel weerklonk.  Eerst ver weg als een weerkaatsing tussen de valleien of bergen. Het was niet zomaar een mars, er ging een dreiging van uit die de weg afkolkte langs de bochtige paden en in flarden geademd werd  en het dorp bereikte aan de voet van de berg waar de burcht van Peyrepertuse toezicht hield over het gebied.   pom ..pom .pomerde pomerdepom pomerdepom. ..pom..pom , het geroffel in stap cadans was nu continue hoorbaar en groeide in geluid, hier kwam een onheilspellend geluid aan. Trommels des doods zoals je die alleen bij processies hoorde om de dood van Christus aan te kondigen.

Een geroffel dat mannen begeleidden die  zo talrijk waren dat ze openlijk hun nadering aankondigde. De trommels van arrogantie en ik wist het, ik voelde het. Het was de onzichtbare hand van het slechte dat het dorp naderde. Rouffiac-des-Corbières lag lopende 2 kilometer van de burcht en de hand van het kwaad voerde over de bergen en weerkaatste en daalde af en naderde ons, ik vroeg me af of Rouffiac nog bestond, maar toen ik de rookpluim richting Rouffiac boven de bergkam uit zag rijzen in de verte wist ik het antwoord.

images?q=tbn:ANd9GcTlAvu-ibM7ZYQpL0dsome

Er klonk nu een tweede geroffel dat niet synchroon liep met de eerste dreigende klanken. Het kwam uit de tegengestelde richting, ik wist waar vandaan, er waren maar twee toegangswegen naar ons toe en de rest was omringd door het gebergte van de Aude streek. Col de la croix dessus lag tussen ons en Duilhac-sous peyrepertuse. Kruiden zoekend had ik vaak op de hellingen boven col de la croix rondgezworven, ongeveer drie kilometer bij ons vandaan, door de bergen en over de weg ongeveer het dubbele.  pom ..pom .pomerde pomerdepom pomerdepom. ..pom..pom

Duilhac lag ten oosten van ons er was maar één reden dat er een macht van twee kanten gelijktijdig naderde. De rookpluim in Het Oosten verraadde de preciese positie van Duilhac- sous- peyrepertuse. Wij lagen op de route naar de burcht, dat was onze pech. ik maakte me geen illusies, wij zouden spoedig een derde rooksignaal zijn.  Een bazuin klonk hoog boven ons op de muur van de burcht en mensen begonnen van de velden naar het dorp te rennen. dat doen ze verkeerd dacht ik nog, ze moeten juist de velden in als zij willen overleven. 

Maar het dorp is het centrum van het agrarische leven en doet mensen samen bundelen. Het is te laat, wist ik, het is gebeurd we zitten als ratten in de val. Dit overkomt hen die zomaar tussen de speerpunten van tegenstrijdige machten terecht komen en een rust kwam over mij heen.  Ik snelde de terrassen af richting muur, maar de poort werd net gesloten en niemand mocht er meer door. De parfait kwam aanlopen en bracht zonder er bij te denken de jesaja groet, als een automatisch gebaar zoals je een lok haar uit je ogen veegt.

images?q=tbn:ANd9GcTMzJS2KLvIq2BL_neWc89

Nu werd je bevangen door het geroffel en ik wist als het zou stoppen zij voor de poort en om de muur zouden staan, alvast in hun hoofden de buit verdelend  en met beelden van jonge vrouwen en het bloed dat alles schoonwast. Ik kon niet meer denken.  'Vader,' zei iemand, 'naar de wijn kelders, u moet zich verstoppen' en ik zag aan het gezicht van de parfait dat hij ook niet meer na kon denken. Ze zouden mijn rechteroog uitsteken en mij doden op laten graven of gewoon vermoorden en toen kwam er een diep vreugde in me die groeide als een triomftocht door de straten, mijn Eva was ver weg en het maakte allemaal niets meer uit. Ze doen maar, dacht ik en ik greep de parfait, en duwde hem richting wijnkelders. daar renden meer mensen heen en het leek mij het meest zinnige, want wat anders was er, die kon je vergrendelen en liepen uit in een grotten stelsel dat onder aan de rivier in kleinere openingen lucht toevoerde naar de fermenterende vaten. Je kon niet weg, dat niet maar als je een paar dagen je in de grotten verborgen kon houden dan was er hoop.

We hink sprongen de trappen af en de trommels klonken nu gedempt en hielden op, de macht had ons bereikt. Een arrogante stem declareerde theatraal: In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige .. de rest ging verloren we renden nu met zeker 20 dorpelingen naar beneden.

 Struikelend kwamen wij onder aan bij de bodega.  De zware tonnen van het dorp stonden opgestapeld tegen de toch al lage grot ingangen en een vat van 500 liter weegt 500 kilo. We zaten zó verkeerd. De parfait hervond zijn kalmte en hief zijn arm op en gebaarde stilte.  'Wij zijn aan het einde van ons aardse bestaan gekomen en staan hier met bonne hommes en femmes,' riep hij. ' Wij staan op het punt onze  engelenzielen te bevrijden en ik dacht alleen maar, 'weg met de zaligheid ik wil mijn Eef zien en ik duwde de parfait ruw opzij.

images?q=tbn:ANd9GcRJ6F4CVDPNddwYZs4UxDc

'Het consolamentum,' riep hij, 'kom om mij heen staan staan'. 'Vader, zei ik,' die gene die de zonden op zich neemt, die reïncarneert toch weer, is niet bevrijd?' 'Ja natuurlijk', zei hij en met luide stem vervolgde  hij,' Jezus staat in ons midden, wees niet bang' Maar ik was bang en dat moet ook bij de rest zo geweest zijn. Er was nog maar één kans om ooit nog mijn Eva te zien en ik wist hoe die weg zou gaan.

'Het Consolamentum,' begon ik met luide stem' werd voor het eerst gegeven door onze broeder Jezus die nu in ons midden vertoeft. Het was de vergeving van al je schuld en zonden. Hij legde een hand op aan zijn leerlingen en deed zo de Heilige Geest over hen uitstorten.  Net als toen werd hij omringt door de geur van  Rozemarijn, dat het heilige kruid is geworden van elke bonne homme en femme.'

De parfait keek mij verbaasd aan. 'Leg elkaar de hand op,' brulde ik toen ik voetstappen hoorde stampen, de trap af en even later gevolgd door het gebonk op de deur.

De cirkel is de alpha en omega,' sprak ik, 'de slang die in zijn eigen staart bijt, het begin en het einde'. 'Wij zijn de cirkel, de gesloten cirkel'. Jezus staat in ons midden.'  amen. Amen hoorde ik van vele kanten, de parfait keek mij verwilderd aan.

Gaat heen, je zonden zijn je vergeven en je hebt nergens meer schuld aan, ik draag dat nu  bij mij tot ik vergeven word. Laat mij achter, ga, nu het je tijd is en je schoon bent. Betreedt weer het rijk dat je verlaten hebt en vindt rust en vrede in de heerlijkheid'  verbeeldde ik me het of voelde ik een tinteling en een enorm onrein gevoel over mij heen komen?  Wij stonden op een kluit en waren bang, we konden ons niet meer verroeren van angst.  De dreunende stappen kwamen de trap af. Het maakte mij niets uit, meer kon ik niet doen de eeuwen zouden mij schoonwassen en toen versplinterde de deur.

San Daniel 2014

lees ook deel 46, de geroepene, de tweesprong

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
spannend
Wow, wat een vertrouwen om zijn Eva op die manier weer te zullen zien. Zeer indringend geschreven, mooi!
Poeh, mooie verwijzing naar het eerste hoofdstuk. En wat een opoffering!