Hoop doet leven, toch?

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 13 September 15:34

92b13a362d8ef17b29eeebc12e605a47_medium.Het is nooit mijn bedoeling geweest een vaderloos kind op de wereld te zetten. Toen het anders uitpakte, paps ineens volkomen andere wensen had, wilde ik, al was dit totaal niet gepland, het alleenstaand moederschap in ere dragen. Er was geen man over boord. 

Op mijn dertigste kon ik ondanks die tegenslag bogen op een aardige keten van succes. Maatschappelijk zowel als emotioneel floreerden we geweldig. Totdat er ravijndiepe hiaten vielen. De waard vertrouwt zijn gasten zoals zichzelf en onzinnige in-en-in smerige intriges kunnen mensen zoals ik niet plaatsen. Taaie teleurstellingen, liederlijke lastercampagnes en treurige treiterij. Gelukkig lokte het mij niet zodanig uit de tent dat ik hen met gelijke munt terug wilde betalen. Integendeel. Ik bleef onverstoorbaar goedmoedig met geloof in eigen kracht, wat bij de tegenstander kwaadheid en jaloezie opriep. Rechters kwamen er aan te pas. Dat verloren zij keer op keer, maar de onnodige oorlog woedde onverminderd voort. Men had er kennelijk alles voor over om mijn kind vaderloos te maken. Het gerucht ging zelfs dat ik de hoer speelde want hoe kon ik materieel zoveel armer, toch rijker en sterker hun tegenwerking doorstaan? Door het te negeren.

Het is hen uiteindelijk gelukt, ondanks inmenging van de Kinderbescherming, om vader en kind uit elkaar te halen, maar een kleuter weet nog niet hoe men lichaamstaal moet verbloemen. Overduidelijk bleek wat er binnen in haar leefde. Het was een ramp om machteloos toe te moeten zien hoe de spontane open hummel veranderde en zich woedend terugtrok. Het bloed krabde ze onder mijn nagels vandaan met vernietigende blikken en de dagelijkse afwijzingen. Ik kende de oorzaak, nam het haar niet kwalijk. Zij verdiende geen straf en in de hoop dat ze bij zou draaien negeerde ik al het negatieve. Er was tenslotte altijd weer een nieuwe dag waarin onvoorwaardelijk liefde, warmte en geduldige belangstelling iets uit zou kunnen richten. Ik had idealen: Niet zo liefdeloos en keihard worden als mijn moeder. Dubbel trots was ik erop dat de verbittering, die mijn vader rond zijn vijftigste de das om deed, mij niet vergiftigde en ik leefde mijn waarden en normen aan mijn meiske voor, ook als het leek dat het geen enkel effect had. 

Oh, die wederzijdse verslagen wanhoop

is niet te beschrijven. 

EmjE, die haar tweede moeder werd, heeft menig troostend gesprek met me gevoerd om de moed niet te verliezen, want dat ik positief bleef wekte bij mijn kind de meest afschuwelijke reacties op. Diepe walging in haar blikken, want, " ach jij! Jij kunt niemand gelukkig maken, jij bent gewoon gestoord." Heerlijk zou het zijn als zij dan tenminste met leeftijdgenootjes, blakend van zelfvertrouwen, de wereld liever, kleurrijker en minder gespannen in zou kunnen kleuren. Ook dat vlotte niet. Hoe verleidelijk werd het om, na zes moeizame jaren en het uitblijven van deskundige hulp, het bijltje erbij neer te gooien. Maar als ik haar uit huis liet plaatsen zou ik geen steek beter zijn dan wie zij, ondanks hun schrijnende afwezigheid, beschermde en op handen bleef dragen. De hoop stierf bijna. Ooit zou ze die niet aflatende vernederend hooghartige air, veroordelende inslag van alles en iedereen, los kunnen laten, toch?

De puberteit werd een zinderende finale van enkele jaren en ze verliet met vriendlief op haar achttiende het huis. Opnieuw laaide mijn hoop op. Zou haar wereldbeeld zich onder haar eigen regie wijzigen? Kon het zelfbeeld zich in die woeste wereldstad verbeteren? Daarmee ook het oordeel over mij? Wellicht zou er iets veranderen als ze paps leerde kennen? Zou ze hem met de desastreuze gevolgen van zijn zwartmakende vertrek confronteren nadat ze hem had achterhaald? Zou hij eerlijk zijn over destijds, zodat ze ons ooit zou kunnen vergeven? In stilte bad ik de eerste tien jaar dat ze mij langzaamaan de moeite waard zou gaan vinden. Tevergeefs. In de tien jaar die daarop volgden spraken of zagen we elkaar nauwelijks.

Men beseft pas wat men had, zodra het is verdwenen.

Ik ben er van overtuigd dat mijn ex zich soms moet hebben gerealiseerd wat hij als oud vuil aan de straat had gezet en ik hoop vurig dat zijn nazaat dergelijke onomkeerbare wijsheden niet hoeft te ervaren als ik gestorven ben. Ze lijken emotioneel als twee druppels op elkaar, maar hoezeer zijn kind hem heeft gemist zal hij nooit beseffen en dat men het verleden verwerkt door het te ontkennen is mijns inziens uitermate ongeloofwaardig.

Humor en positieve energie heeft mij overal doorheen gesleept, doch begrijpt een boos onzeker mens daar iets van? Is het de Goden verzoeken om te hopen dat, wie mij dertig jaar lang heeft afgezeken, ineens weet wat begrip en geduld inhoudt? Hoop doet leven. Ik ondervind nu met die ziekte in mijn lijf hoe waar dat is, maar ik moet tevens om mijn genezing denken, doordachte afwegingen maken. Ik kan opgekropte, nimmer besproken ellende, er nu zeker niet bij gebruiken. Dergelijk zwaar emotioneel werk doet het lichamelijke herstel geen goed. Een dertig jaar bestaand beeld van een vreselijke moeder kan niet van de één op de andere dag een nieuw, ongeschonden gezicht krijgen. Of zijn de wonderen de wereld nog niet uit?

Hallo Sylvia,

Deze vraag is alles behalve wat ik verwachtte, maar ik heb inderdaad wel een aantal lijntjes naar uitgevers geloof ik. Wat in dat kader belangrijk is, is een synopsis van zo’n 100-250 woorden die mee kan in een mail. Heb je die?

Dan nog even wat ik bedoelde met mijn vraag over op welke manier ik iets voor je zou kunnen betekenen: ik kan mij zo voorstellen dat je in het kader van je ziek zijn behoefte kan hebben/krijgen aan praktische hulp of bijvoorbeeld gezelschap. Mocht dat zo zijn dan kun je een beroep op mij doen als je dat zou willen.

En nog iets anders: op de een of andere manier lijkt het heen en weer mailen hierover wat gek. Normaal zou ik bellen in een situatie als deze, maar omdat jij mij mailde heb ik terug gemaild. Als jij er geen bezwaar tegen hebt dan zou ik je van het weekend graag even bellen om te horen hoe het gaat en om te horen wat de uitslag was/is van de MRI scan. Ik hoop voor je dat je die al hebt?

dagdag,

Mijn antwoord heb ik aan een rasechte moeder en onpartijdige deskundige voorgelegd, de veranderingen die zij voorstelde heb ik er in aangebracht en verstuurd. Pfoeiii.

Hallo,

Fijn dat je wilt helpen om ‘Moord op Naastenliefde’ aan de man te brengen. Het lijkt me een goed idee als jij het manuscript leest opdat we daarover samen de beste synopsis kunnen schrijven.

Je schrijft: dan kun je een beroep op mij doen als je dat zou willen. Mijns inziens gaat het in dit kader niet om wat ik wil, maar om wat jij zou kunnen. Ik heb de (wellicht onjuiste) conclusie getrokken dat jij wel iets VOOR mij wilt/kunt doen maar niet MET me. De laatste twintig jaar heb ik hartstochtelijk getracht, gehoopt en gewacht totdat jij uit jezelf behoefte zou hebben/krijgen aan een ontspannen relatie met je moeder. Hoewel ik altijd heb durven vragen kreeg ik het tegenovergestelde van waar ik om vroeg en alles bleef onbespreekbaar. Bij deze soms dodelijk ziekte wil ik verstoken blijven van strijd en veroordelingen (met/van wie dan ook) die de genezing in de weg kunnen staan. Daarnaast vind ik het nu niet het juiste tijdstip om aan de kwali- of kwantiteit van contact te werken. Na de operatie ben ik misschien wel zo ver. Je kunt me natuurlijk altijd bellen.

Toen ik merkte dat er iets niet in orde was ben ik als Weltevree op Plazilla onmiddellijk aan een “Kankerblog” begonnen opdat mijn schrijfvrienden kunnen volgen wat er met mij gebeurt. Ik schrijf het ook voor onbekenden die er misschien iets aan hebben. Daar krijg ik positieve en warme liefdevolle reacties op.

Groetjes,

Ik ben benieuwd…

Straks ga ik Kaiserbrötchen bakken voor het weekendontbijt en ook alvast wat gebak voor wie wellicht bij EmjE langs willen komen als ik daar volgende week zondag na de operatie op adem probeer te komen…. 

Reacties (58) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Poeh.Ik wil veel zeggen,maar het moet niet mijn levensverhaal worden.Ik hou het maar bij:"Herkenning alom!
En ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan,wanneer ze je belt.Spannend!
De volgende staat al on-line, geloof ik...
Ben even aan het inhalen,ik zie 'm!
Ja zeker!! Hoop doet leven. Ik hoop met je mee.
Knuffels
Gezien mijn "familiegeschiedenis" zal het niet vreemd zijn dat dit me ook ook meer doet dan je van een verslag van iemand die ik heel graag mag en ontmoet heb zou kunnen verwachten.

Ik zie een opening. het zou, na een tijd, een hele mooie kunnen zijn. Een dans, eerst veilig, zakelijk, met een beetje afstand, later misschien groeiend met gepaste emoties. Ik ben voorzichtig positief.

"en dat men het verleden verwerkt door het te ontkennen is mijns inziens uitermate ongeloofwaardig." Helaas is dit wel gewoon een veelgebruikte en "succesvolle" strategie. Dat het er eentje is met veel bijkomende schade, dat is een feit.
Geweldig dit vergelijk.
De tango, Argentijns, dat wel. Met passie
Ik zie inderdaad enkel schade in die 'alles ontkennen methode', vooral bij de betrokkenen die al de vunzige streken die er bij horen niet verdringen.
Weggeknipt worden uit iemands leven waarin je negen jaar de ander hebt ondersteund, waarmee je mooie dingen hebt beleefd en hebt meegeleefd is voor de schaar nodig, maar voor de afgeschreven persoon geen sinecure. Zo heb ik bijvoorbeeld de ander
nooit zwart gemaakt, want voor een kind is dat dodelijk funest.
Dat de slachtoffers daarvan na 34 jaar zwijgen zo'n ingewikkelde maar intense en prachtige dans moeten leren is momenteel nog niet mijn prioriteit...eerst lichamelijk genezen
Eerst lichamelijk genezen, anders gaat dat dansen ook niet echt soepeltjes. ;-)
Je prioriteiten zijn dik in orde!
Zoals je weet: ik hou ook van jou, mijn sparringpartner, steun en toeverlaat als ik eens twijfel over de prioriteiten
positief blijven denken... wie weet, eerst je operatie en dan herstellen, misschien wel meer dan alleen je gezondheid... dat zou nog eens mooi zijn..
Inderdaad... dat zou mooi zijn
O meid... Dit verhaal raakt me heel diep. Veel ga ik niet er niet over zeggen, alleen wordt mijn inmiddels welbekende knuffel nog warmer en liefdevoller.

XXXX
Oemf, dank je wel... ik koester me er in
Ik dacht ook dat liefde altijd overwint maar.....
Helaas Weltevree.... ik kan je zo goed navoelen
Al zijn we allemaal zo anders, toch voelt het universele van het verlangen van het mens-zijn uiteindelijk hetzelfde. Iedereen wil geliefd worden, zeker door je eigen vlees en bloed, (moeder op dochter of dochter op moeder)
Wens je sterkte , ja meis de kracht die jij uit je zelf haalt zal ook zijn grenzen voelen, vin je dapper en hoop dat alles in deze zware tijden de open wonden zullen verzachten, goed hoe jij je bewust bent van dingen...sterkte!
Sommige dingen zijn niet af te dwingen, genezing niet, maar liefde ook niet... Dan rest enkel acceptatie.
dat is de kracht acceptatie maar zo moeilijk vaak! je bent een mooi mens!
x x x samen staan we sterk