Hoe vertel ik dat ik wil scheiden.

Door Duukgait gepubliceerd op Saturday 13 September 14:28

5dd2dc7e4c329ba122d4e434d31aa076_medium.Voor Mijzelf stond het al een tijdje vast, ik wilde scheiden van mijn vrouw. Niet omdat ik een ander had, maar voor mij was de liefde over. En dat is iets waar ik best wel een tijdje mee heb rond gelopen. Ik vond dat voor ik zou gaan vertellen dat ik wilde scheiden ik echt 100% zeker moest weten dat dit ook is wat ik wilde.

Voor mij begon het gevoel van alleen in het huwelijk zijn ongeveer twee jaar nadat ons tweede kind was geboren. Ik merkte aan mezelf dat ik veranderde in iemand die ik niet wilde zijn, van leuke spontane jongen die altijd in was voor een dolletje veranderde ik in iemand die stil was en zichzelf altijd naar de achtergrond plaatste. Langzaam maar zeker werd ik elke dag minder gelukkig.

Nadat ik doorkreeg dat ik veranderde in iemand die ik niet wilde zijn ben ik begonnen met het zoeken naar antwoorden, hoe kan het dat ik zo verander, wat is daar de oorzaak van? En niet geheel onbelangrijk wat kan ik er aan doen om weer mezelf te worden?

Uiteindelijk ben ik er achter gekomen wat bij mij het probleem is, voor mij was dat het huwelijk waarin ik mij bevond. Begrijp me niet verkeerd er is nooit iets voorgevallen waardoor dit veroorzaakt kon zijn, en als ik terugkijk is onze relatie simpel gezegd doodgebloed. 

Nadat ik deze conclusie voor mezelf had gemaakt kon ik eigenlijk maar een ding doen,  en dat is scheiden van mijn vrouw. De moeder van mijn kinderen en de vrouw waar ik al 15 jaar een relatie mee had. Maar hoe ging ik het haar uitleggen wat mijn probleem was en waarom ik tot een keuze ben gekomen om van haar te scheiden.

Vanuit mijn werk weet ik dat het om een slecht nieuws gesprek gaat en zodoende weet ik ook dat je dat kalm beheerst en duidelijk moet overbrengen, maar dat is niet makkelijk. In zo'n gesprek kunnen emoties natuurlijk snel hoog oplopen. En omdat ik van plan was om de scheiding op een nette manier af te handelen was het voor mij dus heel belangrijk om tijdens dit gesprek niet boos te worden en mijn kalmte te bewaren, maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Lang heb ik gewacht op het juiste moment, maar elke keer als ik de moed had verzameld om te vertellen dat ik wilde scheiden, kwam er wel weer iets tussen, een kind dat was gevallen, een zus die moest bevallen. En zo zijn er natuurlijk meer dan genoeg redenen te bedenken om het maar niet te hoeven zeggen. Maar het moet, ik moet aan mezelf denken, inmiddels zat ik al drie jaar ongelukkig in een huwelijk, en naar mijn mening is het ook niet eerlijk tegenover haar om zo lang te wachten.

Maar de twijfel sloeg weer toe, ik durfde misschien niet doordat ik natuurlijk alle fora op internet  meerdere malen had gelezen, en laten we eerlijk zijn de verhalen die je leest waarin een stel goed uit elkaar gaan die vind je niet heel makkelijk. Maar de rampscenario's daar zijn er genoeg van te vinden.

Uiteindelijk deed zich op een zaterdag de kans voor, de kinderen waren bij opa en oma aan het logeren en wij zouden het hele weekend voor onszelf hebben. Voor mij was dit het ideale moment, we hadden de tijd om een aantal dingen door te praten mocht dat nodig zijn. Zaterdag avond na het eten zij ik tegen haar, ga even zitten ik moet je wat vertellen, ik wil scheiden.

Een ijzige stilte was het resultaat na die drie woorden die ons leven op de kop zouden zetten. Na wat voor mijn gevoel misschien wel 10 minuten heeft geduurd begon ze te huilen, en vroeg ze waarom. Ik heb haar zo rustig als ik kon verteld waarom ik wilde scheiden. Ik haar meerdere keren duidelijk gezegd dat het voor mij over was en dat ik de laatste jaren echt ongelukkig was geweest, en dat voor mij de tijd was gekomen om mijn leven weer op de rit te krijgen zoals ik dat wil. En ja ik weet er zullen veel mensen zijn die mij niet bergrijpen en misschien ook wel nooit zullen begrijpen, maar het is iets wat ik moest doen om zelf ook weer gelukkig te kunnen worden.

Voor mij, en mijn gezin was dit misschien wel de moeilijkste dag ooit. Maar de opluchting voor mij is enorm, we hebben die avond ruim twee uur huilend bij elkaar aan tafel gezeten, af en toe werd er door een van ons wat gezegd of gevraagd. Aan het einde van de avond toen we emotioneel helemaal gebroken waren is mijn vrouw vertrokken naar haar ouders omdat ze heel begrijpelijk ook steun zocht.

Naar mijn idee heb ik het die avond goed aangepakt, ik ben niet boos geworden en zelfs mijn vrouw mocht boos op mij worden ik bleef kalm en liet me niet uit de tent lokken. Achteraf gezien was dat ook de bese manier geweest. Mijn ex en ik kunnen het nog prima met elkaar vinden, sterker nog ik hou nog steeds van haar alleen dan op een manier zoals vrienden dat doen.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Begrijp volledig het gevoel : geen ander (als excuse), maar gewoon niet verder willen/kunnen.
Ik vind dat je een moeilijke situatie heel goed hebt aangepakt en als de relatie (huwelijk) echt niet meer werkt, is het ook beter om er een punt achter te zetten. Zolang je zelf achter je beslissing staat, nam je de juiste.