De mens lijdt het meest door...

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 11 September 14:03

Hoezo, ik heb het onder controle?

Maandag- op dinsdagnacht kom ik niet in slaap. Totaal onverwacht want de afgelopen dagen had ik geen enkel probleem in dat opzicht. Mijn lichaam jaagt, transpireert en de keel lijkt dicht te worden geknepen. De geest in een soort meditatieve trans brengen lukt deze keer helemaal niet. Al heb ik een hekel aan hulpmiddeltjes, na twee uur woelen gun ik mezelf toch twee Valdisperretjes. Het blijft echter sappelen vanwege aanstormende loshangende gedachteflarden die, zacht gezegd, geen van allen spreken over een zorgeloze toekomst. Het uitbreken van een volledige paniekreactie weet ik nog net te voorkomen.

Dinsdagochtend 9 september

Toch sta ik vroeg naast mijn bed want na koffie en het zelfgebakken ontbijt wil ik mijn teksten kritisch bekijken… Nog één dag te gaan en dan moet ik nogmaals bij de verpleegkundige van de mammapoli aantreden. Voor een voorbereidend gesprek, zei men, maar wat als ik dan de volgende nare berichten moet incasseren omdat men de patient graag stapsgewijs bijbrengt dat de dood om de hoek staat?

Deze keer zit er een heel traject achteraan. De opname-intake plus narcotiseur. Daarvoor moet ik een meegegeven lijst invullen, zodat men kan zien welke geneesmiddelen ik gebruik (geen) Welke ziektes ik heb gehad, etc. IAchter de meest vragen kan ik NVT zetten. Er is tevens een vragenlijst die betrekking heeft op mijn geestelijke gesteldheid sinds ik weet dat het om kanker gaat. EmjE kan mee, maar ik blijf me onrustig voelen totdat ik me op de tekst voor mijn kankerblog stort, waaraan nog flink kan worden geschaafd. Publiceren en douchen, maar dat wordt onderhand een crime. Ik wil die borsten niet meer zien en aan mij knaagt het stomme doemduveltje dat de aanwezige veerkracht probeert te ondermijnen. Vooruit Syl, haartjes wassen, zoek fris ondergoed en een stoere spijkerbroek, duik daarna het bos in om de hond en jezelf uit te laten.

Geluk is voornamelijk ’s mensens eigen interpretatie, maar zeker maken daar omstandigheden deel van uit die per persoon moeten kloppen. Zo zal de één niet ‘heel’ zijn zonder partner, terwijl de ander juist een geheel wordt als men (weer) alleen is. De ene mens waant zich stinkend rijk met immateriële gevoelszaken en het fijne eerlijke contact met vrienden. De ander streeft obsessief rijkdom van geld en macht na, als ware dat zaligmakend en of men daarbij over lijken gaat lijkt niet van belang. 

d2edb4ffb8e17e92196d039a7e2906b4_medium.

Voor mij zit geluk in dagelijkse dingen, de wonderen der natuur (behalve als een spin of muis me te na komt) Sommige, in principe naasten, kunnen me zeker nu gestolen worden omdat ik hen ronduit als gemene uitvreters ervaar. Nu kan ik dat soort types niet om me heen velen, al was het maar om mijn eigen hart te beschermen en mijn geest te vrijwaren van moordneigingen. Dat ik hen alle leed uit het verleden heb vergeven verandert daar ook niet aan. Ook ik ben in staat gebleken, naïef en goedgelovig, om zulk volk te kunnen wantrouwen. De omgang en het contact met lieve harmonieuze begripvolle mensen kan mij volkomen tevreden maken. Ook als ze totaal anders zijn als ik, want daar zie ik toch altijd weer plezierige nieuwe en leerrijke kanten aan. Geluk zit, net als het tegendeel, in een klein hoekje. Soms is het echter even erg moeilijk te vinden tussen alle ruis die op de levenslijn je pad kruist. Dan is het heerlijk als een vriend je er op attent durft te maken en jij bereid bent open te staan voor zijn/haar zienswijze. Ook kunst, in alle vormen, kan een mens gelukkig maken of tenminste het gevoel geven te genieten van iets dat niet perse nodig is om te overleven. Overleven kan niet eeuwig. Iedereen heeft een houdbaarheidsdatum en de vraag is momenteel zeer aanwezig of de mijne ver in de toekomst ligt of niet. 

De volgende dikke angstdrempel

We zijn op weg en het hart staat steigerend in mijn borst. Ik bewijs weer eens dat de mens het meest lijdt door de angst die men vreest en “Niets van te merken, EmjE, dat ik meester ben over mijn gevoelens. Ik val mezelf vies tegen.”

“Dit zijn situaties die iedereen de stuipen op het lijf jagen, Syl, dus val jezelf niet al te zwaar.” Makkelijker gezegd dan gedaan, denk ik als buurvrouw Fennie en vriend Eef hand in hand, als twee tortelduifjes, bij EmjE's flat om de hoek komen.  Ze moeten ook de bult af, zoals wij. Eef is een gezellige prater. “In het ziekenhuis kunnen we de OVkaart opwaarderen en we dachten, kom, dat doen we wel efkes gezellig met zijn twee.” Als door God geroepen helpen ze mij al lopend van de opspelende zenuwen af en als we de kamer van de verpleegkundige binnen gaan is het eerste wat ze vraagt of we iets willen drinken. Ineens ben ik er klaar voor want Hanna van Dwerg, zoals haar naamkaartje zegt, straalt de vriendelijke begripvolle rust uit die ik heel hard nodig heb.

“Dit is een voorbereidend gesprek waar we een uur voor uittrekken, waarin u alles mag vragen. Aan de hand daarvan loop ik met u vanzelf door de hele gang van zaken opdat u precies weet wat u te wachten staat bij de operatie.” Ik leg de ingevulde lijsten op tafel, dan is er tenminste iets van houvast voor ons beiden.

“Vertelt u eens. Hoe voelt u zich, want het is uiteraard niet niks wat u te verwerken heeft gekregen.” Ik heb geen gene, nooit gehad ook en biecht op wat er te vertellen valt. Ook dat ik meteen een kankerblog ben begonnen. Hanna lijkt even verbaasd, maar vindt het al snel zeer interessant en vraagt waar ze dat volgen kan, “want ja, dat is uiteraard heel persoonlijk en op die manier krijgen we niet vaak mee wat onze patiënten in zulke gevallen zoal doen.”

“Er staat óók in dat het heel vervelend is om in een te klein kamertje te worden neer gepoot waar we te lang te moeten wachten op de dokter die wellicht met de vreselijkste berichten op de proppen komt, ” waarschuw ik, maar ze vindt het totaal geen probleem dat ik man en paard noem.

“Mocht er iets in staan dat onjuist is, of wat extra info hoort te bevatten, had ik wel graag dat u me even daarover belt, ” zeg ik en ze knikt. Het ijs is gebroken en vanaf dat moment schrijf ik alles mee, als volg ik een college. Er is een folder met een mooi rose vrouwenlijf waarop klieren staan aangegeven. EmjE en ik zijn overrompeld door de hele bende speldenprikken die in ons hele lijf huizen. Hanna doet haar naam géén eer aan want aan haar is niets dwergachtigs te bekennen. Ze is deskundig, sterk en rustig, wat mij een veilig gevoel geeft. Reuze geduldig scheurt ze van een blokje een voorgedrukt blaadje, waarop een borstpartij staat gedrukt.  Daar tekent ze op wat de chirurgen zullen doen. "De snede wordt diagonaal gemaakt, opdat u straks probleemloos uw decolleté behoudt. Op mijn verzoek haalt ze uit de kast, die vol ligt met allerlei spannende zaken, de BH die ik na de operatie aangemeten krijg. Een mooie zachte katoenen met een makkelijke voorsluiting. Hij lijkt me heerlijk en bijna vraag ik of ik hem meteen mee mag nemen. 

“Ooit was er een dame die na haar operatie vond dat de mogelijkheden op dat gebied te beperkt waren. Zij is een eigen kledinglijn begonnen voor vrouwen die een prothese willen dragen. Kijk, u begint een blog waar anderen wellicht nog iets aan hebben en deze dame heeft op deze bijzondere wijze haar situatie positief gebruikt.”  Hanna laat ons daarna een prachtig topje zien van die kledinglijn, waar ik meteen op val. “Kijk EmjE, dan heb je nooit problemen meer met onwillige BHbandjes die altijd onder je hemd uitpiepen.” Er blijkt heel wat op de markt te zijn voor vrouwen wiens borsten hun eigenwijze weg zijn gegaan. Dat wordt niet vergoed, maar gehavend lijkt het mij juist heerlijk om mezelf met goed zittende onderkleding te verwennen. Zo voelt het tot mijn verbazing. Word ik op mijn ouwe dag dan toch nog ijdel? So what? Troostinkopen doen...dan weet ik ook eens wat dat is, toch?  Van angst voor enge berichten over nog meer spokende gezwellen is niets meer te bekennen. Het voelt zowaar als een theekransje van meiden onder elkaar. Gelukkig maar. Na de prima uitleg, met illustraties en al,  waarvan ik er een paar meekrijg om in het blog te kunnen gebruiken, vertelt Hannah wat er in de nabije toekomst wordt gepland. Dat is nogal technisch en daarover moet ik ook eerst zwart op wit bericht van het ziekenhuis krijgen.

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Indrukwekkend geschreven naar mijn mening, ik las wel dat je goed bent opgevangen en dat de angst zoals jij zegt niet altijd overmeesterd. Alles op een rij krijgen is altijd moeilijk maar jij als sterk mens kan dat x
Er komen vast nog een groot aantal uitdagingen op me af en of ik dan zo sterk ben? Het valt te bezien, want ik ben zo bang voor wat ze nog meer vinden...maar ik doe mijn best want ook in kwetsbaarheid kan uiteindelijk kracht liggen, zodra ik dat als een uitdaging aan ga (zoals jij ook vast ook uit eigen ervaring weet)
diep respect! sterkte maar weer
Dat heb je weer prachtig op papier gezet Syl. Open, eerlijk maar vooral sterk en met een vleugje humor. Maar ik ken je niet anders. Als ons leeftijdsverschil groter was geweest, had ik jou graag als moeder gehad. Dikke XXX
at is toch wel een GEWELDIG compliment, meis. Ik ben ook blij met jou en je bent ook sterk
Dit begint een heel sterk blog te worden, misschien dat je dit ooit in boekvorm kunt uitgeven? Je beschrijft het zo reëel, emotioneel, maar toch geen woord teveel, en waarschijnlijk zoals vele lotgenoten het ook voelen en zullen herkennen, maar dit never op deze manier onder woorden kunnen brengen.

Wat de artsen en het ziekenhuis aan gaat..., ik heb het gevoel dat je hier ¨boft¨, dat is hier (noem maar ff geen naam van zh) wel even anders gegaan.
Wat een prachtig bemoedigende feedback, liefke...Ik zei immers al. ik ben gewoon een ouwe bofkont.
wat goed, dat je zo de medische kant ook een kijkje in de achtbaan van patiënten geeft, kon wel eens heel verhelderend zijn voor hen.
Troostinkopen zijn heerlijk af en toe, gewoon eens lief voor jezelf zijn, dat zou gewoon onderdeel van die hele mallemolen moeten zijn..
Fijn geschreven weer..
Ik heb me er nooit aan bezondigd, aan troostinkopen, maar in deze vinnik dattut wel mag... En straks lekker met EjmE een weekje weg, naar de zee... bijvoorbeeld. Lekker uitwaaien. Dat zat al in de planning voordat ik van iets wist...
Dank je voor dat 'fijn geschreven'...
Wel prettig dat zij je een veilig gevoel gaf, dat is wel belangrijk tijdens zo gesprek. Ik vind het ook bijzonder dat ze je Blog wil volgen. Dat breekt volgens mij het ijs gelijk.
Ik ben er ook wel benieuwd naar wat zij ervan vinden
Ja dat kan ik me voorstellen.
Je slaat je er dapper doorheen, stap voor stap....
Dank je wel. Soms iets minder dapper dus, maar toch...