Mijn review van Magic in the moonlight

Door JanPianoMusic gepubliceerd op Monday 08 September 15:56

15:50

Gisteren was ik ter ere van de seizoenspremière van Ellen naar filmpjes van Ellen DeGeneres aan het kijken. Ik kwam uiteindelijk bij haar opening van de Oscars dit jaar en opeens besefte ik iets: ik had geen flauw idee welke films er dit jaar genomineerd zouden zijn! Vorig jaar was het vrij duidelijk: 12 years a slaveDallas Buyers Club, American Hustle en Frozen gingen erbij zijn. Dit jaar? MaleficentThe fault in our starsDivergent? Ik twijfel eraan. Misschien Maleficent voor make-up en decor? Ik surfte dus naar de website van Kinepolis. Er was geen enkele film die ik echt zou willen zien. Daarom surfte ik naar de website van Lumière en daar zag ik Magic in the moonlight. Ik had er een paar weken geleden al iets van gehoord en het sprak me wel aan. Ik ben best wel fan van de hoofdrolspelers, Emma Stone en Colin Firth, dus ik besliste om er vandaag naar te gaan kijken.

Ik was van plan om naar de trailer te kijken, maar halverwege besefte ik dat de trailers van tegenwoordig veel te veel weggeven, dus zette ik die maar snel af. Al wat ik weet is dat Stone iemand speelt die met het bovennatuurlijke in contact staat en dat Firth een soort goochelaar is die wil bewijzen dat Stone een oplichtster is. Het moet er precies ook op lijken dat ze verliefd gaan worden, omdat er in die helft van de trailer gezegd werd "She is a visionary and she is a vision."

22:30

Nu is het reeds een paar uur geleden sinds ik terug ben van de cinema. Ik vond het een behoorlijke film, maar ik zou het nu geen must-see noemen. Het is een eenvoudig verhaal, maar dat mag soms ook eens!

Firth is inderdaad een goochelaar en een vriend van hem vertelt hem over een medium (Stone) dat bij een familie in Zuid-Frankrijk woont en voor hen de toekomst voorspelt. Van het moment dat Firth bij die familie aankomt tot de helft van de film krijg je eigenlijk enkel "Hoe weet ze dat nu over mij? Dat kan toch niet! Het is onmogelijk!" te horen. In de tweede helft wordt Firth verliefd op haar, maar overweegt zij te trouwen met de zoon van de familie, omdat die haar een luxueus leven belooft. Uiteraard wordt Stone toch ontmaskerd als een oplichtster, wanneer Firth logisch nadenkt en via een goocheltruc zijn vriend en haar afluistert. De film eindigt met een happy end zoals in de jaren vijftig: een echte liefdeskus tussen de hoofdrolspeler en -speelster.

De film speelt zich af in de jaren '20, wat zorgt voor heel fijne swing als achtergrondmuziek en mooie kleren.

Of die film nu voor Oscars gaat genomineerd zijn... Ik weet het niet. Het was echt geen speciaal goeie film, ook geen speciaal slechte, het acteren was behoorlijk, maar hij is geregisseerd door Woody Allen. Vorig jaar kreeg zijn film Blue Jasmine één Oscar voor Cate Blanchett van zijn drie nominaties, waarvan een voor het script door Woody Allen.

Ik weet dus nog altijd niet welke films gaan kans maken voor Oscars. Als je eens naar de cinema wil gaan om naar een lichte film te kijken, dan raad ik je deze aan!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.