Een ontkanker weekend

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 06 September 09:37

Ik moet onderhand mijn dochter terug mailen. Ze wil wel iets voor me betekenen, nu. Het moet, neem ik aan, gezien onze geschiedenis, om iets concreets gaan. Iets dat ze voor me kan doen en waarbij ze niet perse contact met mij hoeft te hebben en/of onderhouden. Daarbij moet ik incalculeren dat ze per definitie alles afwijst wat van mij komt en ze belooft meestal makkelijk iets. Er op rekenen dat het dan ook gebeurt is gekkenwerk gebleken en er later op terugkomen levert strijd of, in het ergste geval, verbanning op. Kortom, er zitten aardig wat haken en ogen aan...

Hallo,
Je vroeg of je in 'dit kader' iets voor me zou kunnen betekenen en zei dat jij dat niet in wilde vullen. Dat je dienend wilde zijn, niet leidend. Bij deze dan...

Er was geen voorwaarde aan verbonden dat alles ervan de wereld op zijn kop zou zetten, gelukkig, maar op mijn levenslijstje is nog maar één ding niet afgevinkt. De rest is allemaal gelukt. Met wisselend succes en misschien was het meeste ook niet urgent of bijzonder, maar toch heb ik gewoekerd met de talenten die mij bij geboorte zijn meegegeven.

Ik neem aan dat jouw netwerk groter en uitgebreider is dan het mijne. Meer bij de tijd ook en ik denk dat jij de juiste mensen kent gezien het Requiem of Poverty dat jij hebt geproduceerd: Zie jij kans om mijn boeken bij de juiste uitgeverij onder te brengen? Moord op Naastenliefde heeft daarbij de eerste prioriteit aangezien de opbrengst daarvan naar Ethiopië moet.
Groetjes, Sylvia

Het zal voor buitenstaanders een vreemde gewaarwording zijn om te merken hoe wij met elkaar om gaan, maar het is niet anders. De hoop op een ‘normale’ relatie met elkaar, een intieme, gezellige, giebelige of serieuze moeder-dochterband, is bij mij inmiddels al heel lang vervlogen. Niet omdat ik nu plotseling bij het leger van kankerpatiënten hoor en door deze schokkende gewaarwording rare depressieve of fatalistische gedachten ben gaan koesteren. Nee, maar door de jaren is er bij mij acceptatie over ontstaan. Dat ging zeker niet vanzelf. De pijn van afwijzing en veroordeling in dit proces van méér dan dertig jaar is er debet aan. Met hangen en wurgen, over een lange weg van teleurstellingen, ben ik eindelijk zover gekomen. Leuk is anders en met de eventuele dood voor ogen is het zeker geen makkelijk weten dat het nooit veranderen zal.

Vroeger verlangde ik er erg naar om ooit te worden gerehabiliteerd. God heb ik erom gebeden dat ze in zou zien dat ik niet het monster ben dat ze in haar hoofd van mij heeft gecreëerd. Ik ben echter niet de persoon die haar ervan kan overtuigen dat ik helemaal niet schuldig ben aan wat men haar destijds heeft doen geloven. Ik heb richting hemel geroepen, De Lieve Heer gesmeekt, want iemand anders zou het zeker niet voor elkaar kunnen krijgen dat ze ooit de impact zou begrijpen van wat haar in het verleden heeft gevormd. Er is destijds zo vaak karaktermoord op me gepleegd dat ik het zelf soms niet eens meer thuis kon brengen, zover stonden de aanteigingen van me af. Het gezwel daarvan is op haar vierde zo diep in haar onderbewuste begraven dat daar niemand meer bij kan . 

e2fdba70e61f4c2ca742f9841a02bbd6_medium.

Een wurm van vier (wiens veiligheid onder haar voetjes wordt weggetrapt) kan zoiets als moedermoord niet verwerken anders dan de enige persoon waar ze afhankelijk van is daar verantwoordelijk voor te houden. Als zo’n kind later alle onzekerheden en spanningen in moeders schoot legt, komt het er nimmer toe zichzelf te begrijpen. Mams was en is nog steeds een prachtige zondebok en inmiddels is ze zo oud, al zo lang zelfstandig en volwassen, dat enige positieve ontwikkeling niet meer te verwachten is.

In deze fase heb ik ook géén zin om nogmaals op onbegrijpelijke wijze in één of andere strijd met haar te worden betrokken puur opdat zij wil kunnen zeggen: zie je wel, dat wijf spoort niet. Mijn moeder is een aasgier en is er alleen op gebrand om mij als haar jong aan stukken te scheuren. (Dit zijn niet toevallig enge metaforen, verzinsels van een teleurgestelde moeder… Dat zijn haar eigen woorden. Zo heeft ze me dat zelf uitgelegd.)

Logisch dus, dat ze niet in mijn buurt kan komen…

Maar goed, over tot de orde van de dag. Straks komt Sandra. Ik haal haar om elf uur van het station, nadat ik Missy heb uitgelaten en we gaan er een gezellig dagje van maken. Ik wil met haar bespreken of zij deze mail aan mijn dochter geschikt vindt en we zullen waarschijnlijk wel een wijntje drinken tijdens het klaarmaken van de maaltijd. Zeker is dat niet, want met Sanneke kun je van alles verwachten en ik maak nooit vastomlijnde plannen. We leven simpel voor het vaderland weg.

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weet niet in hoeverre jullie nog contact hebben, laat het op je afkomen. Zou wel voorzichtig zijn met (het) kankerblog in zoverre wanneer het je dochter aangaat. Niet omdat je wat te verbergen hebt maar om te voorkomen dat ze dat eventueel zou kunnen aangrijpen jou van alles te verwijten zo er wat te verwijten valt. Je hebt dan een stap vooruit gezet en gaat twee stappen terug en dat lijkt me gezien je toestand niet bevorderlijk voor je gesteldheid. Wens je verder alle liefde en sterkte in deze moeilijke dagen.
Dank je wel. Ze heeft aangegeven wel wat te willen betekenen, maar dienend, niet leidend...
We hebben het er samen over gehad en als moeder probeer ik jouw verscheurde gevoelens te begrijpen.
Ik hoop dat je boek bij een goede uitgeven terecht komt maar ik blijf toch ook stiekem hopen dat je dochter een "heel klein" beetje naderbij komt!
xxx
;-) als eerste zo vreemd is het niet, als de 2de en opvolgende letters zou ik jouw alleen maar heel veel sterkte toe willen wensen en en Sandra die jij nu net op visite had, ik twijfel er niet aan dat het super as, wens Jouw heel veel gewone fijne dagen toe waarin jij met jezelf zeer weltevree bent, sterkte
Geniet van je bezoek <3
Weet je zeker dat je dit soort informatie voor de hele wereld toegankelijk wilt houden? Ik heb begrepen dat je er tegenwoordig voor kunt kiezen dat alleen je vrienden bepaalde artikelen kunnen lezen. Hoe dat technisch moet, weet ik helaas niet, Maar anderen kunnen jou daarmee vast helpen.

Als je dit soort artikelen openbaar houdt, loop je het risico dat een toch al bijzonder kwetsbare relatie onnodig verder onder druk komt te staan.
Jammer hoe sommige dingen kunnen verlopen. Helaas blijkt er vaak geen weg terug meer te zijn.
Tussen de regels door een wereld van ontgoochelende pijn gelezen. De bloedband is jammer genoeg niet altijd een conditieloze garantie voor respect en affectie. Je realiteitszin, hoe pijnlijk ook, siert je. Zelfbedrog zou niets oplossen, weet dat er ongetwijfeld veel andere mensen zijn die je inschatten naar waarde!