Natuursmurf en de magische KOFFIE!

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Saturday 06 September 01:10

Soms moet een man doen wat een man moet doen. Zeker als hij daarmee de liefde van zijn leven kan redden. Een levensgevaarlijke reis ondernemen, talloze gevaren trotseren, knokken en doorgaan tot de laatste snik. Zoals Natuursmurf. Dit is zijn verhaal en dit is mijn getuigenis. 

 

The Quest for COFFEE!

 

(Het schuingedrukte stuk is van Schweiz, de rest is mijn ooggetuigenverslag)

4 oktober 2014

Natuursmurf zuchtte diep. Wat deed hij hier eigenlijk? Een smurf hoort thuis in de bossen, tussen de fluitende vogels en al het groen van ondoordringbaar struikgewas; niet in een trein op weg naar station Utrecht Centraal. Met tegenzin had hij die middag zijn vaste stek verlaten om stiekem één van de moderne rijtuigen van de NS binnen te glippen. Tot zijn grote opluchting had de conducteur hem niet opgemerkt en was die tijdens de rit niet naar zijn kaartje - dat Natuursmurf niet had - komen vragen. Na een rit die wel eeuwen leek te duren kondigde een warme, doch zakelijke stem aan dat de trein in station Utrecht Centraal was aangekomen. Nog steeds met tegenzin stapte Natuursmurf uit.

e18baf6873ab930480b5bde3ce451a25_medium.

Station Utrecht Centraal is veruit het drukste station van gans Nederland, en bij uitbreiding van de Lage Landen. Nog nooit had Natuursmurf zich ergens minder thuis gevoeld dan nu, maar hij kon niet meer terug. Hij had een missie. Lichtjes zenuwachtig, maar toch vastberaden - hij zou het toch moeten doen, of hij het nu wou of niet - stapte hij richting de locatie die het comité van de Plazillabijeenkomst had aangewezen. Hij stapte binnen in het lokaal waar ondertussen al een gezellige sfeer hing, maar eenmaal hij binnen was, stopte het geroezemoes meteen.

"Goeie grutjes", zei Rose na enkele muisstille momenten.
"Wel heb je ooit!" wist Gildor nog uit te brengen
.
"Dit méén je niet!" lachte Candice.
Zelfs Wasbeer wendde zijn blik enkele seconden af van de Plazilliaanse vrouwen.

Niemand had het ooit kunnen vermoeden dat Natuursmurf - ondanks het tweede deel van zijn naam - wel degelijk een rasechte, blauwe smurf was. Het drie appels hoge mannetje keek weinig verrast in de ogen van de aanwezige Plazillianen. Nu moest hij zich concentreren. Natuursmurf wou eerst niet komen naar de bijeenkomst, maar Grote Smurf had hem een belangrijke opdracht gegeven. En hij moest en zou zijn missie volbrengen. En zoals Machiavellismurf zou zeggen: het doel heiligde de middelen. 

0fe0414f7f50e7f20b000e1d944fce1d_medium.

Karazmin was de eerste die haar mond open deed. "Nu snap ik waarom hij zulke mooie vlinderfoto's kan maken. Ze zien hem gewoon niet aan komen! Hij kan veel dichterbij kruipen dan ik. Het ligt dus niet aan mij." De opluchting op haar gezicht sprak boekdelen.
Rose gaf Wasbeer een neustikje omdat ze vond dat hij wel heel verlekkerd naar de glanzend blauwe smurfenspiertjes zat te staren en iets mompelde over marinade, zout en peper. Gildor trakteerde ze op een linkse en rechtse hoek op de neus omdat hij het gore lef had om hierover te **proesten**. Beide heren keken wat bedremmeld en zochten steun bij Neerpennert, die zich zoals gebruikelijk verstopt had achter een stripboek. "De fluit met de zes smurfen", lazen ze.
"Och wat een schattig knuffeltje!", riepen Candice, Karina en Lucifall in koor. Natuursmurf schraapte zijn keel, wat voor die grote lompe mensen natuurlijk niet te horen was. Ruud, kordaat en creatief, rolde een klein roeptoetertje van een vloeitje van Lucifall en gaf het aan onze kleine held. Dat hielp. Best wel. 
"Lieve mede-Plazillianen", begon smurf. "Ik heb iets belangrijks te vertellen. Ik heb jullie hulp nodig." 
Miesje11 maande iedereen tot stilte. Alle gezichten kwamen dichterbij, de Plazillianen waren een en al oor, wat voor smurf op die afstand ook heel letterlijk leek. 
"Een vreselijke heks heeft toegeslagen in mijn dorp. Ze heeft mijn hart, mijn ziel verscheurd, toen ze de Liefde van mijn Leven onderwierp aan een vreselijke toverspreuk. Mijn lief, mijn leven, het Zonnestraaltje van mijn Hart, Smurfin, heeft ze vervloekt tot een diepe slaap van wel honderd jaar. Allemaal omdat ze jaloers was op haar schoonheid. Nooit zal ik meer in het onpeilbaar diepe blauw van haar geliefde ogen kunnen kijken." 

308b264c669b289106781bd8be247578_medium.

Fate slikte bij het horen van zoveel liefdesverdriet. Rose verbeet een traantje en trok bleekjes weg. Lucifall liep rood aan en sloeg met haar vuist op tafel.
"Weer zo'n misleide en gevallen zuster die de goede naam van de ware wicca te grabbel gooit." 
"Jaloezie, dat is Ego. Triest dat het haar tot dit verwerpelijk gedrag verleidde", viel Spiritlady haar bij.
"Ik rijg dat sekreet aan mijn deegrol", siste Candice.
"Wat kunnen we voor je doen?", zei Ruud.
Natuursmurf vermande zich. Dit was het moment. Nu zou hij zien of al die Plazilliaanse goede voornemens en woorden in werkelijkheid ook iets voorstelden.
"Er is maar één remedie. En er is maar één Plazilliaanse die in staat is deze remedie te fabriceren. Ik ben op zoek...naar Doortje's KOFFIE!" 
Alle ogen richtten zich op Yrsa. Als iemand wist waar Doortje was, dan was zij het wel. Maar met een ijzige blik en een trillende beschuldigende vinger wees ze naar Gildor.
"Dan moet je bij hem daar zijn. Het is zijn schuld dat Doortje hier niet aanwezig is!"
"Gillie, wat heb je nou weer op je kerfstok?", verzuchtte Rose.

Gildor keek bepaald niet snugger. Hij brak zijn hersencelletjes, maar het antwoord bleef uit. Maar na zes minuten wist hij het weer. Beschaamd liet hij zijn hoofd hangen.
"Lees maar", zei hij. "Ik heb haar inderdaad ergens in het luchtledige laten hangen."
"Je hebt WAT gedaan?!", gromde Wasbeer.
"Ze hangt in haar auto boven tien Leopard-tanks", zuchtte Yrsa. Uiteraard weer bij die verrekte Afsluitdijk. Road trip dan maar?" 

a127399e7f5cbb5e3ce97702ae68c7cf_medium.

Een colonne Plazilliaanse auto's naderde de oude bunker van Kornwederzand. Het was inderdaad een wat bizarre aanblik, een auto die stil hing midden in een sprong. 
"OK, plan de campagne", zei Weltevree. "De tankbemanningen moeten onschadelijk worden gemaakt, de mariniers afgeleid en Doortje uit haar auto bevrijd. Wie doet wat? En hoe?" 
Weeps with the Wind pakte haar ukelele. "Ik word nog één keer Peacetroubadour. Ik ga vredesliedjes zingen. Die tanksoldaatjes raken daar vast van in de ban. Mariniers, dat is een ander verhaal." 
Christine veranderde in een wolf en zei tegen Wasbeer. "Laat dat maar aan de beesten over. Wij rennen achterlangs, bijten in hun billen en gaan er als een speer vandoor. Mariniers kunnen veel, maar een Wasbeer en een Wolvin in volle sprint bijhouden, dat gaat ze niet lukken." 
"En anders kom ik jullie wel te hulp", zei Flying Eagle, terwijl hij zijn vleugels spreidde.
"Gildor, Ruud, Anerea en ik vormen de basis voor een ladder", besloot Karazmin. "Fate en Roosje klimmen over onze rug en bevrijden Doortje. Yrsa, Weltevree, P1eter en Gewoonieko besturen de getaway cars. Neerpennert, Spiritlady en Luus regelen alle ingrediënten voor de KOFFIE! Kan ze meteen aan de slag." 

c2a8cb690aef9ef5e06399df2052f077_medium.

De zoetgevooise klanken van Weeps' "Ein bisschen Frieden" had het gewenste effect. De tanksoldaatjes dansten in het gras, plukten madeliefjes en speelden tikkertje. Rose en Fate tilden Dorina voorzichtig naar beneden, over de puffende en steunende ruggen van de menselijke ladder.
Wasbeer en Christine renden voor hun leven. Een woest brullende menigte Mariniers volgde ze op de voet. Flying Eagle greep Wasbeer in zijn klauwen en bracht hem in veiligheid. Christine bleef doorrennen maar zag tot haar verbazing hoe alle Mariniers ineens uitgleden over bananenschillen. 
"Apenstreken", zei Bokita triomfantelijk. "Laat dat maar aan mij over!"  

De Plazilliaanse colonne scheurde luid juichend over de Afsluitdijk. Terwijl Dorina met haar mobieltje (ja echt, ze heeft daar een app voor!) de sterkste KOFFIE! van haar leven fabriekte, zongen de Plazillianen luidkeels Vader Abraham's Smurfenlied. Natuursmurf was in opperbeste stemming. Wat een eensgezindheid!
"Bij Anna Paulowna rechtsaf, derde links, recht naar boven en dan derde ster van rechts. Zo kom je in Smurfenland." 

2dfa1be2139882d8ef137d9cccc2548a_medium.

Natuursmurf bleek een stuk betrouwbaarder dan Dorina's TomTom, want alles lukte, en dat zonder files, ongelukken of ander oponthoud. Maar bij de ingang van het Smurfendorp stond ze te wachten, een monsterlijk sekreet van een heks, compleet met haakneus met grote pukkel, groen haar en een grauwe huid, vast veroorzaakt door jarenlange blootstelling aan giftige dampen. 
"Klein blauw mormeltje!" kakelde ze. "Jij denkt dat dit stelletje ongeregeld mij kan bedreigen? Ze greep haar toverstaf, een flinke tak van zeker anderhalve meter, en hield het als een bazooka in de aanslag. De Plazilliaanse krijger-dichters stortten zich met luid geschreeuw en ware doodsverachting op hun opponente. Die helaas een maatje of drie te groot was. De vacht van Wasbeer en Christine was op een aantal plekken kaalgeschroeid, Anerea was al haar strepen kwijt, de camera die Pang doet van Karazmin lag rokend in het gras, het korte rokje van Candice was veranderd in een habijt van de Carmelitessen, Roosje's stilettohakjes waren vervormd tot kurkentrekkers, Gildor en Ruud lagen met een mond vol mos in een modderpoel en Lucifall hing aan haar veters in een hoge boom. Het zag er bepaald niet florissant uit voor onze dappere strijders.

De heks lachte als een waanzinnige wetenschapper tijdens een onweersbui, maar ineens verging het lachen haar volledig. Drie doffe klappen en ze stortte ter aarde, tussen de kokosnoten die met grote precisie op haar schedeldak terecht waren gekomen. Flying Eagle, met Bokita op zijn rug, landde naast de onfortuinlijke toverkol.
"Al het goede komt van boven", riepen ze in koor. 

3565f407c52af9c076b4b0c28d26c525_medium.

Smurfin opende haar oogjes. "Oef, wat een grafsmaak", mopperde ze.
"Pardon? Grafsmaak? Mijn KOFFIE! ?", brieste Doortje.
"Sorry Doortje", zei Natuursmurf. "Smurfen houden niet zo van de smaak van koffie, kunnen we ook niks aan doen. Zal wel iets genetisch zijn. Maar je hebt een fantastisch brouwsel gebrouwen." Dorina glom van trots. 
"Natuurtje van me, ben jij het?", riep Smurfin hoopvol.
"Ja, mijn engeltje, ik ben het! Het is me gelukt, ik heb je gered!"
"Oh mijn held! Kom in mijn armen!" 
De Plazillianen zonderden zich discreet af. 
"Terug naar Utreg, dan maar?", zei P1eter.

Het is stil aan tafel, in het Utrechtse restaurant. Na een avontuur moet er goed gegeten worden immers. Lucifall, met al haar kennis van wicca, realiseert zich dat ze één heel belangrijk detail vergeten zijn: een verslagen heks mag haar toverstok niet terug krijgen.
"Probleem opgelost", zegt Wasbeer.
"Echt? Hoe dan?", vraagt Karina.
"Ik heb de stok aan mijn mama gegeven. Ze is er maar wat blij mee. Kijk maar!" 

774c5e1bcd41c4ba1b3d241a34637944_medium.

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb hier echt van genoten. Ik lag echt in een deuk. Geen weerwolf dit keer, gewoon gedaanteverandering! Leuk! Toen ik het las van die koffie lag ik plat van het lachen. De tranen liepen er uit :-). Geweldig gewoon!
Geweldig!!!
Genoten van dit verhaal!!
De wasbeer kijkt echt niet verlekkerd naar een smurf. Het zullen de dames wel zijn geweest die zo;n belangstelling voor de smurf toonden. Mooi verhaal ondanks die tik op de neus. Geen idee waarom ik die verdiend had. Zo druk doe ik hier niet meer

100 jaar slaap voor een dame, dat kan alleen door een man bedacht zijn. En de wasbeer die verlekkerd naar de smurf kijkt? Die tik lijkt me geheel op zijn plaats. Blij dat het goed is gekomen met smurfs' droomsmurfin. Leuk verhaal, een beetje in de muizentrant. :)
Wij trappen inderdaad nog wel eens in de term "schoonheidsslaapje". 100 jaar slaap is dan eigenlijk een complete make-over. ;-)
Zal best, maar waarom ik er dan weer twee verdiende...ach, alles went. :p

Muizentrant? Dan heb je mijn Karazmin-Fantasy nog niet gelezen. :P
Met Schweiz was ik een stuk serieuzer (not!).

Ik hou wel van een happy end. Niet altijd, maar de smurf gun ik het wel.
Mwah, ik geloof niet zo in schoonheidsslaapjes. Hoewel, dat zou wel kunnen verklaren waarom ik maar zo weinig slaap nodig heb. *grijnst*

Je Karazminverhaal heb ik inderdaad nog niet gelezen, zal zo even zoeken!
Heerlijk verhaal. Iets helemaal anders dan dat verhaal over Schweiz, maar even leuk om te lezen.
Thanks! Het was ook erg leuk om te schrijven, even een soort uitgebreid speelkwartiertje. :-)
Je bent me er eentje ... ;)
En nu maar hopen dat Mama Spook straks niet zelf gaat heksen...
Maar die bestrijdt alleen maar het kwaad in de wereld. Alle IS-strijders veranderen in zouten pilaren, en alle russische wapens in Mona-toetjes.
Een heerlijk verhaal! Compliment, Gildor!
Dankjewel! Hele verfrissende plannen, ik ben voor!
Hoe bedenk je het! En het feit dat iedereen naar MIJ luisterde! Wat een openbaring, normaal negeren ze me. Ik was wel eventjes bang dat ik een dubbele rol toebedeeld zou krijgen en ook de afgrijselijk lelijke heks met kromme neus en vieze pukkel zou zijn, maar ook hier heb je me verrast. Of heb ik je nu op een idee gebracht?

Nee, dat idee gaat er bij mij niet in. Daar heb je toch een veel te lief koppie voor?
Wij luisteren toch wel naar je? Dat die kater van je er anders over denkt, tja... ;-)
Ah, but as you already know, the mirror has two faces...

Wink, wink..

:0)