Het is een strijd, elke dag

Door Justbelieve gepubliceerd op Friday 05 September 23:31

Ik voel me echt zo alleen in dit gevoel.

 

De relatie van mij en mijn ex-partner liep niet zo naar behoren.

Nu hebben veel mensen zoiets meegemaakt natuurlijk.

Maar dit zijn echt bizarre jaren geweest, voor mij, zoals ik het heb ervaren.

 

Zolang er respect en begrip blijft, vind ik dat een relatie wel loopt naar behoren ;)

Maar in dit verhaal is dat erg ver te zoeken.

 

Deze geestelijke mindgamer is echt niet goed in zijn hoofd.

Hij houdt niet op ook, een minuut met hem aan de telefoon en heel dit huis staat op zijn kop.

Zo zitten we nog rustig tv te kijken en zo belt papa en is de hele sfeer omgedraaid.

 

Hij moet altijd tegenwerken, me niet begrijpen, opmerkingen maken, ik moet alles verantwoorden, zelfs als ik een woordje op een ‘andere’ toon zeg. Hij wilt alles weten.

Zodat hij het vervolgens in me gezicht op een vieze manier kan uitspugen.

Me wel willen, me pijn doen, me ongewenst aanraken en dichtbij komen, geen gesprek mee kunnen aangaan, ik kan over ons kindje geen overleg plegen. Het is gekkewerk.

 

Het ergte is die kleine ukk in het midden natuurlijk he.

Hij ziet  en hoort mij van slag zijn.

En hij heeft geen idee wat voor impact zijn vader daarin heeft.

 (Eigenlijk maar goed ook)

 

Want hij pakt alleen mij, denkt hij. Maar hij gaat steeds verder.

Hij speelt het via zijn kinderen, hij speelt het met andere vrouwen.

 

Het ene moment is ,denk ik dan weer,  alles koek en ei.

(Maar ondertussen speelt hij zijn , maar rare spelletje al).

Daar kom ik dan later weer achter natuurlijk.

Het ander moment wordt het een verschrikking om in te zitten.

Hij bepaalt het, hij heeft dat keer op keer compleet in zijn macht.

En wanneer hij daar zin in heeft laat hij alle bommen afgaan.

 

Berichten van exen, nieuwe vriendinnetjes

Acties zoals een ex meenemen om ons kind op te komen halen.

 

Dat waren berichten, nou die wil je echt niet lezen.

 Zeker niet met een  kleine in aankomst.

Ik heb hem daar natuurlijk mee geconfronteerd.

Maar alles wat ik las en hoorde, dat zag ik allemaal vliegen en dat was niet waar.

Want ja hun waren allemaal jaloers , omdat hij hun niet wilde, maar voor mij had gekozen.

Zijn ex heeft dit gesprek uit jaloezie bewerkt en noem eigenlijk alles maar op,

want ja alles was toen toch al blablabla bullshit , achteraf.

Maar goed,  hij zweerde erbij.

 

Twee  jaar later een bericht van zijn ex, gaan we weer (uhu).

De hele riedel weer naar boven gehaald natuurlijk.

Uiteindelijk geeft hij ineens toe dat die berichten wel echt waren.  

Hoe dan ? Heb je al die tijd hierover tegen mij gelogen ?

 

Ja zei hij dan, dat heb ik je al eens eerder gezegd,. En  ja die ja die ja.  

En in zijn gesprekken krijg ik altijd heel veel jij jiij jij. Ja maar jij zei, ja maar jij deed toen, ja maar jij keek  zo, en ga zoooo maaaaaaar dooooooor !! ( Boehoehoe )

 

Kreeg ik op een begeven moment best wel een vervelend gevoel van.

 

Er zijn zoveel dingen, het is bijna niet eens uit te leggen.

Maar het gevoel wat mij dat geeft, dat doet zoveel pijn.

 

Het feit dat het de vader is van ons kind en ik dus nooit van deze man kan afkomen vind ik best een naar idee ( Ja , hoe zou dat nou komen?).

 

Ik moet en zal toch echt een manier moeten vinden om hierboven te komen staan en mezelf niet meer zo moet laten klein maken door deze mafkees.

 

Dus ik ben een beetje op onderzoek uitgegaan op het internet. 

Ik heb gelezen over narcisme, nou daar kreeg ik tranen van in me ogen.

 

Eindelijk, eindelijk iets te lezen met herkenning punten.

 

Ik ben gewoon al die tijd letterlijk geestelijk mishandeld.

Niet zo gek dat ik met me handen op me oren in een hoekkie gedreven , op me bed zat.

Hem vragen alsjeblieft op te houden.

Ik was helemaal van slag , huilend en zoveel pijn, maar gewoon doorgaan.

Gewoon keihard doorgaan.

Het ging zo ver dat de gedachtes van zelfmoord door me hoofd gingen.

 

Ik vind het zo erg he, om dan een vent te zien staan, voor me neus.

Ik smeek hem letterlijk.

Hij kan me helpen op dat moment, maar hij trapt me gewoon.

 

En hij is zich er eigenlijk nog van bewust ook.

 

Hoe dan dat je iemand zo kan zien zitten.  En niet stopt.

Dat je überhaupt al zover kan gaan.

 

Het was op een dag teveel geworden.

Uit elkaar gegaan natuurlijk, want in een relatie werkte het al helemaal niet.

 

Ik ben nu een jaartje verder, iets langer, en deze man gaat prima verder waar hij is gebleven.

Maakt het nog mooier en nog erger allemaal.

 

Mooie woorden praten over me terug willen, 3 dagen geleden nog.

Kom je bij me wonen vraagt hij dan. Nou nee, zeg ik dan. 

Ja, maar ik hou van jou koetsiej koe.

 Vervolgens de next day met je ex aankomen.

Om ons kind op te halen.

 

Ik heb me niet laten kennen natuurlijk, maar jeetje wat een gedrag man. Dan ben je 36.

 

En dan alsnog, bij me boven hangen en haar belachelijk maken.  

Tegen mij aan staan rijden en proberen super schattig over te komen (bah,bah)

Ik kan ook niet begrijpen dat ik dit maar allemaal moet pikken. Tegen deze man is geen weg te beginnen.  Het schijnt legaal te zijn en toelaatbaar om mensen te slopen.

 

Vorig jaar bv , ik ben alleen met mijn zoontje op vakantie geweest.

Ik zelf moest echt even weg, even rust, even niks. ik was moe, heel moe.

Niet helemaal gek ook.

 

Die tijd neem ik dan wel. Dat is belangrijk.

Maar ja hij weet het allemaal zo mooi te maken, dat ik zelfs daar niet lekker meer zat.

Hij had zijn zoontje al 2 jaar niet gezien, van een andere vrouw. En met eerste kerstdag flikte hij het me om daar dus te gaan zitten.

De dagen ervoor nog ja maar ik wil jou en ons en blablabla. Ik mis jullie.

Wat een onzin dan toch.

 

Zo zie je maar….

 

Toch te bizar dat mensen zo kunnen zijn. Het klote ervan is dat hij nog die grote big smile op zijn  gezicht heeft ook.

Hij heeft werk, een vaste baan, sinds kort een huisje, alles erop en eraan.

 

Ik zit na deze ellende, thuis in de ziektewet.

Vette finaciele problemen. Het is een zooitje in me gedachtes en met me emoties.

Het is een strijd, elke dag.

  

Op hem terugvallen als vader kan ik niet. Hij houdt me bv al maanden aan het lijntje voor een weekje vrij voor die kleine ukk. Een zomervakantie(tje) bij papa, gezellig.

Eerst is het begonnen deze vakantie al weken uit te stellen, tot 3 keer toe.

Toen vroeg hij van ja nou als hij die week bij mij is, mag ik hem dan een dagje weer bij jou brengen, want dan heb ik ook een dagje ‘vakantie’ voor mezelf.  

 

Erg grappig, vind ik dan, want volgens mij heeft hij een veel vrijer leven dan ik als een alleenstaande mama. Maar goed tekort aan inleving vermogen, want ja dit heeft natuurlijk helemaal niks met HEM te maken.  

 

Nu komt de dag van de vakantie eraan en ja hoor let the game begin.

Want ja hij kan die verantwoordelijkheid niet eens aan, hij raakt lichterlijk in paniek, maakt mij helemaal crazy . Zodat ik zeg joh je zoekt het uit blablabla.

En dan heb IK het gedaan.

Dat zijn leuke U(YOU)-turns altijd.  Not !!

 

Gelukkig ben ik op deze voorbereid :)

 

Het erge is ook weer, ik ging denken dat het aan mij lag. Ik was altijd vrolijk.

Ik werkte in de kinderopvang. Ik had veel geduld, ideeen, vrienden, het ging zijn gangetje.

Tuurlijk ik heb zo mijn dingen, maar hee wie heeft die niet ?

 

Ik heb wel altijd alles uit liefde gedaan en met heel mijn hart. Als ik ergens voor ga, ga ik er ook voor.

 

Dat mensen je dan zo de grond in kunnen trappen. Ik kan het echt niet snappen.

En het zijn niet eens ‘zomaar’ mensen die je tegenkomt in de supermarkt of eens een keertje op een feestje.

Nee me eigen vriend, de vader van me kind.

Dat hoort dan een voorbeeld te zijn voor mijn baby (ondertussen ook alweer 2 jaar ;)).

 

Tegenwoordig is het echt te bizar voor woorden.

Zelfs vrienden .

Ik kom erachter dat ook zij  me vaak liever naar de tering zien gaan, dan dat ik succes boek.

 Ze zijn er wel als er drama is en kunnen ook goed de drama erin brengen.

Daarna gaan ze weer weg. En dan laten ze me achter in de zooi.

Of ze komen alles uit me trekken, vervolgens krijg ik alles terug, right in me face.

Achter me rug om afspreken met me ex.

In plaats van om je te bedenken, achter mij te staan.

Ga je zijn ego voeden. Is dat appart dan ?

Doet wel pijn, eerlijk is eerlijk !

 

OHH jaa ,nee wat wordt ik begrepen en serieus genomen zeg.

Jaja matties, uhu ook een mooie.

 

Ik weet wel dat het DE lessons zijn in life, en ik zal deze opdonder vast nodig hebben om er vervolgens als een sterkere vrouw uit te komen.

 

Maar makkelijk is het niet.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat kan ik wel begrijpen
Ik ben er even stil van...