Een verdoofd leven in verval (3)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Friday 05 September 20:20

Deel drie van een vervolgverhaal, nu nog zonder richting, nu nog met een open einde. Ik laat het stromen waarheen het wil.

 

Derde deel

 

Vorige deel gemist? Die vind je hier.
Beginnen bij het begin? Dat kan hier.

 

It seems to me a strange thing
Mystifying
That a man like you can waste his time
On women of her kind

Yes I can understand that she amuses
But to let her stroke you, kiss your hair
Is hardly in your line

(Judas tegen Jezus, in Jesus Christ Superstar)

Ze heeft me meteen herkend. Het is warm hier binnen. Mijn brillenglazen zijn beslagen, maar zelfs door de waas herken ik haar. Snel constateer ik dat ze in vijf jaar tijd dikker geworden is. Ze had me blijkbaar al zien aankomen, want ze liep meteen op me af. Haar armen slaat ze om mijn nek, een harde zoen op mijn mond en haar warme betraande wangen tegen de mijne. Ze snikt en drukt me stevig tegen zich aan. Als een vent.
Haar mond trilt in een gevecht tussen blijdschap mij hier te zien en de reden waarom we hier zijn. Een touwtrekwedstrijd die het vlees van haar lippen, haar hele gezicht eigenlijk, laat pulseren. Ze opent haar mond om iets te zeggen. Ik leg rustig een vinger op haar lippen. Net als vroeger.
Net als vroeger haalt ze diep adem, drie keer met gesloten ogen.
   "Ik leer het ook nooit", zegt ze met een hiklachje.

Karin Crisis. Dat is de bijnaam van mijn nieuwe huisgenootje. Ze woont in de kamer naast me. 's Nachts hoor ik door de dunne wandjes regelmatig haar snikken. Een week eerder hoorde ik dan steevast andere geluiden. Daar had ik oordopjes voor aangeschaft. Leidt te veel af tijdens het nachtelijk blokken. 
   "Is het een jankerd, naast je?", had Gert een keer fijngevoelig opgemerkt. Hij lag languit op mijn bank en keek fronsend naar het plafond. 
   "Gewoon een lieve meid met een totaal foute smaak wat kerels betreft", was mijn antwoord. Hij vroeg me om een uitgebreide definitie van het begrip "foute kerel".
   "Stoer, toont weinig emoties, koel, afstandelijk, beetje mysterieus, met een vleugje verholen agressie en dat samen met een mooie kop."
   "En dan?"
   "Dan denkt ze dat er veel meer achter hem zit dan hij laat zien en sowieso, bij haar is hij anders, helemaal zichzelf." 
   "En dan?"
   "Weet je zelf ook wel". Ik zing een fragment uit een liedje. "All you wanna do, is fuck and run!"
   "En Henkie ruimt de scherven op..." Ik grinnik. Gert moet het gezien hebben dat ik me eigenlijk schaam. "Een dom wicht dus." Ik gooi een teenslipper met kracht naar zijn smoel. Hij kijkt me verbaasd en geamuseerd aan. "Of niet?"
   "Ze is bloedje intelligent man, dat is juist het gekke." 
   "Wat doet ze dan?"
   "Natuurkunde." Gert slaat dubbel van het lachen. 
   "Laat me raden! Bloempotkapsel, dikke uilenbril, wollen truitje, liefst grijs of donkerblauw en een schotse rok met een joekel van een veiligheidsspeld. Of nog beter, een Broek-Rok!" We liggen beiden krom van het lachen. Het meest degelijke en totaal afschuwelijke seksloze kledingsstuk dat ooit voor vrouwen ontworpen is. Vast niet door een vent. En mocht dat wel zo zijn, dan hoort die knakker postuum gekielhaald te worden. Voor misdaden tegen de menselijkheid.
   "Nee, jongen, nu zit je er echt volledig naast. Ik stel jullie wel eens aan elkaar voor. Geloof me maar, ze is met afstand de mooiste meid die er op die Faculteit rondloopt."
   "En jij bent verliefd!"
   "Nee...nee, dat is niet zo." Ik betrap mezelf er op dat ik te weifelend klink.
   "Je zegt het me iets te snel, lulhannes!" 

71f9339793f977c8c57f8ecd0db5ac7a_medium.

Vijf jaar geleden waren we voor het laatst met zijn drietjes bij elkaar. Bij mij thuis. Net als vroeger liggen we naast elkaar op de bank, languit, benen op tafel. Net als vroeger spelen we mijmerend met onze glazen wijn. Mijn plafond krijgt een inspectie van zes ogen. Lisa was een half uur geleden gaan slapen.
   "Moeten we vaker doen", zegt ze zuchtend.
   "Als jij weer eens in Nederland bent", schampert Gert.
   "Volgend jaar, bij mij in Atlanta? You're most welcome! Of is dat te vroeg voor jou, Henk?" Ze kijkt me heel warm aan. "Henk wordt papa. Van jou had ik dat wel verwacht. Ik vind het echt heel mooi voor jullie. Lisa is echt een lot uit de loterij." Zelden hoorde ik haar iets zo teder zeggen. We zuchten alle drie tegelijk. 
   "En dan geef je ons de hele tijd privé-college, net als zonet", grinnikt Gert. Karin proest het uit. 
   "Heb je er ook maar iets van begrepen?", lacht ze plagerig.
   "Big Bang, een fractie van een milliseconde na de oerknal, de inflatiefase, tuurlijk meid, voor ons dagelijkse kost, toch, Henk?" 
   "Kristalhelder", zeg ik resoluut. En moet dan lachen. "Maar als iemand het ons duidelijk kan maken, dan ben jij het." Nu klink ik op mijn beurt teder.
   "Henk heeft een goed punt", zegt Gert als hij overeind komt. "Dat heb ik altijd bewonderenswaardig gevonden, hoe je zoiets ingewikkelds zo helder uit kan leggen." 
   "Ah, wat een lief compliment. Steek ik in mijn hoed. Zeker nu het afkomstig is van geografie- en geschiedenisstudentjes!" Ze zegt het weer plagerig.
   "Nee, dame, studentjes zijn we niet meer", spreekt Gert vermanend. "Maar één ding wil ik toch nog van je weten. Hoe is het mogelijk dat jij, die dit allemaal onderzoekt en weet, toch nog in God kan geloven? Dat snap ik dus echt niet."
Ze lacht. Eerst heel mysterieus, dan vervolgt ze ernstig: "Voor mij is dat heel duidelijk. Ik twijfel geen moment, maar waarom? Omdat ik het als een voorrecht beschouw om Zijn gedachten te achterhalen, maar het nooit zo kan verzinnen zoals Hij deed. Omdat ik naast de logica ook de schoonheid er van inzie?" 
   "Schoonheid? In die compleet maffe formules van je, die wij niet eens kunnen uitspreken?" 
   "Ja, lieffies. Er bestaat echt iets van pure mathematische schoonheid. Ik leg het volgend jaar nog wel eens goed uit. Helaas, helaas, morgenmiddag vlieg ik weer terug."
Gert staat op en maakt zijn typerende theatrale gebaren. 
   "If you gotta go, you go with a Bang! A freakin' Big Bang! Vanaf nu mijn levensmotto!" 
   "Hear, hear!", roepen wij gedrieën in koor. We drinken elkaar toe, om de woorden te bekrachtigen.


Ze veegt haar tranen af. Ze aait mijn haren. "Zullen we hem nog een laatste keer zien, voordat ze hem in zijn kist leggen?" 
   "Eerst even iets drinken?"
   "Ja, prima. We hebben nog een uur. Wat kan ik voor je halen?" 
   "Doe maar een dubbele espresso", zeg ik. Ze gniffelt.
   "Daar ga je wel gigantisch van uit je muil stinken."
   "Ik heb pepermuntjes."
   "Goeie vent!" 

 

Wat? U wilt nog meer? Dat kan in deel 4.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben wat minder gecharmeerd van dit deel. Ik denk dat het door de onduidelijke volgorde in de dialoog komt. Ik moet me te vaak afvragen wie wat zegt om ervan te genieten.

Een paar voorbeelden:

"En dan?"
"Weet je zelf ook wel". Ik zing een fragment uit een liedje. "All you wanna do, is fuck and run!"
"En Henkie ruimt de scherven op..." Ik grinnik. Gert moet het gezien hebben dat ik me eigenlijk schaam.
"Een dom wicht dus." Ik gooi een teenslipper met kracht naar zijn smoel. Hij kijkt me verbaasd en geamuseerd aan. "Of niet?"

Bij 'En Henkie...' aarzel ik. Wie spreekt hier? Waarschijnlijk Gert, maar de volgende spreekzin is zeker van hem, en die is met een entertoets ingezet, dus er is een wisseling in de dialoog?
Het kan Henk zijn. Want zijn 'ik grinnik' staat vlak na 'En Henkie', dat betekent toch dat die twee verbonden zijn?
(Ik hoop dat ik me goed uitdruk, als ik onduidelijk ben, zeg dat gerust)

Misschien moet het zo:

"En Henkie ruimt de scherven op..."
Ik grinnik. Gert moet het gezien hebben dat ik me eigenlijk schaam.
"Een dom wicht dus." Ik gooi een teenslipper met kracht naar zijn smoel. Hij kijkt me verbaasd en geamuseerd aan. "Of niet?"

Door die extra entertoets, komen die ik-gedachten tussen die gesproken zinnen staan. Dan kan ik gemakkelijker begrijpen dat Henk even tussen die twee zinnen van Gert zijn gedachten vertelt.

Tweede voorbeeld:

"Als jij weer eens in Nederland bent", schampert Gert.
"Volgend jaar, bij mij in Atlanta? You're most welcome! Of is dat te vroeg voor jou, Henk?" Ze kijkt me heel warm aan.
"Henk wordt papa. Van jou had ik dat wel verwacht. Ik vind het echt heel mooi voor jullie. Lisa is echt een lot uit de loterij." Zelden hoorde ik haar iets zo teder zeggen. We zuchten alle drie tegelijk.

Bij 'Henk wordt..' raak ik weer de pedalen kwijt. Ik denk eerst dat Gert het is, want er is een entertoets. Maar de woorden passen niet bij hem en dan blijkt uit 'Zelden hoorde..' dat zij nog steeds aan het woord is. Dat heeft bij mij even voor kortsluiting gezorgd.

Misschien was het beter zo:

"Volgend jaar, bij mij in Atlanta? You're most welcome! Of is dat te vroeg voor jou, Henk?" Ze kijkt me heel warm aan. "Henk wordt papa. Van jou had ik dat wel verwacht. Ik vind het echt heel mooi voor jullie. Lisa is echt een lot uit de loterij."
Zelden hoorde ik haar iets zo teder zeggen. We zuchten alle drie tegelijk.

Dat komt op mij duidelijker over, de zinnen van Karin zijn gegroepeerd en Henks gedachten zijn ervan gescheiden.

Dit is natuurlijk mijn mening en ik hoop dat ik niet te vervelend ben door op zulke details zoveel te hameren.
Maar ik ben van mening dat met die ingrepen het voor mij gemakkelijker was om te lezen, dan hoefde ik niet telkens verstoord op te kijken en terug te lezen om te zien wie wat zegt.

En nu over de inhoud. :)

Het hoofdfiguur heeft een bril! Mijn beeld van hem is onherroepelijk veranderd!
Ahem, nu echt over de serieuze zaken.

Knap hoe je het karakter van Karin in slechts twee alinea's toont, iemand die veel huilt, maar die toch moedig probeert te zijn. Alleen vind ik de touwtrekwedstrijd niet echt een mooi beeld.

Ik hou van jouw dialogen. (Dat wil zeggen, zonder de tijdelijke chaos in mijn hoofd. :) ) Ze klinken over het algemeen levensecht, Gerts branieachtig geplaag en Henks zachtmoedige geweifel.

In de tweede dialoog voel ik een zekere spanning die waarschijnlijk nog uitgewerkt zal worden. Ik kan er de vinger niet precies op leggen. Maar er speelt iets tussen die drie.

Ik blijf benieuwd naar het volgende deel. :)
Jij bent nooit vervelend! Ook al zou je je best doen (dat ik nu automatisch een meningsverschil met je zusje kan krijgen, het zij zo!)

Ik heb blijkbaar een blinde vlek, want zoals jij de dialogen wil groeperen, zo doe ik het normaal ook. Deze zijn (ondanks veel herlezen) aan mijn aandacht ontsnapt.

Ik geef je dus gelijk en ga het aanpassen.

Ja, de hoofdpersoon heeft een bril, altijd al gehad. :-)

Er speelt zeker wat tussen die drie. Sterker nog, daar draait het hele verhaal om. ;-)
ben al benieuwd naar volgend deel
Heb je al gelezen, geloof ik. ;-)
Ja... ga door, door...
Thanks! I will, and I just did.. ;-)
Ik antwoord ff met m'n Foon benieuwd naar ieuwe titel ;-) titels zijn belangrijk immers en moeten de schrijver niet tegenstaan. Tip. Bedenk er een die een spreekwoord wordt. Vb een schizofreen is nooit alleen, een bijzonder literair werk van Hans
Ik ga er eens goed over nadenken. Een rondje boekenkast, kijken welke me opvallen.
Leest lekker weg; ook al spring ik in..
De titel is btw echt om te smullen en veelbelovend ; benieuwd waar de stroom toe leidt,
Leuk dat je in springt! Die titel, die begint me nou net iets te irriteren, moet ik iets beters van maken. :-)
Heel wat anders dan de verhalen uit die fantasiewereld, but I like it.
Dankjewel! Ik vind het leuk om even te experimenteren. Werd ook wel weer eens tijd.
Mooi vervolg, het is dus duidelijk wie de hersens heeft in het cluppie. Trouwens wat is er mis met broekrokken? Die waren hoogmoed in de jaren 80. Ik heb er nog een keer een in elkaar geflansd. De stof had een mooi motiefje maar was voor de rest niet helemaal goed.
hoogmoed moet hoogmode zijn. Stomme tablet denkt zelf na te mogen denken over woorden :)
Een van de dames die model stond voor Karin (zeker w.b. haar intelligentie, niet vanwege de foute mannen) is Chazia Murali. Bloedje intelligent, ontzettend aardig.

Ik heb mooie broekrokken gezien, heel elegant, maar ook wanproducten. Was in "mijn tijd" toch vooral iets voor de zeer conservatieve kakkineuze dames. :P
Jouw tijd is iets voor de mijne. Toen waren ze fel van kleur, zeer wijd en soepel van stof. New romantics en landlordstijl was toen erg in. (mode-opleiding wil nog wel eens opspelen)
Ik ben trouwens ook weer met een nieuw vervolgverhaal begonnen. Ben nog met de eerste opzet bezig. Wie weet komt morgen het eerste deel.