Klieren en nog meer troep

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 05 September 12:23

De mammacare-poli met de feestelijk verlichte balie is al bekend terrein. Het is er druk. De jonge vrouw, mevrouw H, die al snel het kantoortje instapt waar ze ons hebben geparkeerd, glimlacht open. Ze geeft een ferme hand en neemt het voortouw zonder een norse of gehaaste indruk te maken. 
“Ik hoorde gisteren dat u alles meteen rigoureus aan wilt pakken. Begrijpelijk.”
“Ja, dan zijn we er maar meteen vanaf.”  
“Prima, maar los van het feit dat u die gezonde borst preventief wilt laten verwijderen is er méér dat u van te voren moet weten om een goede keuze te maken over de behandeling van de zieke borst.”
Ik dacht alles te weten, maar dit klinkt verdomd onheilspellend ineens. 
Ze lacht me toe en zegt vriendelijk zonder truttig of belerend te doen: “Daarom wilde ik u vandaag toch wel eerst even persoonlijk spreken.” Nog onschuldig en overtuigd van mijn gelijk zet ik me schrap. Ik ben de baas in eigen borst, immers!
“We begrijpen u wel, maar die gezonde borst is NIET onze eerste zorg.” Haar zelfbewuste intonatie ondermijnt in één klap mijn fundamentele vastberadenheid en ik probeer toch beslist te klinken. 
“Maar dat is wel wat ik wil.” Ik zie dat ze knikt, maar niet blikt of bloost.
“Natuurlijk kan die borst er wel meteen af, maar de gezonde borst is totaal niet relevant voor uw overlevingskansen. De zieke wel. Snijden is namelijk altijd een risico en dat willen we voorkomen. “
Overlevingskansen! Godallemachtig...Dat hakt er kranig in.
“Vormt snijden in gezond vlees een groter gevaar dan het weghalen van ziek weefsel?” schiet ik verrast uit de slof.
“Nee, maar ook dáárbij kan iets mis gaan zodat er complicaties optreden waardoor we de nabehandeling uit moeten stellen. Dat willen we natuurlijk niet.”
Pats. Complicaties. Nabehandeling. In de enge doodse stilte die valt breekt het koude zweet me uit. Jullie moeten het kwaad wegsnijden, opgeruimd staat netjes en klaar is Kees, raast het door mijn hete hoofd. Overvallen ben ik. Aan onbestemd gevaar blootgesteld dat me gemeen, onverwacht in het geniep, heeft besprongen. Gefopt door mijn eigen lijf, dat me als een achterlijk onbewust gebakje te kakken zet en nu heb ik ineens nergens meer iets over te zeggen? Altijd trok ik aan de bel als ik iets in mijn lichaam niet vertrouwde en nu, in de herfst van mijn leven….schieten die stomme tumoren als paddenstoelen uit het niets door mijn oude vermoeide vlees. Zielig doen is géén remedie! Houd je hoofd koel!

Ten prooi gevallen aan het lot, overgeleverd aan doktoren, giert machteloze woede door mijn arme ouwe donder en ik ben totaal uit de comfortzone geslingerd, waarin ik me altijd gelukkig waande. Uit het lood geslagen kijk ik naar EmjE, die de rust zelve zit uit te tralen. De volgende redelijk klinkende info stort zich als een waterval over me uit. Ik vraag dan ook, als de arts is uitgesproken, om het hele verhaal rustig en in hapklare brokken te herhalen. Dat doet ze vriendelijk, zonder zemelig te worden of mij het idee te geven een domme doos te zijn. Een sterk pluspunt.

"In principe heeft u twee opties. A: We verwijderen de zieke borst plus de poortwachterklier waar we tijdens de operatie een snelle check op doen. Als blijkt dat die is aangetast… bladiebla”…
De kamer draait, mijn keel knijpt dicht. Hoezo aangetast? Hij is schoon!
“dan halen we al tijdens de operatie in één moeite door alle andere klieren weg.”
Het klinkt zorgzaam, deskundig, accuraat, maar tevens dodelijk onomkeerbaar.
“Dat heeft echter tot gevolg dat u daarna last krijgt van een dikke arm.”
Oh hoe graag zou ik watjes in mijn oren proppen om niets te horen, maar daar zit ik hier nu niet voor.
“Die klier is schoon! Daar ben ik nou juist zo blij over...maar dat is dus nog helemaal niet zeker? ”
“Tot nu toe lijkt alles in orde, ja, ” knikt ze, doch in haar zwijgen proef ik veel mitsen en maren. Blij dat EmjE meeluistert knik ik schaapachtig, maar het is of de woorden in mijn brein niet in een begrijpelijke streng willen passen om als een doorlopende zin te blijven hangen.
“We halen de poortwachter altijd weg om, net als bij de tumoren, te onderzoeken zodat we weten met welke kanker we het van doen hebben, ” hoor ik nog. 
“Ja, zodat u kunt zien hoe agressief het is en die uitslag krijgen we dan tien dagen later,” toon ik me rete-verstandig, want dat stuk van de ellende is me van de vorige keer wel duidelijk bijgebleven.

“De tweede mogelijkheid is dat u ervoor kiest om de oksel later te laten bestralen. Indien nodig! Dan laten we bij de operatie de ander klieren zitten.”
“Maar die poortwachtersklier is schoon, dat was zeker,” sputter ik tegen en me vasthoudend aan die zekerheid concludeer ik redelijk stemvast dat dit gesprek dus eigenlijk overbodig is, ” want de verpleegkundige heeft ons dat de vorige keer goed uitgelegd, toch EmjE?”
”Het gaat er nu om dat jij van te voren aan moet geven of jij later wilt worden bestraald, of dat je het erop aan laat komen dat men tijdens de operatie uitzoekt of die klier is aangetast,” articuleert mijn vriendin duidelijk. Ik knik braaf.

“ Want als ze eenmaal bezig zijn ben jij onder zeil...kunnen ze niets meer met je overleggen,” glimlacht mijn sterke betrouwbare EmjE. Oh, jeetje, wat een waarheden als koeien vliegen er door de kleine ruimte en wat voel ik me ineens achterlijk dom en hulpeloos. Hij was schoon, schoon, galmt het in mijn hoofd. Krijg ik stukje bij beetje de waarheid te horen? Steeds meer erge dingen? 

“Ja, als we weten dat we u na de amputatie kunnen bestralen laten we tijdens de operatie de andere klieren met rust. Die reageren goed op een bestraling waardoor u weinig of geen last van die arm krijgt,” vult de arts tevreden aan.
”Nabehandelen. Bestralen. Goed gedoseerd, maar het is allemaal wel fout en dat laat u me stukje bij beetje weten?” piep ik kinderachtig. Ze ontkent lachend. Nee, dat is niet hun opzet.
“Het kan zijn dat we later uw borstbeen nog moeten bestralen. Uit noodzaak of preventief. We weten nu namelijk nog niet wat we zullen aantreffen. Op grond van de onderzoeken kunnen we bepalen welke methode bij uw tumoren het beste aanslaat. Chemo, bestraling of hormonen.” Mij zakt in al dit onverwachte gekrakeel alle moed in de schoenen. Ik hoor van alles wat ik niet wil horen en raak opnieuw het spoor bijster. Paniek steekt op en niets ziend loer ik rond, bedenk met de mond vol tanden dat iets me kennelijk ontgaat…. Wanhopig zoekend naar houvast ziet mijn hartsvriendin dat ik ben uitgeteld. Niets is er over van opgeruimd staat netjes, klaar is Kees en ik kan zonder gedoe doorleven… Wat moet ik met hormonen waarover ik nog nooit goede dingen heb gehoord? 

“Wat zijn de bijwerkingen van die bestraling?” vraagt EmjE kalm.
“Weinig, behalve wellicht wat huidirritatie.”
“Ik begin te begrijpen dat ik niet onder een nabehandeling uitkom?” vraag ik met kurkdroge keel. Geruststellend knikken ze alle twee. De jonge zelfverzekerde arts lijkt dankbaar blij dat tenminste mijn vriendin er iets van begrijpt.
“Ik moet enkel beslissen of ik wil worden bestraald?” Mevrouw H. knikt. Het duizelt me. Ze ziet best dat van mijn hele stoere pretgezicht geen spatje over is. Hoevaak zal ze dat bij anderen hebben gezien? Ik ben maar één van de velen. Syl, houd je hoofd erbij...
”Wat is het nut van die hormonen?”
“De naam klopt eigenlijk niet want het zijn in wezen antihormonen. Mocht blijken dat uw soort tumor door toedoen van hormonen is ontstaan, kan het succesvol zijn om preventief antihormonen te geven. Ter voorkoming dat de ziekte terugkomt.” 
“En de bijwerkingen van die anti-hormonen?”
“Opvliegers bijvoorbeeld.”
“Hoelang moet ik die rotzooi slikken?”
“Vijf jaar.”
“Zo, of je een emmer leeg gooit en als die tumoren alleen op chemo reageren krijg ik die troep?”
“Ja, maar dat is allemaal echt pas van later zorg als we het na de amputatie over preventieve maatregelen hebben. Dan kunt u kiezen. We hebben betrouwbare percentages wat betreft preventie. Dat bespreken we dan in alle rust met u en het is aan u waarvoor u dan kiest.” Oh, het klinkt allemaal zo redelijk, maar mocht er nog een sprankje hoop in mij aanwezig zijn geweest dat ik met de schrik vrij kom, is dat nu door de gesloten ramen naar buiten gevlogen. Potdomme. Ik hang, kan geen kant meer op. Gelukkig vraagt EmjE of ik nu terplekke al moet beslissen over dat bestralen en de arts lacht. “Nee hoor, dat heeft helemaal geen haast, kunt u volgende week aangeven in het gesprek dat staat gepland met de mamma-care-verpleegster.”

Plotseling wil ik weg… Alle opluchting van de vorige keer is opgelost. De poortwachter was schoon en hieperdepiep hoera, maar nu doemen toch nog vreselijke rampscenario’s op…Verd…GVD.
“Oké en u wilt mijn andere borst beslist niet in diezelfde operatie verwijderen?”
“Nee.”

Klare taal en nogmaals legt ze uit dat de complicaties die daarbij zouden kunnen optreden de genezing niet in de weg mogen staan. "We gaan u nu eerst weer helemaal gezond maken."
“Als alles achter de rug is en ik wil nog steeds dat die ander borst er af gaat?”
“We doen het stap voor stap. Als blijkt dat u het dan nog steeds wilt nemen we dat zeker serieus. Nu moet eerst de ziekte worden aangepakt.”
f7a71d66dd36cbd103032e6c6fc04a61_medium. 
EmjE en ik stappen een kwartier later murw haar flat binnen waar Missy blij aan komt kwispelen. Ik zet water op voor thee. Tenminste iets wat ik wel zelf in de hand heb. EmjE blijft stil, wacht of ik kletsen wil, maar ik moet het tot me door laten dringen dat die gezonde borst er NU NIET af gaat terwijl ik al die tijd al in de spiegel heb gekeken naar hoe ik er als jongetje uit zou zien. Dat vermaledijde ding is van later zorg. Schrale troost.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (62) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel veel sterkte met alles
Fijn, meis, dank je wel
Ik heb je een paar dagen niet gevolgd ('k was het weekend weg) maar ik heb wel heel vaak aan je gedacht.
En nu .. nu ben ik weer stil ... Zoals jij het schrijft, dat is fantastisch maar tegelijk heel pijnlijk.
Jouw toestand zelf zo beschrijven vraag zoveel moed maar toch weet ik dat je van binnen bloedt.
Lieverd ...de 2de kaars brandt en dit wou ik je nog zeggen (al heb je momenteel misschien geen boodschap aan het verhaal van anderen)
Ik ken een vrouw die ook de klier moest laten weghalen, dan bestraling .. enz .. (net als jij beschrijft).
Zij werd ook gewaarschuwd voor een dikke arm en dat is er wel degelijk even geweest. Nu is die tijd al zo'n 3 jaar voorbij : de arm is niet meer dik en zij krijgt bij elk controlebezoek te horen dat de ziekte overwonnen is. Haar 2de borst wilden ze ook niet wegnemen !!

Ik weet of dit jou moed kan geven, maar ik vertel het maar ...

We denken aan je
XXXX
Moed, ach weet je, het moet zoals het moet... en voor de rest ben ik zo blij met jullie kaars...Dat geeft zoveel extra energie...
Ik was een woord vergeten typen nl, Ik weet "NIET" of dit jou moed kan geven.
XXX
Wat een prachtig en eerlijk geschreven verslag. Hoe moeilijk moet dit voor je zijn om iets wat zo dichtbij is, zo te beschrijven.
Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik hiervan ben geschrokken.
Heel veel sterkte in de strijd. Ik zal aan je denken.
Dank je wel, met zoveel medeleven voel ik me zeker niet alleen...
Wat kun je dat onvoorstelbaar goed en helder en meeslepend opschrijven. Terwijl je zelf tijdens het gesprek alle kanten op geslingerd wordt weet je het achteraf hier te reproduceren inclusief jouw eigen heftige reactie. Ik lees het met een brok in m'n keel. Heel, heel veel sterkte. Blijf eigenwijs, maar wel verstandig als jouw ideeën het onderspit delven tegen goede argumenten! Wat fijn dat je zo'n fantastische hartsvriendin hebt.
Inderdaad . EmjE is er één uit duizenden
Of uit tienduizenden...
Wat een moedig en knap verslag van wat een heel moeilijk gesprek moet zijn geweest!
Inmiddels staat alles op de rij, maar als ik daar zit en iets te horen krijg wat ik niet verwacht is het maar goed dat EmjE meeluistert
Wat verlammend ..., ik kon bijna voelen wat jij gevoeld moet hebben, maar zoals gezegd hieronder, ook ik heb het (nog) niet meegemaakt, althans, niet bij mezelf, wel bij mijn moeder en die is er goed vanaf gekomen zoals ik je vertelde. Ik herinner mij ook dit soort gesprekken van toen ik met haar mee ging. Dat hele proces, de spanningen, de angst voor wat er mogelijk komen gaat, dat is achteraf gezien nog het meest erge geweest. Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest. Het leek alsof er voor elk gesprek een nieuw soort energie vrijkwam, en ik denk ook dat een soort beschermingsmechanisme is van de mens, al die informatie kun je onmogelijk in één keer bevatten. En als ik mij er mee bemoeien mag, ik vind het best goed dat zij wachten met die gezonde borst eerst die ¨rotzooi¨ weg en daarvan bijkomen, dan kun je altijd nog besluiten die andere borst weg te laten halen. Want stel toch..., die gezonde borst geeft complicaties bij het verwijderen, dan staat dat de genezing cq behandeling in de weg van het oorspronkelijke probleem, daar moet je toch ook niet aan denken. Alles stap voor stap lieverd, je hebt maar één lichaam. En gek misschien, maar ondanks de schrik denk ik, wat ik ook bij mijn moeder had..., je gaat dit gewoon redden, dat moet en wat moet dat moet. xx
Ja, wat moet dat moet...en gelukkig geniet ik nog van alle andere dingen. Liever vandaag dan morgen die troep van mijn lijf want dat wachten lijkt zo onnodig... maar ja
Ik ben blij dat je alles van je af kunt schrijven. Uit ervaring weet ik dat dit een hele goede therapie is en ook andere vrouwen die dit treft die hebben zeker baat bij de ervaring van een medekneus ( zeg het maar anders dan anders, as usual). Dat huilen, geef die traanbuizen maar eens een goede doorspoelbeurt, dat komt echt wel. Nogmaals, wij zijn er voor je hoor...
Inderdaad, als ik janken moet, doe ik dat ook echt wel. En dat jullie er voor me zijn is ook heel hartverwarmend