De geroepene, deel 37 wisseling van de wacht.

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 05 September 05:44

images?q=tbn:ANd9GcRpZC1Svaqilq8xYKkbmoE

De maaltijd had voltreffelijk gesmaakt en de 'gesel God's', keek met voldoening naar de rijk gedekte tafel die alleen voor hem was uitgelegd. Hij nam nog een slokje wijn en genoot van de smaak van het edele vocht dat hij rond liet spoelen in zijn mond. De laatste restjes kwartel verdwenen zo van tussen zijn tanden De herbergier had de beste wijn uit de kelders gehaald. Dat werd hem wel duidelijk. De kapitein had al een tijdje buiten staan wachten met een nieuw gevolg, Humilis zou zich niet laten haasten, hij bepaalde hoe de tijd verstreek. 'Genadige is alles naar zin,' vroeg de herbergier onderdanig? Humilis gaf een kort knikje en stond op. 'Rome roept,' antwoordde hij, de Heer zal u belonen voor deze maaltijd,' en zonder de man nog een blik waardig te keuren, schreed hij de herberg uit. 'Het is slecht kersen eten met hoge heren,' dacht de herbergier en ging de half aangevreten gerechten afruimen.

Humilis keek nog één keer hoog van uit zijn zadel om zich heen. St Metain, een plaats om niet te vergeten, hij had werkelijk verrukkelijk gegeten. De bosrand doemde op en de schaduwen speelden hun spel. De paarden stapten spoedig onder de woudreuzen door en Humilis voelde het beklemmend gevoel dat hem altijd overviel als hij een bos betrad. Er heerste stilte, serene stilte. Waar de paarden passeerden hielden alle geluiden in. 

images?q=tbn:ANd9GcSBcer_qreYQJna2LHAChP

Een woudduif klapperde even met zijn vleugels en verdween hoog boven de bomen. Verbazingwekkend, dacht de pauselijke afgezant, hoe de wereld afgesloten raakte van hen na slechts een paar honderd meter. De bossages en bomen deden je ineens nietig voelen. Hij zag de pijl uit de kapitien steken nog voor hij het tweede gesuis hoorde. De kapitein trok nog net voor de helft zijn zwaard en zakte toen zijdelings van zijn paard en bleef roerloos liggen. De twee pijlen staken omhoog uit zijn borstkas. De andere vier wachters trokken nu hun zwaard en gingen om Humilis heen staan. 'Ik heb bescherming ,' dacht de gesel God's terwijl het tot hem door begon te dringen dat er een probleem was.

De bosjes bewogen en een boogschutter die zijn gespannen boog op Humilis richtte stapte een paar passen naar voren.  Naast hem verscheen een donkerbruin gebrande man. Die zijn hand op hief en nu zag de gesel Gods, dat er meer bosjes bewogen.  Humilis verhief zijn stem, 'onderhandelen,' dacht hij, 'dit is het huurlingenplebs dat de wegen onveilig maakt.' Hij rechtte zijn rug en probeerde zijn kalmte te hervinden. 'Ik,' sprak hij met nadruk,' ben Humilis de pauselijke afgezant!' 'Mooi,' antwoordde de man in het Italiaans dat het accent van Rome verried, 'dan hoeven we niet verder te zoeken.'

'Flavio,' zei hij en knikte naar de begeleider van de gesel Gods. Die gaf de gezant een klap achter het hoofd met de platte kant van het zwaard zodat hij van het paard tuimelde en uitgespreid op de grond bleef liggen.  'Wij zijn wat later,' lachte Flavio,' meneer moest eerst wat eten!' 'Ligt u goed, genadige,' vroeg de tweede wachter spottend? 'Ik ben verraden,' dacht Humilis. Hij richtte zich half op, maar de laars van de gebruinde man trof hem tegen de kaak. een beetje nederigheid kan geen kwaad' lachte hij en spuugde de gesel God's op zijn hoofd.  'Als het om geld gaat dan kan ik u rijkelijk belonen,' riep de eerwaarde nu uit. 

'Laat mij het maar eens horen, vader,' grijnsde de man, 'wring de handen maar eens en roep nog eens ik heb geld, ik heb rijkdom, dood mij niet', Dood mij  niet', stamelde Humilis, ik heb geld.' 'Kijk naar mijn ring, ik ben de afgezant.'  'Kijk, dat is al een heel stuk beter', vond de man en hij zei tegen de wachters trek hem omhoog en houdt hem even vast. De ring fonkelde aan de hand van de afgezant. Het licht kaatste robijn rood terug van de steen.  'Ja', zei de man. 'dat is de ring, daar is er maar één van' 'Breng het kistje maar even,' sprak hij over zijn schouder. Humilis zag tot zijn ontzetting dat er een kistje gebracht werd met  het symbool van een cirkel op de deksel geschilderd. De man volgde spottend zijn blik,'dat is het handen kistje', lachte hij, het wordt nog druk bij het altaar.

images?q=tbn:ANd9GcQ1CCgOZ_nHRCz68fKJ3BX

Als u mij maar één haar kwetst dan vervloek ik u allen, riep de afgezant in een laatste poging van kerkelijke macht. 'Haal dan eerst zijn tong er maar uit,' vond de man,' dan hebben we dat gehad. Naast de handen in het kistje, wel een leuk detail.'  Jammer dat het laatste dat u zegt , nog een dreigement is, dat siert u niet als gezant van de kerk.' ' Hij knikte naar twee mannen, 'onttong hem maar'. 'Nee,' krijsde de gezant nog, maar binnen luttele tellen was dat veranderd in een zacht bloederig gebrabbel. Eerst dood en dan onthanden, vroeg Flavio? 'Of eerst handen er af en dan doden?'.' Tjah,' vond de hoofdman, 'wat je zelf het prettigst vindt,' 'ik neem met de mannen wat wijn' en hij klopte op de wijnzak die aan zijn riem bungelde. 'Treuzel niet te veel, ik moet nog in Narbonne met de boot mee.' In zijn stervensmomenten besefte Humilis waar het verraad vandaan kwam.

San Daniel 2014 

lees ook deel 38 de geroepene, de handen van de martelaar.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verhaal...
ja ...in naam van de vader en de zoon... enz..
brrr eigen schuld
ook weer echt gebeurd... je bent er klaar mee.
Ik val midden in jouw verhaal, maar aan de reactie van Ingrid zie ik dat het dus een koekje van eigen deeg is. Wel zeer goed geschreven, eng, hoe dat vroeger ging ook wel. de andere delen staan bij mijn favo´s.
En zo krijgt hij een wreed koekje van eigen deeg...