In het wilde weg leven

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 04 September 10:42

1 September

Koop ik het huispak dat ik vorige week heb ontdekt? Ja. Katoenen velours in diep zeegroen, mijn lievelingskleur en het kost een habbekrats. Het bovenstuk zit nu nog krap, maar straks hoeven die bulten er niet meer in, denk ik in het pashokje. EmjE vindt het me prachtig staan. Later pruttelt op het gas een sudderlapje met sambal-ketjapsaus bij de zuurkool als buurman Harrie aan de deur staat met een stevige maaltijdsoep. Veel te veel voor mij. ’s Avonds- de soep is afgekoeld- kan ik er de helft vanaf SNIJDEN, zoveel vlees en groente zit er in. De rest kunnen EmjE en ik morgen soldaat maken en de diepvries zit nu boordevol.

2 September.

's Avonds naar EmjE voor de verdunde soep met eigen gemaakt brood. “Morgenvroeg kom ik om negen uur naar je toe."
"Waarvoor dat dan?"
"Het ziekenhuis belt je tussen negen en twaalf om de bevindingen van hun grote werkoverleg door te bellen”...Shit, helemaal vergeten...

"Goed dat je er over begint. Niet meer aan gedacht...Tot morgen dan”

3 September, sterfdag van paps, verjaardag van mijn vroegere wedstrijddanspartner…

Om half acht gaat de wekker af. Prima geslapen druk ik hem slaapdronken uit. Nog even doorsudderen, denk ik en de slaap der onschuldigen neemt me weer in bezit. Tot heel het huis trilt, sjilpt, piept en tingelt. Wat nu weer? Langzaam klim ik uit de duisternis door de vreemde symfonie. Drie telefoons trachten van mijn kleine knusse huisje een concertgebouw te maken. Van de weeromstuit vergeet ik dat er een lulijzer naast mijn bed staat en schiet onder het dekbed vandaan naar de woonkamer. Het is pas tien voor negen en het antwoordapparaat beweert al dat ik even niet aan de telef…

“Ja hallo, met Sylvia”

“Goedemorgen, Moniek S hier. Van Mammacare, Rijnstate…” Oef, te vroeg, EmjE is er nog niet. “Zoals u weet hebben wij gisteren de overkoepelende vergadering gehad. U bent daarin besproken.”

“Ja… U zou doorgeven dat ik meteen beide borsten….bladiebla…?”

“Ja en naar aanleiding daarvan heeft men besloten dat het beter is dat dokter huppeldepup een gesprek met u daarover aan zal gaan want….” Ik laat haar uitspreken, maar in mij ontstaat stante pede opstand en ik recht mijn rug. Het kletsen als Brugman en voor mezelf opkomen is begonnen?

“Ik hoop niet dat dokter Huppeltje me om wil praten?”
“Nou…eh, nee, maar u moet uiteraard goed op de hoogte worden gebracht over de gang van zaken.”

“En dat kan alleen een chirurg, kunt u mij niet even uitleggen?”

“Jawel, maar, wij zijn wettelijk verplicht u bekend te maken met de risico’s die daar aan vast zitten.”

“Kleven er aan preventief amputeren van gezond vlees meer risico’s dan aan het opruimen van een zieke borst?” vraag ik, maar die logica doet er weinig toe en ze houdt de boot af.

“Het voert te ver om er nu dieper op in te gaan. Ik heb voor u  nog net -morgen al- een gaatje kunnen vinden bij mevrouw H.. Om vijf over drie,” zegt ze alsof dat een lot uit de loterij is. De mamma-care-poli doet haar stinkende best volgens vaststaande beproefde protocollen. Er is kennelijk niet aan te ontkomen. Nu meteen EmjE bellen, want zij kan thuis blijven doorwerken aan het schema voor de zaak. Ze neemt niet op en staat, terwijl bij haar de telefoon overgaat, al voor de deur, kan er niet met haar sleutel in zolang de mijne nog aan de binnenkant in het slot zit. Missy maakt kabaal of we beroofd worden en in mijn verwassen stokoude slaapplunje met de telefoon nog aan het oor, laat ik haar binnen. Ik heb het gevoel mezelf achterna te rennen, sinds ik me verslapen heb.

“Haha, ben na de wekker weer in slaap gevallen, koffie is nog niet klaar en je kunt zo direct meteen weer terug,” val ik met de deur in huis en ga ondertussen voor een bakkie leut zorgen.

"Gaat deze arts me vertellen dat het onnodige verminking is en dat uit onderzoeken zus is gebleken en het statistisch is bewezen dat zo? Graaft het ziekenhuis zich in om later niet te worden aangeklaagd? Een juridische kwestie en waarom kan dat enkel door een arts worden uitgelegd?" EmjE weet het niet. Kortom, we zullen wel zien.

“Gisteren mijn dochter gemaild dat ik heb gewacht om te zien of ze zelf iets wist waarmee ze me zou kunnen helpen. Nu jij er toch bent kan ik meteen even kijken of ze al geantwoord heeft…Sjonge, er is zowaar gereageerd,” ben ik perplex en lees voor:

 :) Ik kan verschillende dingen bedenken, maar ik vraag er naar om jou de gelegenheid te geven te zeggen waar jij behoefte aan hebt. Dat ga ik niet voor je invullen, want dat kan zo uiteenlopend zijn. Dat is tenminste mijn ervaring met andere mensen die in een soortgelijk situatie terecht kwamen. Het ene moment is dit fijn, het andere dat. Dat kan van moment tot moment verschillen en daarom sta ik daar graag dienend in. In plaats van leidend.

Fijn als je me op de hoogte wilt houden ja :)

Dagdag, ( haar naam)

"Ze pakt het professioneel aan, kan van alles bedenken wat ik zal laten bezinken," zeg ik en mijn vriendin knikt neutraal. Er valt zo weinig op te zeggen.  “Anneke en Jan zorgen straks al voor de hond. Ik kan haar vragen mijn agent te worden en een uitgever voor Moord op Naastenliefde te vinden. Zij heeft tenslotte een beter netwerk dan ik  en dan hoeft ze met mij niet echt iets te doen..." EmjE denkt en zwijgt. 

36cf76e4517cf7b993c237894c7be92d_medium.

Missy kijkt even op, legt haar hoofd weer te rusten en ik ga ook over tot de orde van de dag. 

"Ook toevallig dat ik al aan die baret begonnen ben vóórdat er sprake was van kanker, maar straks moet ik een rondbreipen aanschaffen. Het worden zoveel steken, die passen niet meer op de drie pennen, dat breit zo onhandig,”

EmjE vertrekt na twee kopjes koffie en voor mezelf bak ik één volkorenbroodje, eet ’s avonds smakelijk van de zelf zeer dun uitgerolde en gesneden tagliatellepasta met hete saus plus specieboontjes. Daarna geurt tijdens de detective de oven nogmaals van het brood voor EmjE.

Zit er een limiet op de hoeveelheid tegenslag die een mens gedurende zijn leven verdragen kan? Ik heb voldoende voor de kiezen gekregen wat ik met elan en veerkracht heb doorstaan. Nu niet te willen zien wat er op de foto’s van mijn borsten staat vind ik niet kinderachtig. De ogen sluiten? Het is zoals het is en mijn wens om bevrijd te worden van een sluipmoordenaar vind ik helemaal niet raar. Ik doe maar wat onzijdigs, leef in het wilde weg, of althans het voelt of er nergens noodzaak voor is en ach, zolang die tumoren nog aan mijn lijf hangen is er eigenlijk ook maar één wens… weg ermee.

4 September Ik heb goed geslapen en ben om half acht klaar wakker. Het zonnetje schijnt, de rode was draait al om acht uur. Ik zou de vloer moeten soppen, maar heb geen zin. Kreeg van iemand een link van de Belgische krant, 'de Morgen'. Dat schijnt een goeie te zijn en ik moest hun artikel toch even lezen, zei hij...

Vrij vertaald: Uit meer dan honderd duizend onderzoeken is vast komen te staan dat amputatie of borstbesparing weinig uitmaakt wat betreft sterftecijfer. Dat het na tien jaar maar één procent scheelt, toevallig ook nog ten nadele van amputatie. Ik heb er meteen al kritische vragen over. Statistieken. Het is maar hoe je ze opstelt. Oudere vrouwen sterven nou eenmaal sneller en natuurlijk zullen de jongeren liever besparen, toch? Straks de witte was draaien, de rode buiten ophangen, zodat alles schoon is voor als de ziekenhuisopname toch eerder komt dan gepland. Vanmiddag naar het ziekenhuis voor dat gesprek. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (41) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ben ik nu te overmoedig als ik zeg dat ik een ¨ingang¨ zie voor jou en jouw dochter? Hoe koel het ook lijkt, het grijpt haar aan, als je wilt dat ze naar je toe komt, zeg het, zij wil dienstbaar en niet leidend zijn maar voelt dus wel iets in deze, meer dan zij wil toegeven....(dat is mijn indruk) Nu gauw verder lezen hoe het gesprek is gegaan. xx
hey meis.. ga het gesprek aan in het ziekenhuis, blijf beleefd, bereik je echt meer mee, ( je weet wel, de stroop en de azijn), maar blijf bij je standpunt.

je hebt het gevoel rond te rennen als een kip zonder kop en ik herken het maar al te goed en voor jouw gevoel is die beslissing nu het allerbelangrijkste en daar moet je voor strijden..

de doktoren bedoelen het heus goed, maar ze zijn jou niet.. zij gaan 's avonds gewoon weer naar huis.. jij neemt jezelf mee en je angsten..

potje scrabble?
Potjes Scrable... ja leuk. Vandaag ben ik weer bij de pinken... Zet zo direct het gesprek in het blog... Leven bij de dag en er iets van maken...Bedankt voor je lieve commentaar...
Lieverd .............. sorrie ..... ik kan nog steeds geen woorden vinden, het verhaal, jouw leven in zo'n ander licht.......

Ik luister

en als je een protestgroep nodig hebt om de doktoren te laten doen wat jij wilt........ piep me op want ik snap jouw keuze.....

Sterkte
Inmiddels is het gesprek achter de rug. Dat zet ik zo in het kankerblog... Dank je voor je support...
Echt, ik hang aan je lippen. Ik kan me ook prima vinden in wat Kaninchen zegt.
Wat me verder opvalt, de reactie van je dochter is wat onpersoonlijk, wat niet vreemd is gezien jullie "contact". Ook jouw "er is gereageerd" klinkt onpersoonlijk. Allemaal heel logisch, maar wel pijnlijk.

Ondanks de nu al maanden aanhoudende matte sfeer hier ben ik heel positief verrast door het medeleven en de belangstelling van de schrijvers hier.
Ach ja, mijn kind...Ik moest laten weten wat ze in dit kader voor me kon betekenen. Komen? Er eenvoudig zijn kwam kennelijk niet in aanmerking. Op dergelijke momenten slaat de realiteit mij zeker murw en verwacht ik niets meer dat enigszins lijkt op aardig contact. Maar goed, nu ga ik het gesprek in het ziekenhuis uitwerken zodat het tenminste duidelijk is...
Hmmm... Moeilijk: ik snap die artsen wel, zij zijn er om zieke delen van het lichaam beter te maken en niet om gezonde lichaamsdelen te verwijderen. Daarnaast komt nog het feit dat snijden in een gezond lichaam ook risico's met zich meebrengt. Dat is een kant van het verhaal. De andere kant is natuurlijk het feit dat jij je borsten als de boosdoeners zit en deze liever kwijt dan rijk bent. De arts moet in deze de risico's afwegen tegen het feit dat het om jouw lichaam gaat, maar ik denk dat jij in deze toch sterker staat. Een arts kan jou namelijk op die manier ook helpen: jouw onrust en onzekerheid verdwijnt door het verwijderen van beide borsten. Let wel: het lijkt nu allemaal zo makkelijk, maar houd er rekening mee dat je er achteraf wel zo nu en dan moeite mee kan hebben. Toch hoop ik het allerbeste en dat de chirurg je goed begeleidt op de door jou gekozen weg (amputatie van beide borsten).
Je slaat de spijker op zijn kop. Vertel ik straks meer over. Dank je wel voor je uitgebreide reactie.
Sterkte!!!
Dank je wel
Sterkte met het gesprek.. X x x
Kletsen we zaterdag lekker bij. Ben zo blij met je...Knusse knuf...
Lekker klessebessen inderdiet! Wij in Haarlem zijn al heel lang blij met jou en gaan dat nog lang zijn :-)
Tot morgen liefke
xxx