Als ze maar niet te veel beurten heeft gehad.

Door Theun50 gepubliceerd op Wednesday 03 September 15:42

9ae316b4eb09008ffe8ef8779c4fab13_medium.

Soms, zo’n twee keer in de drie maanden, krijgt mijn vrouwlief een paar vriendinnen op bezoek. Op zich is dat niet zo bijzonder hoor, Kwikker, Kwekje en Kwakkel vermaken zich wel en de gesprekstof is zeer divers.
Ik trek mij dan altijd even terug aan de grote tafel, achter in de woonkamer.
Afgelopen woensdag waren ze er weer die Kwikker, Kwekje en Kwakkel, en ik had de avond van mijn leven! Het gesprek van de dames belande op zeker moment op een, voor mij, pijnlijk punt.


Het ging zo:
Kwekje, de goede vriendin van kwikker, vertelde klagend dat haar man zo gehecht was aan zijn auto dat hij van plan was er een afscheidsrit mee te gaan maken voordat hij hem zou inruilen.
“Een afscheidsrit?” vroeg Kwakkel, “Jeetje, dat zou niet eens in mij zijn opkomen.”

Mwah, so what, dacht ik. Maar de dames keken elkaar met veelbetekende blikken aan en proestten het uit. Het lijkt wel of de meeste mannen en vrouwen van verschillende planeten komen als het over auto’s gaat.

Niet veel later zegt Kwekje:
“Mijn man is ook altijd geïnteresseerd is in wat er onder de motorkap van een auto schuil gaat.
“Wat er onder die motorkap zit, interesseert mij geen ene moer. Als het maar lekker zit en het ding mij zonder problemen van A naar B rijdt”, zegt vriendin Kwikker. Daarbij krijgt ze luide bijval van Kwakkel. Al snel zijn de dames het er over eens dat zij toch niet zo’n speciale band hebben met autootjes. Na daar nog wat over nagedacht te hebben zegt Kwekje:
“Nou, ik herinner me nog van vroeger dat ik er moeite mee had als mijn vader een nieuwe vierwieler ging kopen, dan voelde ik toch wel iets van weemoed als onze auto naar het auto-asiel werd gebracht, als dank voor zijn bewezen diensten”. Kwikker en Kwakkel kijken haar een beetje vreemd aan.

Goh, zie ik daar nou zowaar iets van meewarigheid in hun ogen?

“Ja, en als ik terugkom van een lange vliegreis ben ik altijd erg blij om weer in onze eigen auto te mogen zitten”, zegt Kwakkel.

Ik kan het niet laten en doe ik er nog een schepje bovenop, “en soms lijkt het net alsof een auto lacht.”

Als ik vervolgens de ongelovige blikken van de dames zie, voel ik mij verplicht om mijn uitspraak even toe te lichten:
“Dat komt door de mooie vormgegeven bumpers en de stand van de koplampen”.

De dames gillen het uit, Goor en Geer zouden er zelfs van gaan blozen.
Kwakkel gooit vervolgens de knuppel in het hoenderhokgroepje:
“En toch heb ik soms het gevoel dat mijn man meer om zijn auto geeft dan om mij”.
De dames kijken mij verwachtingsvol aan en verwachten dus dat ik daar op reageer.

“Tja, misschien is dat omdat hij jullie auto koestert als een soort van vrouw.
Je hebt, om het zo maar eens te zeggen, een beetje concurrentie”.

“Nou, zolang hij maar niet onder de motorkap van mijn concurrente kijkt”, reageert Kwekje droog. En de dames gieren het weer uit.

“Ja, en als ze maar niet te veel ritjes op de teller heeft en teveel beurten heeft gehad”, voeg ik er dubbelzinnig aan toe.

De dames liggen bandengierend half van de bank af en ik kan bijna onder de motorkapjes kijken. Wat kan vrij associëren toch verschrikkelijk leuk zijn, ook al gaat het over zoiets onbenulligs als een auto.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
:-))
Wat geweldig ik moest zo lachen
Dat doet mij deugd.
Er komt nog meer om te lachen.
Kwik kwek en kwak, ach ja.
Twee wielen minder en geen dakje boven je hoofd.
Is dichter bij de natuur...
doch, beurten blijven onontbeerlijk!
haha ... weer een toppertje van Theun!
;-):-) Theun, nodig je vrienden ook eens uit...
Ja, ik voel hem al aankomen....!
Prachtig verhaal. Maar wist je al dat een auto echt leeft. De mijne rookt zuipt en wipt;-)
Hahahahaha, die is goed!
Gniffel...
Mooi.