Loslaten

Door EddyBrug gepubliceerd op Tuesday 02 September 12:38

Het is vandaag een mooie dag, ik geniet dan ook als ik op mijn fiets naar mijn werk rij. Heerlijk zo ’s morgens met de zon op mijn gezicht, een beetje mijmerend over wat de dag gaat brengen.

Daarbij denk ik ook aan de drie dames die ik zojuist een afscheidszoen heb gegeven. Eén van deze drie is mijn vrouw, de andere twee zijn mijn dochters van twaalf en vijftien jaar oud. Toch was het afscheid deze keer een beetje anders dan anders dan de afgelopen weken. De scholen zijn weer namelijk weer begonnen! Einde van het ‘lieve leven’…

Op de fiets passeren mij altijd allerlei gedachten. Heerlijk om ’s morgens wakker te worden terwijl ik geniet van het landschap waar ik door fiets. Hoewel ik dat landschap ondertussen wel ken, geniet ik er toch elke keer weer van. Ondertussen zie ik jongelui in tegenovergestelde richting naar hun school fietsen. Pratend -soms hard-  en lachend op weg naar een nieuw schooljaar. Op weg naar de toekomst met een rugtas vol boeken.

Zo denk ik  aan mijn dochters die ook weer naar school gaan. Naar het voortgezet onderwijs welteverstaan. De ene al voor het vierde jaar en de andere voor het eerste jaar. Zij gaat dus vandaag voor het eerst naar haar nieuwe school. Spannend.

Verkneukelend lag deze jongste telg vanmorgen in de stoel. “Ik heb zo’n zin in vrijdag!”. “Wat is er dan meisje?” vraag ik. “Nou, dan gaan we echt met de boeken aan de slag op school!”.

“Pff”, over een maand piep je wel anders.”, mompelt de oudste terug. Ik ben bang dat ze gelijk heeft. Of in ieder geval een beetje.

Fietsend denk ik even aan die ene foto. Bij mij thuis hangt een fotolijst met daarin een stuk of tien foto’s van ons en onze kinderen. Een soort collage van ons gezinnetje door de jaren heen. Eentje ervan laat mijn vrouw en mijzelf zien, samen met onze twee kleine meiden. De jongste zit daarbij nog op mijn knie. Dat gaat nu niet meer lukken, dat past gewoon niet meer, zowel letterlijk als figuurlijk. Mijn gevoel zegt dat mijn meiden nog steeds klein zijn, maar de realiteit is anders.

Vandaag gaat de jongste dus voor het eerst naar de ‘grote’ school. Naar de andere wereld waar ik nog minder deelgenoot van ben dan van de basisschool. “Zou het allemaal goed gaan?” denk ik bij mezelf? “Zou ze voorzichtig doen met oversteken? Zal ze zich thuis voelen in haar nieuwe klas? Gaat ze bullebakken ontmoeten die haar het leven lastig maken? Zal het haar lukken om de lessen op te pakken?” Veel vragen waarvan ik weet dat ik er vaak weinig invloed meer op zal hebben. Ze moet het nu nóg meer zelf doen.

En ik denk vervolgens aan mijn oudste, zij volgt steeds meer haar eigen mening, haar eigen gevoel. Haar eigen weg dus. Ik grinnik als ik denk aan de nieuwste aankoop die ze het afgelopen weekend met trots aan mij showde. “Pap, wat vind je ervan?” Ik bekijk haar enigszins argwanend en probeer woorden te vinden voor wat ik zie. Ik zie mijn dochter, maar ze is voor mijn gevoel zo’n halve meter langer dan zojuist. Ze steekt een been naar voren met aan haar voet haar nieuwe zwarte schoen. Een soort legerschoen met een plateauzool van 15 cm dik. Of zoiets.

Ik laat weten dat als zij zich hier goed bij voelt dan het dan oké is. Ook geef ik haar mee dat ik blij ben dat ze nog naar onze mening vraagt. Want het kan ook anders. Ze is dan wel ‘nog maar’ vijftien, ze is ook ‘al’ vijftien. En dan is vragen naar de mening van je ouders niet meer vanzelfsprekend.

“Ook al zou jij ze niet mooi vinden, ík vind ze wel mooi!” zegt ze er nog wel even bij. Aan de ene kant prikt het mij dat ze mijn mening niet meer echt nodig heeft. Aan de andere kant ben ik blij dat ze zo stevig in haar hele ontzettend enorme bijzonder hoge schoenen staat…

Al fietsend komen diverse gevoelens over mij. Weemoed naar de tijd dat ze nog op mijn knie zaten, geluk als ik denk aan de lachende snoetjes op de foto’s in de collage, verdriet als ik eraan denk dat mijn dochters op hun levensweg waarschijnlijk zelf verdriet zullen ervaren, angst dat ik ze niet meer altijd kan beschermen. Maar ik voel ook enorme trots. Trots dat ze hun eigen weg volgen en dat ze het zo goed doen. Mijn meiden!

Nu weet ik weer hoe deze stortvloed van gevoelens genoemd wordt. Het heet geloof ik ‘loslaten’. Waarom komt ‘loslaten’ met zoveel verschillende emoties?

Ik duw mijn lastige loslaat-gedachten weg. Want ik weet ook al hoe het vanavond weer zal gaan.

“Pap, kom je? Ik ben klaar!” zal ze tegen mij zeggen. De jongste dame stop ik vanavond gewoon weer onder als ze naar bed gaat. De knuffel leg ik tussen haar armen, dan is ze gewoon weer even mijn kleine meisje. Ook al gaat ze naar de grote school.

De oudste geeft mij dan een dikke knuffel met bijbehorende zoen en zij verdwijnt naar haar eigen kamer. Haar stop ik niet meer onder. Maar ook zij blijft mijn meisje, zij het dat ze iets groter is, zelfs zonder plateauzolen.

Mijn grote kleine meiden.

O nee!

Nieuwe beelden doemen op in mijn brein. Ik zie een plaatje  voor me van een jonge vrouw in een witte trouwjurk die gearmd met mij de kerk binnenwandelt. Aan het einde van het pad staat een jongeman in pak mijn dochter op te wachten om haar van mij over te nemen….

Help…

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.