Heksenkringen en eigenwijze patiënten

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 01 September 15:56

Zondagmorgen

c9bdc9cd24fed73feb390224ce4c728b_medium.

In Boxmeer wakker worden zonder dat de zenuwen meteen weer door de keel gieren is heerlijk. Goed geslapen ook en dat zomaar zonder hulpmiddeltje (Melatomine) want dat ben ik vergeten mee te nemen. De rust die in en om het huis heerst is fijn en Missy plus Filou zitten nu even aan mijn voeten terwijl ik op Annekes laptop mijn dagboekje schrijf.

 

Gisteren veel gekletst, natuurlijk, maar ik merk nu al dat het onderwerp kanker niet echt onderhoudend of opwindend genoeg is om het lekker lang uit te melken.  

“Jij hebt een stuk in het oor,” zei ik gekscherend tegen Jan toen ik zaterdag rond twaalf uur aankwam, want vrijdagmorgen is er een stukje huidkanker uit de schelp van zijn linkeroor gehaald. Aan de andere kant van zijn hoofd bij de slaap heeft hij een stukje rood, ter grote van twintig cent, waar men ook huid heeft weggesneden. Dat is niet gehecht, moet vanzelf weer dicht groeien. Jan is het beste voorbeeld van hoe je leven kunt met kanker en een zorgzame partner, die er samen met jou, niet meteen van in paniek raakt. Nu zit ik officieel bij hem in die 'kloteclub' en hij is een expert, heeft op zijn 62ste al succesvol darmkanker overwonnen. Vijf jaar later dacht men dat zijn longen waren aangetast. Dat bleek enkel een rare schimmel, maar even goed kennen zij die doodsangst als geen ander. Anneke en hij liggen nu samen boven in bad, een bijna dagelijks ritueel, waarbij ze elkaar vertroetelen… Ach ja… die twee, een pracht voorbeeld van samen gelijkwaardig oud worden.

Zaterdagmiddag hebben we bij een glas rode wijn mijn versgebakken sesamzaadbol aangesneden. Dat hapte met kruidenboter heerlijk weg. Nadat we bijgepraat waren, loste Jan zijn geliefde sudoku op en ik las Anneke’s gedichten, zijzelf draaide in de keuken specieboontjes in een rolletje spek… Buiten sneed ze de eerste zelfgekweekte oesterzwam van de boomstronk en later liepen Jan en ik met de hondjes naar de Maas, waar ze vlakbij wonen… Bij terugkomst stond op tafel een geweldige entré naar ons te lonken.

Wat heb ik zitten schranzen. Gemengde salade met Parmensaanse schilvers en mieriksworteldressing, geflankeerd door drie rolletjes gegrilde courgette uit eigen tuin, om een kerstomaatje in kruidenboter gedraaid. Uiteraard lag er ook een stukje oesterzwam bij, die in de pan was gereduceerd tot één vierde… Ouderwets gezellig. Na een licht soepje hebben we een zeer indrukwekkende Zweedse film bekeken (over ieders persoonlijke zangtoon en het verwezenlijken van een droom). Zeker, heel af en toe kneep mijn hart samen als ik aan die knobbel dacht. Voor de rest was het eigenlijk als vanouds… zeker met halverwege de film nog de perfect gegaarde kabeljauw met zelfgemaakte rösties en de speciebontjes in ontbijtspek. "Syl moet in de vetwei," beweerde Anneke. Een heerlijk ontspannen dag en fantastische maaltijd. Wie niet beter wist zou de indruk krijgen dat er geen nare cellen in mijn lijf donderjagen. Een zeer welkome afleiding tot maandag en helemaal toen Anneke zondagmorgen, voordat ik huiswaarts keerde, mijn haar nog knipte. "Dan lig jij er straks in het ziekenhuis tenminste netjes gekortwiekt bij." Daarna zijn Missy en ik bij EmjE blijven slapen…met af en toe die zwaarwegende gedachten:  Wat als die knobbel een uizaaiing is van iets anders?… 

“Had jij ooit gedacht dat ik nog eens zou zeggen: Wat fijn als het alleen maar borstkanker blijkt te zijn?” EmjE knikte en begreep.

Maandag, 1 september, de dag des oordeels…  

b1e1db4f3edf27f4945dcb2e99e08a0c_medium.Tegenover mij zit een kakelverse, goed gekapte en geboende, fris en fruitige jonge arts naast de charmante mama-care-verpleegster.

“Op de MRI scan hebben we toch nog een ander gezwelletje gevonden. We willen daar nog een punctie van nemen opdat we morgen, in de grote vergadering, bespreken welk voortraject we met u zullen starten.”  Ik schrik me lijkbleek.

“Hoezo ben ik daarover donderdag, desnoods vrijdag, niet gebeld? Daar heeft men me op voorbereid,” ben ik meteen bij de pinken. Daar komt geen bevredigend antwoord op, behalve dat ze zeggen dat ze toch zullen moeten beslissen welke chemotherapie het best aan zal slaan. Ineens staan mijn ogen op steeltjes.

“Chemo? Niets daarvan. Daar begin ik niet aan.” Het klinkt vastberaden, pinnig ook en daarvan vliegen zijn wenkbrauwen bijna door het raam naar buiten.

”Ja maar…we willen wel graag dat die tumoren eerst kleiner worden.” Daar is het weer!!! Ja maar. Niks ja-maar...Ik ben niet van plan me plat te laten lullen.

“Waarom zou ik aan die ellende beginnen? Hoezo moeten die tumoren kleiner worden? Wat is daar de zin van? Zodat u de borsten er af kunt halen met kleinere gezwellen?” De overrompelde verpleegster en arts kijken elkaar aan alsof ze een totaal onverwachte rariteit meemaken. So What? This is me and my live...

“Niks ervan. Meteen er af die hap, zonder voortraject. Ik moet die chemotroep niet.” zeg ik pissig en als ze blijven zwijgen geef ik te kennen ik in één operatie meteen van alle twéé de borsten af wil. Mij lijkt dat zo logisch als dat een kilo veren even veel weegt als een kilo aardappels, maar ik geloof dat mijn optreden hun wereld aardig door elkaar husselt. EmjE naast mij kijkt net zo vastberaden als ik, zien zij.

“Oh, nee, niet alle twee, dat doen we ze-ker niet, ” zegt de blonde knul tegenover mij hulp zoekend bij de mama-care-verpleegkundige, die knikt. “Daar is ons beleid niet op gericht, mevrouw,” geeft ze glimlachend toe en hij vult aan: “In gezond vlees gaan we niet zomaar snijden. Wij werken vanuit het motto dat we zoveel mogelijk van de borsten willen sparen, vandaar dat die tumoren eerst kleiner moeten worden.” Ik hoor niets over genezen?
“Nou nee. Ik heb al afscheid van ze genomen. Dit is mijn lijf en dat is mijn beleid. Ik snap u wel hoor, u heeft gelijk als ik vijfendertig jaar zou zijn en nog van allerlei opwindends wilde uithalen, maar…” De knul in zijn gesteven witte jas met glimmend naamplaatje zit me aan te kijken of ik hem zomaar even zijn laatste oortje heb afgesnoept. Sorry, geen trek. Ik heb geen boodschap aan jullie beleid. Al die ellende straks nog een keer? Ondertussen telkens bang zijn dat het terug komt...

“Heeft u wel eens gezien hoe die borsten er daarna uit zien?" stel ik een domme vraag en hij knikt zelfverzekerd, maar ik weiger in te binden. "Wat er bij mij in zit is veel te groot om er daarna nog iets fatsoenlijks van te brouwen. Dank u wel, maar nee. Mijn borsten zijn altijd mooi geweest. Ik was er trots op ook, maar als ze me dood willen maken heb ik geen behoefte meer aan die dingen.” Ineens lijkt hij het te begrijpen en ze zullen mijn mening meenemen in het grote overleg dat morgen plaats vindt. "En inderdaad, die ene borst zal er waarschijnlijk toch wel af moeten, maar zolang die andere gezond is..." Goed zo…maar ik krijg mijn zin, zeker weten. 

Daarna mogen we plaats nemen in het kantoortje van de mama-care-verpleegster, die me zal voorlichten over wat me te wachten staat.  “We bekijken tijdens de operatie de klier die het dichtste bij de tumor zit. Mochten we daar alsnog iets verdachts in vinden kunnen we die tijdens de operatie snel onderzoeken en aan de hand van die bevindingen halen we die klier al dan niet weg. Maar dat zag er goed uit... Nadat de borst geamputeerd is wordt alles onderzocht om te zien welke soort kanker het is. Daarna nemen we een besluit over de nabehandeling, met bestraling, hormonen of chemo. “ EmjE vraagt of ze al weten wat voor een tumor het is.

“Dit is borstkanker, geen uitzaaiing van iets anders,” zegt ze. Ik kan haar wel om de nek vliegen en denk meteen: Zo da’s tenminste overzichtelijk. Ze kijkt een beetje vreemd als ik blij naar EmjE lach…

“Weet u, wij zijn geen twintig of dertig meer, hebben dit allemaal echt wel goed besproken inmiddels,” rechtvaardigt mijn vriendin mijn wellicht wat laconieke reacties en de verpleegster legt nog uit dat ik een vragenlijst in moet vullen opdat ze er een beeld van hebben hoe zwáár dit alles mij valt. Ik denk meteen aan Brigite Kaandorp, haha, met haar 'zoho zwaahaare leven'. De verpleegster weet echter niet hoe licht ik me met deze uitslag voel en ik onderstreep nogmaals dat ik liever zonder borsten verder wil dan met één waarbij je iedere dag onder de douche moet zien wat er mist… Nogmaals zegt ze mijn standpunt in de vergadering voor te leggen en dan zijn we toe aan de praktische zaken.

  • Volgende week woensdag krijg ik nogmaals een gesprek, waarin men me alles nog eens haarfijn uitlegt.
  • Daarna langs de narcotiseur.
  • Dan melden bij de verpleegster die de intake voor de operatie doet.
  • De apotheek kan ik afbellen, want ik gebruik geen medicijnen…
  • ​De ziekenhuisopname zal twee of drie dagen in beslag nemen.
  • Men stuurt me naar huis als de draines eruit zijn, meestal de derde dag.
  • Thuiszorg hoef ik niet te regelen, als het goed is kan ik daarna alles zelf.
  • Ik draag dan enkel een pleister waarmee ik ook douchen mag… c7886b7168cd14b2c49173a43511f038_medium.

Buiten omhels ik EmjE alsof we zojuist gehoord hebben dat er geen vuiltje aan de lucht is en als ik eerlijk ben... Zo voelt het ook. Dit is te overzien. De natuur gaat ook gewoon door, blijft eenvoudig zijn prachtige magische heksenkringen produceren. Wie weet, piep ik over drie weken wel héél anders, maar wie dan leeft die dan zorgt...

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Aan de andere kant, bij een verhoogde kans op borstkanker, wel dan niet aangetoond met DNA onderzoek, halen ze rustig twee borsten weg al is er nog geen tumor te bekennen. Wat is dan het verschil met wat jij verlangt? Ik zou precies hetzelfde willen, je veiligheid is voorgoed weg, het komt nooit meer terug want je lichaam heeft je op een onvoorstelbare manier in de steek gelaten.

Ik geef je geen ongelijk!
Weet je, ik vroeg me plotseling iets af. De artsen willen niet snijden in gezond vlees. Maar hoe gezond is een chemokuur eigenlijk? Wat ik altijd begrepen heb is het een erg agressieve behandelmethode.

Goed dat jij je niets laat vertellen. Het is en blijft jouw lijf en jouw beslissing,

Sterkte, ik denk best wel veel aan jou
Wat lief van je, ik wor der gwoon warm van, kuske terug.
Zo goed, super hoe je voor je zelf op komt, trouwens jammer dat er niet vaker zo tegenaan gekeken wordt, al die chemo ellende. Mijn vriendin is een aantal weken geleden geopereerd. Ook op haar verzoek is de gehele borst verwijderd. Herstel gaat heel goed. Sterkte xxx
Natuurlijk is het erg afhankelijk van de leeftijd en hoe belangrijk iemand het vindt om perfect te zijn, maar sinds de bevalling lijkt mijn strakke lijf so wie so meer op een oorlogsgebied dan dat ik met een bikini kon liggen pronken... Ja, en weet je, een ziekenhuis moet natuurlijk wel de mogelijkheid bieden de borsten zoveel mogelijk te sparen, maar (zoals men mij tijdens één van de onderzoeken tevens in vertrouwen heeft ingefluisterd) aangezien ze beter scoren met succesvolle herstelcijfers en amputaties een negatief effect op hun succescurve hebben, willen ze niet zomaar amputeren.
Zeker weten dat de artsen jou daar niet als een lastige patiënt zien, denk eerder andersom, respect, dat denk ik eerder, want dat heeft waarschijnlijk iedereen die dit leest. Sterk karakter, en dapper, jij bepaalt wat er met jouw lichaam gaat gebeuren. xx
(wat heb jij een geweldige vrienden om je heen)
Het is voor iedereen heel verschillend, denk ik.
Sterk of dapper kan ik het ook niet vinden, zelluf... ik voel me gewoon fijner als er niet nog zo'n ding zit die ook aangetast kan raken en daardoor dan ook nog iedere dag zien wat er niet meer is lijkt me echt veel schokkender. Ik heb inderdaad inmiddels veel lieve mensen die meeleven en jullie, die me trouw een hart onder de riem steken. Daar ben ik heel erg blij mee.
Heel sterk, dit. Respect!
Dank je wel... Ik weet dat ik zonder borsten voor jou niet echt verander...
Indrukwekkend, sterkte
Dank je wel
Wat klinkt dit sterk en dapper.......En je hebt gelijk, jij bent de baas over jezelf!
Ik voel het ook echt zo, dus of dat dapper is? Wellicht zie ik het meer als mijn manier om er grip op te houden. In ieder geval bedankt voor je lovende woorden.