Kip zonder kop, deel twee

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 30 August 01:22

We drinken koffie bij EmjE en dan vertrek ik met Missy om me ledig te gaan houden met triviale zaken. Experimenteren met Semolina- griesmeel van harde tarwe. Dat schijnt het beste deeg te zijn om pasta mee te maken. Het is leuk speelgoed en ik kan inmiddels al flinterdunne plakjes rollen. Je kunt er bijna doorheen kijken en er dan nog van alles mee doen. Het stuk van de bezemsteel, dat ik hier speciaal voor heb afgezaagd en geschuurd, voldoet prima. Vlindertjes, vermicelli en schelpjes, zoals ik dat op You Tube oude Italiaanse mama's van heel kleine stukjes deeg met één wijsvinger heb zien uitrollen...

e68ee86ef926053041e07b7154461318_medium.Daarna vis ik een plat pakje zuurkool plus schouderkarbonaadje uit de diepvries om te ontdooien. Ik verheug me nu al op het heerlijke ketjap-sambalsausje dat ik erbij klaar ga maken.  Met rode uien... Nadat het vlees gaar is geprutteld heb ik wel een korte pauze verdiend, vind ik zelf… Over een uurtje eten, maar nu eerst een klein secondje op de bank.

Waar ben ik? Wat is die indringende herrie...waar kom het vandaan?  De onwerkelijke herrie lijkt een noodroep in een SF film en overrompeld klim ik uit de diepe slaap, die me uiteindelijk onverhoeds toch te grazen heeft genomen. Het duurt even voordat ik door heb dat het de telefoons zijn die in twee kamers af gaan, maar niet tegelijk en ieder met hun eigen geluid. Oh Jeh, ze hebben nog méér verraderlijke troep gevonden! Oh GVD van nee! Kon ik mijn oren maar dicht stoppen.

”Hallo, met Sylvia W.”

“Mevrouw W. U spreekt met dokter Nachtedraai…” Hap, slik, kuch en pruttel.

“Oh, dus…er is...”

“Ik bel u even omdat ik graag wilde weten hoe het is gegaan.”

“Eh,... Oh…Ja... goed... denk ik?”

“En hoe voelt u zich nu?” Terwijl ik vragen beantwoord waarvan ik niet weet waarom ze gesteld worden maak ik waarschijnlijk een zeer afwezige indruk want ondertussen vraag ik me wazig af of ik nou op het nippertje toch nog gek begin te worden. Mens, wat heeft het voor zin om tijd te rekken? Schiet op, kom af met de ellende. Ineens doorkruist mij een helder moment en ik realiseer me dat het woord Rijnstate helemaal nog niet is gevallen, dus...wie is dit eigenlijk?

“Eh, mevrouw, Nachtgaal, of hoe u heet... eh, sorry, ik ben wat suf, sliep toevallig net, ziet u. Misschien idioot, maar eh, mag ik u een rare vraag stellen? Wie bent u nou eigenlijk?” Het blijft even stil.

“Ach sorry, wat vervelend dat ik u net nu stoor. Nee hoor, is geen rare vraag. U ziet natuurlijk zoveel gezichten ineens. Daar zou ik ook van in de war raken. U bent dinsdagmorgen bij mij geweest. Ik ben uw huisarts en heb u doorverwezen.” Het kwartje valt in slow-motion. Met stomheid geslagen over zoveel nazorg zucht ik mijn opluchting weg, kirrend als een verlegen schoolmeisje. Ze belt niet om te vertellen dat er nog véél meer mis is! Terwijl het al ruimschoots na zes uur is neemt ze uitgebreid de tijd om naar mijn belevenissen en gevoelens te informeren. Dat ik slecht geslapen heb snapt ze wel, vindt ze niet vreemd, maar heb ik wel mensen om mee te praten? Uiteraard moet ik me niet opsluiten met deze enorme zware dobber. Voel ik me niet in de steek gelaten? Och, hoe verhaal je in vijf minuten ( redelijk geloofwaardig, zonder zielig te klinken) een heel leven dat bol staat van in de steek gelaten zijn?

Arts in opleiding of niet, ze doet het geweldig en geeft mij het gevoel mee te tellen, te worden gehoord en van mij mag ze mijn huisarts blijven.

“Ja, weet u, ze hebben niet gebeld dat er nog méér mis is. Zouden ze dat nu nog doen, denkt u? Het is onderhand half zeven..." Zij denkt van niet en hoewel zij natuurlijk ook niets zeker weet maakt me dat idee toch blij...Valt het verder mee?

"Het is zoals het is, maar even iets totaal anders…ik heb mijn hele leven een hekel gehad aan pillen slikken, maar vanavond probeer ik toch of ik met twee Valdispertjes wel in kan slapen. Da’s natuurlijk spul. Ik moet op kracht blijven voor als ze in me gaan snijden,” doe ik of het over iemand anders gaat. Ze vindt dat ik er goed en verstandig, bij de tijd, over praat. Dat ik reëel en rustig klink. Dat ik met een positieve instelling het meeste bereik en dat  ze me nu beter gaan maken. Bij haar kan ik ook terecht met alle andere vragen, "want psychisch moet dit wel een hele schok zijn," peurt ze nog wat. Ineens word ik toch wat obstinaat. 

“Het is anders wel vervelend hoor, want ik voelde me helemaal niet ziek, “ reageer ik toch een pietsie verontwaardigd. “Ik had nergens last van, maar sinds er met apparaten in is gepord voel ik ineens overal allerlei onbekende pijntjes.”  Dat schijnt ook heel normaal, volgens haar. Als we klaar zijn heeft ze me beloofd dat ik om enkele slaaptabletjes mag vragen, mocht ik echt niet meer kunnen slapen. "Niet meer dan vijf, want ik wil u er niet verslaafd aan maken." De fatalistische opmerking die me daarbij invalt laat ik maar achterwege...

“U kunt ook kiezen voor Melatomine van het Kruitvat. Dat is een lichaamseigen stof en ook wat onschuldiger. Bijna blij hang ik haar op en wentel me nog in tevredenheid over haar accurate aanpak als meteen daarna de telefoon weer gaat. Anneke van Jan uit Boxmeer wil weten hoe het is gegaan

“Ik heb jullie de hele middag proberen te bellen. Het wachten tot maandag vind ik nog het moeilijkst en nu kan ik zelf nog rijden. Dat zal straks een hele tijd onmogelijk zijn.” Ik stel voor dat ik zaterdagmiddag naar hen toe kom en ze is er meteen enthousiast over. "Leuk Syl...dan blijf je tot zondagmiddag, want dat breekt de tijd en als jij in het ziekenhuis ligt komt Missy fijn bij ons. Dan hoef je daar niet over in te zitten. EmjE moet natuurlijk ook weer aan het werk. Hoelang blijf je in het ziekenhuis? Ach, dat weet je natuurlijk nog niet, maar als je er uit komt, zorgen wij dat we er zijn. Je kunt niet moederziel alleen die eerste dag zitten koekeloeren…Ga ik je verwennen, maak je maar geen zorgen.” Ik schiet er bijna van vol... Anneke heeft nog geen afscheid genomen of Sandra hangt aan de lijn. Ze is zich een rotje geschrokken. Voordat ze kan vertellen dat ze er om janken moet hoor ik iemand tegen het atelierraam kloppen. San neem ik aan mijn oor mee naar buiten waar buurman Harrie vraagt of ik al iets weet. Ik beloof hem en zijn vriendin straks op te zoeken, maar eerst wil ik Sanneke even horen, die wil komen, desnoods na het werk. "Mag ik straks dan iets langer blijven als het bezoekuur al voorbij is?" Ik denk het wel. In Rijnstate doen ze niet al te moeilijk...

Mijn hoofd loopt om… Zoveel zorgzaamheid en aandacht. Lief medeleven…Dat is ikkes niet gewend en oh… Maandag krijg ik het vonnis en die verdomde dag is nog meer dan een weekend weg. MAANDAG!!!  Voordien moet ik er met mijn hoofd bijblijven... want maandag pas barst de echte bom… Is het alléén maar borstkanker, of....

Zoveel lieve mensen in het echt en een plens medeleven krijg ik via internet over me heen gestort. Een warme Plaziliaanse deken waaronder ik het liefste weg wil kruipen om net te doen of er niets aan de hand is. Mijn opgewonden bloed stuwt echter bezeten rond, zorgt er voor dat ik geen absurde vluchtweggetjes in kan slaan…

Nooit geweten dat plotseling ziek worden verklaard zulk een immense impact op een mens kan hebben en die borsten? Daarover zou ik best een boek kunnen schrijven. Rot op. Wat doen jullie nog hier. Jullie zijn mooi, nog steeds, maar nooit heb ik met jullie lopen pronken... Nooit heb ik via jullie een kerel mijn bed in gelokt... Nu gaan jullie mij op de valreep toch nog zoveel pijn bezorgen? Ik heb geen behoefte aan jullie…vuile verraadsters…Mij zo onaangekondigd te graze te nemen. Scheer je weg!!! 

Vanavond een glaasje sherry met de laatste twee Valdisperretjes. Morgen naar het Kruitvat en eens kijken of er toevallig, je weet maar nooit, nog leuke of geinige pyjama’s in de uitverkoop hangen…Kan nu een maatje minder want die borsten hoeven er straks niet meer bij in.

Nu eerst mijn prakkie zuurkool met de heerlijke ketjapsaus. De eetlust is er nog, gelukkig…en morgen voor Anneke en Jan een volkorenbrood met zonnebloempitten bakken. ce7c68d8106422bc1d9942f37c92c511_medium.Kneden zal in de toekomst een stuk moeilijker worden. Dat heb ik weer... kan ik eindelijk een fatsoenlijk brood produceren, dat rijst zoals het hoort en ook nog smaakt, gooit straks mijn gehavende lijf verdomme roet in het eten…

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik herken je gevoelens en weet wat er door je heen gaat. Ik ga je niet vervelend met mijn eigen ervaringen, die zijn voorbij en het gaat nu om wat jij ervaart en voelt.

Gelukkig mag je ervaren dat mensen ervoor je willen zijn, zowel in het dagelijks leven alsook via Plazilla.

You'll never walk alone.
Ik moet zeggen de manier zoals jij het brengt is met een lach en een traan zo geschreven ik voel het echt. Tja kan alleen zeggen dat ik hier heel veel respect voor op kan brengen,
Kippenvel...
Niet alleen om je conversatie met je arts in opleiding, die echt alles helemaal goed lijkt te doen, niet alleen om de reactie van San (wat een lieverd is ze toch!), maar vooral om het beeld van jou, terwijl jij aan het experimenteren bent met deeg en nota bene van een bezemsteel een deegroller hebt gemaakt.
Een moment van pure vreugde in een zee van potentiële ellende. Lachen en huilen staan dan zo dicht bij elkaar.
Heel veel respect!
machtig geschreven weer...

hoe je lichaam je volkomen in de steek kan laten, ziek kan zijn zonder dat de eigenaresse van dat lichaam op de hoogte werd gesteld.., wreed..

maar ook dat het goede in mensen aan je getoond wordt, ook al geneest je lichaam daar niet van, je ziel doet dat zeker..

je creativiteit spat er weer af..

ik heb je nog nooit ontmoet, maar zou je zomaar als moeder willen hebben..
Meis, wat heb je dit knap en intens verwoord..
Prachtig brood heb je gebakken by de weg!
Fijn dat je het weekend bij Anneke en Jan bent :-)
Heel veel sterkte voor maandag; the candles are burning.

xxx S&R
heel indringend geschreven.
Melatomine is inderdaad een natuurlijk hormoon. kalkoen is er zeer rijk aan. het zorgt in feite ervoor dat er 'rust' in de hersenen komt waardoor je in slaap kan vallen.

ik heb het nog gebruikt bij mijn zoontje die autisme heeft.... hij heeft een tekort aan dit hormoon dus de hersenen gingen nooit echt in 'slaapstand'... de moeite waard om te proberen.