Als een kip zonder kop

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 29 August 12:43

Kaderen

Veel verwacht ik niet, maar toch stuur ik mijn dochter een berichtje. Zonder omhaal opdat ze zich niet gemanipuleerd hoeft te voelen. Snappen doe ik het/haar toch niet…Is mijn laatste mail alweer driekwart jaar geleden? Nooit antwoord op gehad. Hoe ik zelf zou reageren weet ik wel, maar ach… dat is nooit een criterium.

Hallo (haar naam).

Het spijt me te moeten melden dat er in één van mijn borsten iets niet goed is en ik moet daarvoor de hele molen in het ziekenhuis doorlopen. Ik wil je die informatie niet onthouden aangezien jij op de hoogte moet zijn van de gezondheidsgeschiedenis die we als familie delen. Vanmiddag om half vijf heb ik gehoord dat het kwaadaardig is, maar de klier, die erbij in de buurt zit, is waarschijnlijk nog wel schoon. Morgenvroeg volgt er nog een MRI scan. Groeten.

Ik sluit al jaren niet meer af als mams, mama, moeke of je moeder want ze blijft me bij mijn roepnaam aanspreken, ook als ik daar geen prijs op stel. Mijn mobieltje blijft muisstil. In de mailbox schittert echter diezelfde avond een reactie. Wat moet ik hier in Godsnaam mee? Welk kader? Ik krijg het er toch koud van. Kennelijk zat er in een verborgen hoekje nog een sprankje hoop dat ik toch iets meer beteken dan een lastige buurvrouw en ik stuur het kattenbelletje door naar EmjE om het te bespreken. Zij schudt er enkel haar hoofd over.

"Dag Sylvia,

Wat een vreselijk nieuws en wat een vervelende tijd voor je! En dankjewel dat je mij d’r over informeert. Een goede vriendin van me (van 51) kreeg jan 2013 te horen dat ze kanker in een borst had en daar is ze nu, na een aantal operaties, 'vanaf'. Ik neem aan dat je niet meer weet dan je schreef en dat veel afhangt van de MRI die ze morgen gaan doen? Of hebben ze al een idee van een behandelplan? Is er iets waar je in dit kader de komende periode behoefte aan hebt waar ik iets in zou kunnen betekenen?" Rot toch op met je kader. Welk kader? Het kankerkader? Het doodskader? Het ingekaderde kille medeleven want jij kent me niet? 

Morgen de MRI…waar ik als een blok tegenop zie, maar wat moet dat. Als ze daar nog iets verdachts bij vinden moet ik terugkomen voor meer echo’s en puncties. Pfoeiii. Men moet weten of er van eerdere operaties metaaldelen in mijn lijf zitten. Telt het spiraaltje mee, dat er na de overgang nog zit? Doodnuchter stop ik de ingevulde lijst vast in mijn tas en omdat ik de hele dag wonderlijk laconiek door ben gekomen, denk ik wel te kunnen slapen. Dat is een vreselijk misrekening. Janken hoef ik niet, maar malen doe ik des te meer. Wat als… Nee positief blijven. EmjE’s apneuapparaat sist rustig en Missy knort in haar mand onder de kapstok in de hal. Na een paar uur draaien en zuchten sta ik op en zet in de kamer bij één lamp de tv aan. Midden in de nacht herhaalt de BBC piepkleine stukjes van hun reguliere programma’s. Dat is na een kwartier al strontvervelend en ik word altijd misselijk van die andere netten waar halfnaakte geile mokkels in hun borsten kneden. Terug in bed spelen de doemscenario’s onherroepelijk opnieuw op.

Welk kader…Welk kind? Eindelijk was ik na Ethiopië weer gelukkig. Kennelijk mag ik nooit langer dan anderhalf jaar zorgeloos tevreden zijn? Die geschiedenis herhaalt zich al zestig jaar. Door de wekker wakker schrikkend heb ik misschien een half uur geslapen en de zenuwen gieren door mijn keel. Ik zet koffie, stamp een krentenbol naar binnen, ga met de hond een blokje om en als ik terugkom is EmjE ook op. Nog een uur te gaan voordat we in het ziekenhuis worden verwacht waar het personeel aantrekkelijke kleding draagt, wit met accenten in twee kleuren blauw.

Was ik maar een sterke stoere koele kikker.

Op de knisperende bladzijden van verouderde weekblaadjes na is het in wachtkamer vier doodstil. We zitten in een volle rij, jong en oud. Medemensen boven wiens hoofden het noodlot hangt. Een obscuur idee dat ik ineens hoor bij een leger met een moordenaar in hun lijf. Ik ben hier niet alleen, maar die wetenschap vermindert de angst voor die radioactieve tunnel niet, tot na een half uur het pilletje werkt… Als de rust zelve volg ik één van witte vriendelijke figuren dat hok met die zware schuifdeur in. Daar geef ik handen, hoor namen die ik subiet vergeet en wurm me met knikkende knietjes in de meegebrachte legging. Vanwege geen gespen, knopen of ritsen. Ik moet op een luie luxe leren blauwe stoel, men brengt een infuus in. Ik voel er weinig van. Daarna loop ik als een braaf kind met de zuster mee. Vriendelijkheid alom. Gelukkig mag ik op mijn buik, hoef ik die tunnel niet te zien…De borsten moeten in de uitsparingen hangen, mijn hoofd mag op een leren ring met uitsparing.

“Waarom leggen jullie daar beneden niet een leuke kijkopdracht neer? Om je af te leiden…waar je iets mee winnen kunt, haha? Een plaatje waarop veel te zien is. Zoek de verschillen?” De zuster vindt het een goed idee, zegt ze en lijkt verrast alsof niemand ooit eerder op dat idee kwam. Ik geloof er geen reet van. Op de koptelefoon gilt Radio 538.

“Mag ik een lekker muziekje kiezen?”

“Nee, helaas, iets anders dan dit ontvangen we hierbinnen niet en met die herrie straks, het zoemen en hameren, is de muziek ook niet meer te horen,” stelt ze me gerust. Syl, stel je niet aan, laat alles los, ontspan, zeggen mijn hersens en ik voel niet dat men de radioactieve vloeistof door mijn aderen jaagt. Het wordt enkel wat warmer tussen die vermaledijde vrouwelijke rondingen. Het rubberen bolletje, waar ik in knijpen mag als er iets fout gaat, voelt koel aan. Ik probeer meditatief te ademen. Langzaam in, drie tellen stop en langzaam weer uit. De herrie is niet te harden. Na wat een half uur lijkt wil paniek me alsnog overvallen, maar die rotzak stuur ik resoluut weg. Duren twintig minuten echt een eeuw?

“U bent klaar,” klinkt het ineens en iemand zegt bewonderend dat ik me kranig heb gehouden. Ik geloof ook hier geen reet van, al ben ik er wel blij mee als een naar goedkeuring hunkerende kleuter. Een zware last valt van me af. Kletsend over koetjes en kalfjes lopen we daarna naar huis of er niets is gebeurd.

“Ik sla mezelf vijfentwintig keer op de schouder, EmjE. Alweer iets engs doorstaan en ik wil straks iets leuks doen. Als beloning.”
“Gelijk heb je,” lacht EmjE ook tevreden. Ze moet naar haar werk en ik zal later mijn nichtje opzoeken in het ziekenhuis waar we net vandaan komen.

“Je zult met die pil wel als een blok in slaap vallen op de bank?”

20e8becf793381d373c384f480aa18a6_medium.“Nee, Missy uitlaten, nu kan ik dat nog zelf. Een broodje bakken en ik heb nog pastadeeg klaar liggen. Proberen heel dunne lasagne lappen te rollen voor dat kleine twee persoonsbakje. Kan in de diepvries, voor later”

 

Reacties (45) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik beaam wat Chris zegt, tis inderdaad maar goed dat je dochter ver weg woont want ik zou haar ook flink op haar plaats zetten.

Knuffel.
Heftig Dora...... heel veel sterkte. Hopelijk rol je er goed doorheen en wordt je weer helemaal de oude.
Je dochter mag van groot geluk spreken dat ze niet dicht bij ons woont. Ik zou haar een goed op haar plaats willen zetten ... ggrrrr

Ik heb je verhaal gelezen en het blijft zo hangen! Ik heb echt geen woorden om uit te drukken hoe sterk we met je meeleven.
Ik kon zo de angsten meevoelen toen je in die tunnel moest!
De kaars blijft brandend hier ... xxxx
Wat een heftig verhaal is dit. Heel dapper van je dat je er over schrijft.
Heel veel sterkte xxx
Hopelijk neem je het me niet kwalijk, maar mijn moeder -die ook borstkanker HAD!- en jouw dochter..., die verdienen elkaar. Zo..., lucht ff op.

En nu JIJ lieverd...xxx
Geef haar je moeders adres maar even, dan kunnen ze samen net doen of alleen zij op deze wereld bestaan
xxx
Hoppaaaa...hartgrondig vloek ik me toch weer een partijtje hier, met woorden waar de Tokkies jaloers op zouden zijn.

Je bent een stoere,ik weet,je "moet" maar juist dat maakt zo'n 20 minuten zo akelig.Je overleveren en dan proberen om niet in paniek te raken.Bah.Super gedaan!
Nou, ik weet dat jij ook heel wat achter de rug hebt wat vast ook vaak super-eng was
Klopt.En een scan vind ik ook afschuwelijk.Paniek is mij dan ook niet onbekend.Vannacht toevallig met een hyperventilatie-aanval,de eerste weer in jaren, herhalingen op National Geographic zitten kijken tussen 5 en 8.30. Geen naakte grieten,maar koeien en dr.Pol.Beter!
N G: Goed idee, voor als het bij mij weer hommeles is
Jaaaaaa is echt veel leuker om naar knollen en koeien te kijken.Of Discovery Channel.
Extra lastig omdat je als moeder altijd nog hoop blijft houden en die hoop mag je eigenlijk niet verliezen, want je weet maar nooit, er kan altijd iets gebeuren dat de knop om doet draaien.

Sterkte in elk geval met de onderzoeken, de hele rotsituatie en je nichtje
Dank je wel... Ik heb gelukkig mijn Plazillafamilie...