OEF en nogmaals oef... nu is het mijn beurt...

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 27 August 20:05

Vrijdag 22 augustus

Yahtzee bij Gonnie. Om de tijd te doden nu het zo slecht met haar gaat. De dobbelschaal en stenen zijn geïnstalleerd, zij haalt koffie in de keuken en als ik bij haar achter de tafel kruip, die iets hoger is dan de mijne, schrik ik me een ongeluk.

Wat voel ik nou daar in die rechterborst? Wat is die grote harde plek? Een ontsteking? Een ciste, zoals ik er al zoveel heb gehad? Nee, want hij doet helemaal niet zeer… Dat heb ik weer. Ik krijg het voor elkaar niet bewusteloos ineen te zijgen en het voor mijn nichtje te verzwijgen, maar de schrik zit er goed in en het kost moeite me twee potjes lang te concentreren zonder halverwege in janken uit te barsten…Ik moet onder de douche eens heel secuur gaan voelen, niet zo lekker raggen met die harde borstel en in de weer met een washandje dit keer… Die zaterdag verzwijg ik de zinderende zenuwen nog voor EmjE onder het motto van 'niet schreeuwen voordat we geslagen zijn' en hoe toevallig is het dat we net met haar die hele ziekenhuismolen doorgeworsteld zijn?

25 augustus. Maandag.

Na tien uur kun je bij de huisartsenpraktijk geen afspraak meer maken, dus die hele dag zit ik op hete kolen, maalt verminking en de dood door mijn hoofd. Heb ik niet opgelet? Nee, ik heb me voornamelijk op mijn hartsvriendin en nichtje geconcentreerd. Daarnaast heb ik me nooit zo druk gemaakt om mijn lijf. Zolang het lekker voelt en functioneert is er geen reden jezelf aan alle kanten te bevoelen. Nu ik dat monster in mijn borst echter heb ontdekt kan ik er niet meer omheen en als ik dinsdagmorgen de huisarts bel is ze nog op vakantie. Volgende week kan ik er terecht, maar wellicht neem ik genoegen met haar vervangster, de arts in opleiding, vraagt de assistente. Het idee een hele week door te sappelen spreekt me helemaal niet aan en dezelfde dag om half tien zit ik bij de aardige jonge vrouw in de kamer die me eerst wil leren kennen.

"Uw ziektenhistorie zegt me heel weinig, want daarvoor moest ik tien jaar terug, helemaal onderin de database en dat stelde weinig voor. U komt nooit bij een arts," zegt ze glimlachend waarna ze alle kanten van mijn mooie borstpartij bevoelt. Nee, volgens haar is dit niet goed en ze maakt meteen een afspraak voor morgen bij Rijnstate. “Daar is een hele afdeling gereserveerd voor dit soort zaken. De mamapolie…Mamacare…en men werkt daar alles meteen achter elkaar af, het liefst op één dag. U kunt me altijd bellen en men geeft de uitslagen ook aan ons door,” fluistert ze meelevend. Met knikkende knieën rijd ik naar huis waar de hond ons territorium heeft bewaakt en zich koest heeft gehouden in de mand.

“EmjE, ben je thuis?”

“Ja, hoezo?”

“Dan kom ik er nu aan.” Ik denk dat ze verwacht dat het met mijn nichtje helemaal niet goed gaat, wat klopt, want Gonnie is gisteren in het ziekenhuis afgeleverd omdat men de pijnbestrijding thuis niet goed onder de knie kreeg. Mijn EmjE zit achter de computer vast wat voorwerk te verrichten teneinde weer twee uur per dag voor de baas aan de slag te kunnen.

“Hoe je vast, EmjE… nou, eh, want eh,...nu ben ik aan de beurt.”

“Hoezo? Waarvoor?”

Uiteraard schrikt ze zich een ongeluk. Natuurlijk gaat ze woensdag met me mee want ik er zie zo vreselijk tegenop dat mijn tieten tussen die platen van dat apparaat worden geplet. Die avond laat ik- dat is heel lang geleden- in haar nieuwe dure pannetje de aardappels vreselijk aanbranden, maar ach…dat is maar materie.

 

26 Augustus

Buurvrouw Fenny heeft zelf een hond en ze wil wel op Missy passen. Om kwart voor negen lopen EmjE en ik de berg af naar Rijnstate. Daar lijkt de balie van de afdeling Mamacare ons uit te nodigen voor een feestje met de aparte verlichting en al snel ontvangt de speciale 'mamacare-verpleegster' ons. Ze bevoelt uitvoerig de nare plek, waarna de dokter het dunnetjes over wil doen. Voordat we er erg in hebben moeten we naar de andere kant van het grote gebouw om de mammografie, de echo en de punctie te laten maken. Oh, wat een zaligheid dat ik me veilig voel met EmjE achter de muren in de wachtkamer. De verpleegster, die mijn onbetrouwbare vleesbergen tussen die plastik bak en de metalen plaat moet fotograferen, heeft geduld, is erg meelevend en voorzichtig. Pfoeiiii, men lijdt het meest door de angst die men vreest en stel je niet aan meid, er zijn er jou al zoveel voorgegaan... Het is gelukkig voorbij zonder dat ik in katzwijm ben gevallen. Op naar fase twee. Daar zie ik niet zo tegenop want ik kan me na deze martelgang vast weer goed ontspannen…

Gelukkig heb ik met EmjE al die enge dingen al een keer meegemaakt. Nu moet zij mij bijstaan en dat scheelt toch, vind ik. De echo….waarna in één moeite door ook meteen de punctie volgt om monsters uit het gezwel te vissen. Een soort lipposuctie in het klein, stel ik me zo voor. Niet om overtollig vet weg te zuigen, maar om straks het kwaad onder een microscoop te leggen. Ik klets een eind in de ruimte, kijk maar niet naar hoe hij in mijn gezwel rond peurt. Klik en klik, schiet de dienstdoende arts, een jonkie, met de naald naar binnen om alweer een reepje van het gezwel te plukken en naar buiten te trekken. Na die foto valt deze tentatie eigenlijk best mee, merk ik, want van te voren is die borst verdoofd. Morgen moet ik om negen uur terugkomen want men wil dat ik mijn borsten na inspuiting van enge vloeistof ook nog eens door een MRI scan laat bekijken. Oef… Dan kunnen we naar huis en tussen vier en vijf zullen ze de uitslag hiervan doorbellen.

Kwaadaardig, maar de poortwachter (klier die het meest in de buurt zit) is nog wel schoon. Dat is een meevaller, zullen we maar zeggen.

Ondertussen bespreken we alvast dat ik er geen moeite mee heb als die borst in zijn geheel verwijderd wordt...Er zijn zo weinig mannen in geïnteresseerd geweest en om nou een deel te sparen waar dan weer zo'n eng geval in groeien kan? De kerel die me gehalveerd niet moet, kan meteen oprotten, toch?

Ik ga jullie op de hoogte houden, want een kankerblog vanuit eigen ervaring kan wellicht anderen een beetje angst besparen? Een hart onder de riem steken misschien en zeker... ik wil vanaf het begin een dagboek bijhouden over mijn gevoelens, ervaringen en emoties, die vast en zeker los zullen komen. Nu nog niet. Eerst maandag afwachten, als de doktoren hebben besloten hoe ze me hiervan af gaan helpen...

12f7276a439889677122e985bc486b9d_medium.

Ik vraag voor mij een kaars te branden

voor morgen en daarna

het ligt niet meer in mijn eigen handen

maar ik voel het branden

waar ik ga en sta

 

ik bid me onvoorwaardelijk te verwarmen

voor morgen en daarna

mijn stille angsten te omarmen

schenk me daarnaast ook wat erbarmen

kom me zelfs te na

in de richting waar licht

geen schade heeft aangericht

Reacties (51) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
12 dagen geleden geplaatst, maar wil toch nog reageren. Heftig, Weltevree. Je vriendin, je nicht, nu dit. Heel erg veel sterkte in deze moeilijke tijd.
Ja, het was wel even slikken, maar in het 'kankerblog'kunnen jullie me nu allemaal volgen...Een nieuwe manier van leven aanleren, denk ik...
Meid, wat verschrikkelijk. Ik weet hoe je je voelt, ben zoals je misschien wel weet, zelf heel lang behandeld voor botkanker. Van mijn twaalfde tot en met mijn eenentwintigste jaar liep ik bij het AVL.

Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen en een dikke, welgemeende en liefdevolle knuffel geven.

XXXX
Nee, meis, wist ik niet...En zo jong... gossie. Ik ben een oude taart, die veel divhter bij de dood staat, dat is toch een ander verhaal. Je bent er bovenop gekomen, das een fijne stimulans...
Intussen heb ik al je artikelen over dit onderwerp gelezen. Ik ga je zilla volgen.

Ik denk aan je en stuur je in gedachte kracht toe.
Heel fijn, An, dank je wel, alle beetjes helpen...
oooh lief mens.. ik draag je mee in gedachten..
Heel veel sterkte met alles hoor!
Heel veel sterkte wens ik je!
Jee, om de een of andere reden had ik dt gemist. Wat erg, ik schrik me rot. Heel veel sterkte gewenst, je hoort nog van me.