In de school van het leven ben ik een eeuwige student

Door Pennetje gepubliceerd op Monday 25 August 20:52

De onschuld, waarmee ik dit leven binnenglibberde, reeds  perfect in al mijn imperfecties, en gebruik makend van de glijbaan die mijn moeders billen vormden, zou ik daarna nooit meer bezitten. Hoewel ik in een later stadium glijbanen wel ging waarderen, was deze eerste ervaring niet direct een succes. Iets wat ik acuut kenbaar maakte door luidkeels mijn ongenoegen te openbaren over de gang van zaken. De kop was eraf, of de kop zat erop, of hoe dan ook, met veel stampei was er weer een nieuwe wereldburger bij.

IJverige leerling

Vanaf die dag begon ik aan de school van het leven. Zo begreep ik al snel dat het uit was met de zwempret en dat de wereld beslist geen warme plaats was. Brrrrr, wat had ik het koud en dan was ik nog wel een zomerbaby. Stapje voor stapje verder op mijn korte, eerst onstabiele beentjes. Het zelfvertrouwen groeide, soms iets te snel. ‘Mam, kijk eens, met losse handen’, waarop ik de fiets zonder zijwieltjes resoluut sturend met de bilpartij de bosjes in reed, waar ik even later met een grote grijns en versierd met allerhande struikgewas, weer uit tevoorschijn sprong. Een ijverige leerling was ik. Vaak leerde ik hoe het moest, maar minstens zo vaak hoe het niet moest. Met vallen en opstaan werd ik groot, in de stellige overtuiging dat ik vanzelf meerderjarig zou worden, halsreikend uitkijkend naar het moment dat ik volwassen zou zijn.

Pffff, eindelijk volwassen

Ik weet niet wat ik precies had verwacht, maar toen ik achttien kaarsjes mocht uitblazen, was er eigenlijk bitter weinig veranderd..Natuurlijk had ik toen al een schat aan levenservaring verzameld, maar geheel onverwacht zat ik toch nog niet op het niveau dat ik het diploma van de school des levens in ontvangst mocht nemen en zo’n grappig hoedje de lucht in gooien. Wat een deceptie! Volwassenen wisten eigenlijk ook niks, leerden nog elke dag, tenminste als iedereen was zoals ik. Weer een illusie armer en een les rijker.

Eeuwige student

Inmiddels is het een stuk drukker geworden op de jaarlijkse taart, kaarsjes vechten om een plekje en ik zal aanstonds genoodzaakt zijn om grotere taarten te bakken om elk een plaatsje te gunnen. Ik ben nu oud genoeg om te weten dat ik dat felbegeerde papiertje nooit levend in handen zal krijgen; die les heb ik inmiddels wel geleerd, want in de school van het leven ben ik een eeuwige student.

d9d6ce4f4b3a825358c5181c72aeba85_medium.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.