Brief aan mijn kleinkind

Door Kookaburra gepubliceerd op Saturday 23 August 23:10

Lief Kleinkind,

Gisteren hebben we weer een gezellig uurtje gehad waar we jou mochten ontmoeten. Ik schrijf je deze brief nu, omdat ik wat betreft onze bezoeken aan en met jou niet weet hoe dat verder zal gaan. Je bent nu 6 jaar, te jong om te begrijpen wat ik schrijf. Ik weet niet wanneer je deze brief zult lezen. Maar nu je dit leest ben je inmiddels veel ouder en zul je ook begrijpen wat ik  schrijf.

Tijdens ons bezoek, gisteren, merkte ik heel duidelijk dat je "niks met oma hebt". Ik begrijp dat wel, we hebben immers niet de kans gekregen om een echte oma-kleinkind relatie op te bouwen. Wat had ik daar andere verwachtingen bij toen je werd geboren. Helaas is alles anders gelopen. Je werd ondergebracht in een crisis-opvang en later in je definitieve pleeggezin. Ja je bent daar goed terecht gekomen. Ik veronderstel dat je bij hen een rustiger kindperiode had dan wanneer je bij je eigen ouders was opgegroeid. Soms gaan dingen zo in het leven.

Maar helaas is daardoor de band tussen oma en kleinkind nooit verder ontwikkeld, pleegmoeder had daar niets mee. Ik hoop van ganser harte dat die band toch nog een keer gaat ontstaan. Maar weet je, lief kleinkind, uiteindelijk is die band er wel, het is de bloedband en daar kun je niet omheen, die band is niet te verwaarlozen. Ooit zul je dat zelf nog wel ervaren, nu is het daarvoor nog te vroeg.

Jouw pleegouders, samen met Jeugdzorg en Pleegzorg hebben bepaald wat goed voor jou is, vooral wat in jouw belang is. En volgens hen is het in jouw belang om zo min mogelijk contact te hebben met je biologische familie. We mochten immers nooit kadootjes meenemen, je mag niet bij opa en oma logeren, we mogen niet op je verjaardag komen, we weten niets van je school, wat kun jij in het kringgesprek vertellen over opa en oma?

Ja en daarom begrijp ik wel waarom je "niks met oma hebt".

Lief kleinkind, ik wil je zo graag laten weten dat ik heel veel van je houd. Je bent het kind van mijn kind. Ik had graag, héél graag, een echte oma voor je willen zijn, je willen knuffelen en met je op stap gaan, naar de speeltuin, of gewoon samen op de bank verhaaltjes voorlezen. Ja al die dingen doen die oma's doen en die je later als je groot bent, herinnert. "Bij oma deden we altijd leuke dingen en mocht ik langer opblijven, of kreeg ik snoepjes, of oma vertelde mooie verhaaltjes, oma werd nooit boos". 

Maar helaas is dit gewilde contact ons, door de omstandigheden,  onthouden. Het doet me nog elke dag pijn, heel veel pijn.  Toch wil ik je op één of andere manier laten weten dat ik (buiten jouw gezichtsveld om) veel, héél veel strijd heb gevoerd. Strijd om wél een oma - kleinkind relatie met jou op te mogen bouwen. Maar jouw pleegmoeder koos voor andere wegen.

Er was een periode dat we jouw één keer in de twee maanden anderhalf uur mochten zien, we speelden wat met je en gingen weer naar huis terug. Anderhalf uur heen en anderhalf uur terugrijden, we hadden het er heel graag voor over, het was immers meer dan niks. Het was ook zeker in jouw belang, zo kon je  je echte oma leren kennen. Jeugdzorg beloofde ons dat we vaker op bezoek mochten komen. Je pleegmoeder hield dat steeds af, "je was er nog niet aan toe" zei ze dan. Ze belde wel eens op en zei dan dat Jeugdzorg weer dingen had beloofd die ze niet mochten en diende dan een klacht in.  Zo gingen er een aantal jaren voorbij en de toegezegde uitbreiding van de bezoekregeling met jou, mijn geliefd kleinkind, is er niet gekomen. 

Nu weten we  dat die uitbreiding ook niet zal komen. Pleegmoeder heeft de rechter gevraagd te oordelen en hij oordeelde, op advies van pleegmoeder  dat de oma-kleinkind relatie anders zou moeten verlopen dan de opa-kleinkind relatie.  

Hoe maak ik jou, mijn kleinkind. duidelijk waarom er verschil is, hoe kan ik het jou uitleggen waarom  je opa, waarvan ik gescheiden ben,  wel een hele dag met jou op stap mag elke twee maanden. Hoe kan ik jou, mijn kleinkind,  laten weten dat ik zo graag een echte oma voor je wilde zijn. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lieve Karina,
Dank je wel voor je lieve reactie en je knuffel.
Wat een triest verhaal..., hier word je inderdaad stil van.
Het is zo oneerlijk verdeelt in de wereld, sommige kinderen mogen wel hun opa of oma zien, maar die hebben geen enkele belangstelling voor hun kleinkind en aan de andere kant staan mensen zoals jij. Ik hoop met heel mijn hart dat je ooit alsnog een band kunt opbouwen met hem of haar, dat verdien je gewoon. Ik ken je niet, maar ik geef je toch een welgemeende knuffel xx
Hier wordt je stil van.