Schrijven is mijn strohalm...sorry..

Door Knokker gepubliceerd op Saturday 23 August 01:08

Ik dank jullie voor de lieve reactie van mijn vorig verhaal.. ik zou anders geneigd zijn om onder een steen te kruipen. Want het volgende probleem stappelt zich op...

Voor de (puber) moeders onder mij... kennen jullie dat buikgevoel dat alles rammelt aan jou lieve puber.. Ik kan niet spreken want als ik het plaats dan word het fout opgevat.. Maar ik zie mijn dochter compleet verkeerd gaan.. De leugens die ze verteld, ik heb bewijzen dat ze niet geheel eerlijk is.. Ik word echt knetter.. Weet dat ik niet kan slapen... 

IK WIL GEWOON GEEN MOEDER EVEN ZIJN.... 

Ik ken mijn kind niet terug... hoe harder zij blert ik ben eerlijk... Ik geloof het niet meer...

Ze heeft gedronken en joint(s) gerookt... Een in elk geval.. Ik heb bewijs genoeg... en mijn moeder gevoel schreeuwt.. Mijn omgeving ook. Want ik ben te lief als moeder... Jaa...ik durf niet eens te dreigen of haar bij haar arm te pakken.. (geen goede herinneringen).. Is ze eerlijk? (neeh), Kan ze dat zijn...JAAA...

Wat doe ik snotverdikkeme fout dan?? Meestal lopen de pubers weg van huis, zou er wel eens een moeder weggelopen zijn? 

Wie weet ben ik de eerste anders... Ik kan niet meer......

Knokker voor knokken...

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een paar dagen terug was ze een held, was je trots op haar.

Geef haar ruimte, haar hart zit op de goede plek. Dat bewees ze een paar dagen geleden. Ruimte met goede afspraken. Verbieden werkt averechts.
Klopt, ze is mijn held...tot dat de leugens uit komen... Ik denk te veel ruimte... Ik ben vrije moeder, te lief..
En dat heb jij vroeger nooit gedaan? Welk kind op die leeftijd doet dat nou niet? Beetje jeugdrebellie is het.
ik kreeg niet veel kans daarvoor...daar komt ook de onzekerheid vandaan over mijn manier van opvoeden..
Ik ben een vader van een puberzoon. Ook hij is de wereld aan het verkennen en komt daarbij allerlei verleidingen tegen. Met regelmaat hou ik een gesprekje met hem. Gewoon heel stoer als mannen onder elkaar. Zo krijg ik een goed beeld van waar hij zich mee bezig houd.

De gevaren van alcohol, roken en drugs kent hij dankzij onze gesprekjes donders goed. Hij weet wat er met zijn lichaam gebeurt als hij wel toegeeft aan deze verleidingen.

Een vriend van hem is wel met drugs begonnen. Onmiddellijk heeft mijn zoon dit aan mij verteld. Die vriend ziet hij nu niet meer. Hij kiest ze dus uit op het gedrag.....een prima zaak.

Uiteraard doet hij wel eens iets dat mij niet bevalt. Ik zeg daar dan wat van maar maak er verder geen punt van. Hij weet mijn mening dan. Maar ook mijn grenzen. Ik geef hem mijn vertrouwen. Hij weet dat hij een probleem heeft als hij het vertrouwen schend.
Ik weet niet of een jongen ander is dan een meisje, mijn hart schreeuwt om vertrouwen, zij heeft denk ik de verkeerde kant gekozen...(denk of weet)..

De een zegt je moet dit doen, de ander dat, en ik ben alleen bang dat ik mijn meisje kwijtraak net zoals met mijn eigen moeder.
De mensen om mij heen zeggen dat ik te lief ben.. Beter als een te kwade moeder..

Zucht....
Het is bij een jongen, denk ik, niet anders dan bij een meisje. Pubers zijn zelf zoekende. Ze zitten tussen het kind zijn en de volwassen wereld in. Daar hebben ze het al heel moeilijk mee. De hormonen gieren door hun lichaam...iets wat het voor hen nog moeilijker maakt.

Begrip tonen voor hun situatie is al een goed begin. Je komt zo hun wereldje binnen. Door goed te praten weet je wat je aan elkaar hebt. Wederzijds vertrouwen kweken.

Het zal niet gemakkelijk zijn....voor beide kanten. Maar wel de moeite waard.
Een heel goed idee, om even afstand te nemen van het moederzijn en laat het even aan vader over en heb vertrouwen in haar.

Ze heeft ruimte nodig om grenzen op te zoeken en te overschrijden, ook al vind jij dat niet leuk.

Hou de dialoog open, hou je hart open en vertel duidelijk dat het niet jouw keuzes zouden zijn, maar dat zij het recht heeft haar eigen fouten te maken en dat ze altijd bij je terecht kan.

Hoe meer je roept dat iets niet mag en kan, des te harder zal ze het willen.

Laat haar zien dat je sterk bent, maar ook dat je soms zorgen maakt, maar laat dat bij jou en niet bij haar.

Onze puber van 16 wilde dit jaar naar de appelhof camping, vreselijk vond ik het, maar ik heb toegestemd en alles aangekeken hoe ze het met haar vriendengroep regelde, van vervoer tot geld, en ik moet zeggen dat ze dit prima deed ( ik sliep er slecht van, maar dit weet zij niet). Ik was belangstellend, vroeg hoe ze evt. probleempjes ging oplossen als ze daar was en wat haar verwachtingen waren..

ik zwaaide haar uit met lood in mijn hart en een glimlach op mijn gezicht.

ze heeft een supervakantie gehad, geen wanklanken, en na de tijd gaf ze zelf aan dat het heeeel anders is zonder ouders en dat je dan echt wel zelf problemen uit de weg gaat en zorgt dat je niet dronken wordt... of andere enge dingen..

Ik was zo trots op haar dat ze terug was en dat ze zich verantwoordelijk gedragen heeft en heb dit ook gezegd.

Nu zegt ze: mam, top dat ik het mocht doen, ook al vonden jullie het eng om me los te laten, maar ik weet nu dat ik ook voor mezelf kan zorgen als het moet..

wow, een enorme stap op weg naar volwassenheid ....... ze is gegroeid!
wij zijn trots op haar..

volgend jaar hoeft ze 'zoiets' niet meer heeft ze al meegedeeld, ze wil gewoon weer mee naar frankrijk met ons..
wij ziin dit jaar bewust thuis gebleven om haar te helpen als er toch iets mis mocht gaan en dit wist ze, er zijn geen discussies geweest en geen nare sfeer en we hebben een bewustere dochter ervoor terug gekregen.

ze wist dat ze altijd mocht bellen, ook in de nacht en dat we dan zonder vragen in de auto zouden stappen om haar op te halen en we hebben duidelijk aangegeven dat we haar vertrouwen.

moeilijk? ja! maar loslaten is nu eenmaal niet gemakkelijk.

Het is een fase waar ze doorgaan en wij raken steeds meer op de achtergrond als ouders en dat is goed.

Neem wat afstand, vertel haar dat je dhet vervelend vind dat ze je blijkbaar niet genoeg vertrouwt om eerlijk te zijn en laat het dan bij haar.
Wauw, dit is ver uit de mooiste reactie die ik ooit heb gehad, tranen in mijn ogen... Morgen lees ik het weer en reageer ik PB als je het goed vind...(heb het al paar keer gelezen, dank je) xxx
graag gedaan
Het is juist heel goed dat je haar niet bedreigt of bij de arm pakt. Dergelijke methoden zouden toch niet helpen. Integendeel, daarmee bereik je alleen maar dat je dochter, uit angst voor straf, van alles en nog wat voor je gaat verbergen. Je dochter is, al experimenterend en daarmee ook onvermijdelijk struikelend, bezig om haar eigen weg in het leven te vinden. Daarbij kun je haar begeleiden door haar over de risico's van haar gedrag voor te lichten.

Wat je kunt doen: huisregels stellen: in mijn huis wordt niet gedronken of gerookt, bijvoorbeeld.

Wat ze buiten de deur doet, kun je moeilijk controleren. Mij lijkt het beter als je haar uitlegt dat ze altijd met haar problemen bij jou kan aankloppen, ook al heeft ze een grote stommiteit begaan. Met zo'n houding bereik je op den duur meer.

Want kleine meisjes worden groot en groot worden gaat nu eenmaal gepaard met het soms doen van ondoordachte dingen waarvan je later spijt krijg of waarvan je als puber geen kans ziet om de dingen weer 'normaal' te krijgen. Dan is het fijn dat je als puber weet dat je bij je moeder kunt aankloppen en beginnen met een: 'ma, ik heb iets helemaal verkloot, hoe moet het nu verder?'.
Lieverd, ook hier val ik stil... nog steeds betraant.. Ik word gehoord geholpen... Morgen stuur ik een PB... xxxxxx
Lieve lieve Moni
Geef haar de kans te ontdekken.
Dit is een fase die weer over gaat; je hebt jouw dochter meegegeven hoe het hoort en dat zal boven komen drijven.. vertrouw op haar beoordelingsvermogen..
Dat wil ik zo graag... als het uit haar komt en niet door anderen... Wist niet dat het zo pijn deed Luc....xxx
Te lief als moeder, ik weet het niet iedereen voed zijn kind op zoals hij/zij denkt dat het beste is. En "weglopen" moet je soms ook even doen als moeder zijnde. en geloof me je bent niet de enige. En zeker in de puberteit is het heel moeilijk. Ze willen volwassen zijn, op eigen benen staan en denken moeders niet meer nodig te hebben. Ook gaan ze dingen uitproberen, zoals drinken, roken, blowen, sex. En daar is geen ouder blij mee, maar ik ben van mening dat je het niet kan tegen houden hoeveel pijn het ook doet. Je dochter is nu op een leeftijd gekomen, dat ze haar eigen keuzes moet maken, maar ook haar eigen fouten. Wij als ouder zijnde kunnen alleen maar hopen dat ze niet al te grote fouten maakt en van haar fouten leert. En we kunnen onze foute keuzes vanuit het verleden vertellen, wees open over drank, drugs en seks het zijnde moeilijke onderwerpen ik weet het maar hoe harder wij als volwassenen nee roepen hoe spannender het voor een puber is. Vertel de nadelen de mogelijke gevolgen maar ook de voordelen van al deze onderwerpen. Zodat ze in iedere geval weet waar ze aan begint en wat ze kan doen als ze voor een keuze staat. en jij kan zeggen ik heb gedaan wat ik kon. Je kan haar niet opsluiten, en ze zal nog heel de leven geconfronteerd worden met dit soort dingen dus denk ik dat het beter is om er gewoon eerlijk over te zijn en te hopen dat zij verstandige keuzes zal maken. Ook ik voer hier de strijd met de puberteit, maar probeer me vast te houden aan wat ooit iemand tegen me zei. "je moet loslaten, om vast te kunnen houden." Ook denk ik vaak terug aan me eigen puberteit, ik was niet echt een lievertje en heb ook dingen uitgeprobeerd toch heb ik er geen spijt van. Want van mij fouten heb ik geleerd, al waren het harde lessen. Maar ik leerde hoe ik met dingen om moest gaan, en waar ik van uit de buurt moest blijven. Hoe ik nee kon zeggen, en wat de gevolgen konden zijn.

Sorry voor de lange reactie, ik wil je heel veel sterkte toewensen en twijfel niet aan jezelf moederschap is het moeilijkste beroep wat er is en je krijgt er geen handleiding bij dus volg je gevoel.
Geen sorry voor lange reactie, maar juist bedankt... ik heb het aantal keer gelezen, en ben blij dat ik gehoord word.... Morgen lees ik weer...en weer en weer... Je helpt mij..xxx
Qua uiterlijk vind ik jouw -mooie- dochter erg op je lijken, zou dat qua innerlijk misschien ook zo kunnen zijn? Ga eens na bij jezelf..., hoe was jij op die leeftijd? Liep je in zeven sloten tegelijk? Loog je ook wel eens, maar wist je in je hart dat je fout zat? Ik denk dat het een fase is die wel weer over gaat. Geloof me je kunt het!
sorry schat, deze lijkt wel op mij, maar karakter van mijn man.. Zijn mini me grap ik wel eens.. Ik ben een open boek.. Deze dochter is net als pap...super maar in hun zelf...