Het lot van Toos Klapdoos, oftewel de wraak van Candice

Door Schweiz gepubliceerd op Thursday 21 August 14:57

Candice veegde een denkbeeldig pluisje van de schouder van haar zwarte mantelpakje. Alleen mensen die haar echt kenden, wisten wat een wilskracht het had gekost om hier vandaag te komen in een rok die duidelijk over de knie viel. Maar dit was echt de enige methode geweest om de stiletto te verbergen, die ze hoopte niet nodig te hebben. Ze ging even verzitten om het geruststellende gevoel van dat wapen tegen haar been te voelen. De secretaresse keek naar aanleiding van die beweging even op en toonde automatisch een glimlach, maar die bereikte haar ogen niet. Voor de glimlach werd ze betaald, niet voor het gevoel dat daarbij zou moeten horen. Candice opende haar aktekoffertje en keek naar het rapport, waarvan ze hoopte dat het een verschil zou kunnen maken. Hoeveel slapeloze nachten had ze doorgebracht om alles zo op een rijtje te krijgen, maar zou het genoeg zijn? Even kwam dat gevoel van onzekerheid weer vol opzetten, maar toen glimlachte ze zelf even, ook deze bereikte de ogen niet. Er stond te veel op het spel.

Ze dacht even terug aan een maand geleden, dat gekke PB op Plazilla naar aanleiding van een artikel over een telefoongesprek. Het berichtje was kort geweest: 'Ik kan er best om lachen en ook om mezelf, Mark” Die naam had ze als een grap beschouwd en ook daarnaar verwezen in het antwoord. Pas na een aantal onderlinge berichten had ze beseft dat het geen lolletje was geweest. Mark Rutte was een Plazilliaan en las geregeld haar artikelen. Wat een waanzinnige gedachte. Maar meteen was er iets van een idee in haar opgekomen, deze kans kon ze niet onbenut laten. Heel voorzichtig had ze deze vis binnengehaald, al leek die niet eens zoveel tegen te spartelen. Blijkbaar had Mark ook wel zin in een gesprekje en een afspraak was al gauw gemaakt. 

En nu zat ze hier en in het komende halfuur zou er veel meer beslist gaan worden dan Rutte wellicht dacht. Er klonk een beschaafde zoemtoon en de secretaresse nam de telefoon op. 'De minister-president kan u nu ontvangen, Juffrouw Candice.'

Candice knikte beleefd naar de secretaresse stond op van haar stoel, ietwat onhandig want zulke lange rokken had ze al niet meer gedragen sinds de tijd dat ze een non wou worden. Gelukkig was die tijd al lang weer voorbij en had ze nu plannen van heel andere aard. Ze stapte vastberaden naar de deur van het bureau van Mark Rutte en opende de deur. De ruimte was volledig verlaten. 

'Mark?' probeerde Candice voorzichtig. 'Mark, ben je hier ergens?'
'O, Candice ... ik ben hie-hier!' klonk het vanuit de aanpalende kamer op een opgewekte, zangerige toon die je allesbehalve van een minister-president verwacht. 

Zich van geen kwaad bewust stapte ze naar de andere kamer, maar eenmaal daar bleef ze stokstijf staan; de stiletto - haar dreigmiddel - liet ze prompt op de grond vallen van verbazing. Ze wist niet of ze moest lachen, huilen, kokhalzen of een foto nemen. Candice besloot dat het eerste, derde en vierde nogal oneerbiedig was tegenover de minister-president, en aan huilen doet ze niet mee. Zelfs niet als ze de minister-president van Nederland poedelnaakt, in vol ornaat en langgerekt op een bureautafel zag liggen. 

'O, Candice, ik heb hier zo lang op gewacht', zuchtte Mark Rutte vol verlangen en passie. 
'Ieks, Mark!' riep Candice uit. 'Wat heeft dit nou weer te betekenen? Waarom lig je me hier in je nakie op te wachten?' 
'Maar ... maar ... je bericht! Je wou toch afspreken, zei je?' stamelde een verbaasde Mark Rutte, wiens wangen ondertussen al aardig rood begonnen te worden. 
'Ja, Mark. Om te práten. Niet om met je het bed in te duiken!' riep Candice. 
'Maar op Plazilla vertel je altijd ...' probeerde Mark nog, die ondertussen al zijn Bugs Bunny-slip weer had aangetrokken. 
'Tssss, mannen ... Op Plazilla, ja, maar de waarheid is dat ik je éch níé aantrekkelijk vind, Markje. Andere Marken misschien wel, maar geen Rutte, ieksss. Ik stem nog niet eens op de VVD.' zei Candice boos, toeziend op hoe de MP zijn das weer aandeed en keurig knoopte. 

'Oké, Candice, waarover wou je me dan wel spreken?' vroeg Mark Rutte teleurgesteld. 
'Ik wil dat je iets voor me doet ...', begon Candice, waarop de MP alweer enthousiast aan zijn riem begon te frunniken. 
'Nee, Mark, niet dat', zei ze streng.
'Moet ik wat belastingsfraude door te vingers zien? Voor jou meteen, hoor, Candice', glimlachte hij. 
'Nee, Mark, iets veel belangrijkers: ik wil dat je Toos Klapdoos opsluit in de gevangenis.' 
'Wie in hemelsnaam is Toos Klapdoos nu weer en waarom zou ik haar moeten opsluiten?' vroeg Mark, nog steeds zichtbaar teleurgesteld. 
'Ik dacht dat je mijn artikels op Plazilla las? Niet dan? Tsss ... oké, in "THE BATTLE" was ze wel erg onaardig tegen mij en liet ze me dom lijken. En dat vind ik niet bepaald fijn, Markje', zei Candice. 

Mark Rutte zuchtte. Dat zou geen makkelijke klus worden; hij zou er een heleboel regels voor moeten overtreden en het zou hem misschien zelfs zijn job kunnen kosten. Maar wat als dat maf mens - maf, maar o zo sexy - de voorgaande gebeurtenissen aan de kranten vertelde? Dat zou een nog grotere catastrofe veroorzaken! Er zat dus niets anders op ...

'En op welke grond zou ik haar moeten oppakken?' zei hij, waarbij een tweede diepe zucht aan zijn mond ontsnapte. 
'Landverraad of hoogverraad, of hoe je het ook wil noemen', zei Candice doodserieus. Moest de MP nu een kop koffie aan het drinken geweest zijn, had hij zich gegarandeerd verslikt, zo niet de slok warme drank die in zijn mond zat uitgespuwd over zijn chique houten bureau en - misschien erger - Candice. 
'En hoe zou ik dat voor mekaar moeten krijgen? Ik ben de minister-president, geen tovenaar!' riep hij uit. 
'Geen nood, Markje, dat is toch simpel! Toos Klapdoos verraadde mij - nu, ja, eigenlijk niet echt, maar dat is maar een detail - en ik zit hier bij jou en jij bent de MP van Nederland, dus eigenlijk heeft ze Nederland verraden, snappie?' 
'Oké dan, Candice, komt voor mekaar. Ik stuur er morgen wel een politieagent op af', zei Mark Rutte, terwijl hij diep van binnen loeihard om zijn mammie riep, zodat ze hem uit deze ellende kon verlossen. 
'Wacht even, hoor, ik wil wel dat een SWAT-team haar oppakt', glimlachte Candice. 
'Maar Candice, die hebben ze enkel in Amerika, hier in Nederland hebben we enkel arrestatieteams', vertelde Rutte. 
'Hebben die ook grote, angstaanjagende wapens?' vroeg Candice. 
'Euh ... ik geloof van wel.'
'Even goed! Dat is dan geregeld.' 

Na het overlopen van enkele details, spraken ze nog af dat Candice eerst nog even naar binnen mocht gaan bij Toos Klapdoos, om eventjes te praten - lees: haar te vernederen en haar gezicht te zien. Even later stapte ze uiterst tevreden weer naar buiten, op weg naar huis. Morgen zou het een mooie dag worden, een erg mooie dag. 

Het tienkoppige arrestatieteam zou pas over vijf minuten binnenvallen en Toos Klapdoos hardhandig uit haar huis verwijderen. Candice had dus nog alle tijd om eens rustig met haar te praten. Ze stapte - wat zeg ik? - ze liep haast naar het huis van Toos toe, zo ongeduldig was ze, en ze drukte op de deurbel. 

'Dag Toos!' glimlachte ze. 

033cddd52151165aef93388b0f535327_medium.

'Getsiefletsie, wie is ut nu weer aan die deur?' vloekte Toos. 'Candice, ben jij ut weer?' 

9f4e689e2fc25f1de122e39ea35b2891_medium.

'Rustig, Toos, ik wou enkel je gezicht zien voor het arrestatieteam je naar de vrouwengevangenis brengt.' 

5c3b8fba9ee93d3ac12cd8b02028493c_medium.

'Wat zit je daar weer te bazeluh, flapdrol? Moet ek nog es je smoel verbouwuh?' riep Toos Klapdoos, inmiddels al aardig kwaad. 

f4285094d87a10daa3b9a0faf6d9f16e_medium.

'Je hebt me wel gehoord, het arrestatieteam komt er zo meteen aan. Veel plezier nog!'

51e71880df0c0a4586c2b62140761a40_medium.

'Dat ze maar komen,' lachte Toos, 'ik ben toch sterker!'

f74f2749622d5134f13230fcf7c6b58e_medium.

Enkele seconden later stormde het arrestatieteam het huis van Toos Klapdoos binnen, waarop Toos enkele woorden Candice toeschreeuwde die ik hier best niet neerschrijf. En Candice? Die kon met een gerust hart weer haar zware leven als cabaretière oppakken. 

793338cbb32573f70d7aa2293e5dcdb8_1396024

Alle foto's zijn - uiteraard - van Candice. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het zijn echt de gekste verhalen die ik deze week lees, a la Candice :-). Geweldig geschreven!
Verrassende keuze, ik had een bloedbad verwacht
Is het zo al niet erg genoeg? ;)
Met mij? Ech niet, ben ik veels te laf voor. Sla zelfs vliegen niet dood. Ze gaan vanzelf wel weg.
laat ik het maar een roerend eens zijn met die zus van mij.:-)
Dank je ☺
briljant!
Ik vind het toch niet mijn beste verhaal, hoor. Maar alleszins bedankt!
tegen Schweiz
2
Misschien niet maar vooralsnog ben je veel verder dan ik, bij mij komt nog niets. En het idee is erg goed.
Je vindt er vast wel iets op, daar ben ik van overtuigd.
Altijd spektakel met Candice in de buurt.
Hoe kan het ook anders ... ;)
Goed ...... mij kun je bij elkaar vegen -)
Waarom, als ik vragen mag? ;)
Omdat mijn kruimeldief daar niet voor dient -)
:)