Het ComplEX

Door Annazomer gepubliceerd op Tuesday 19 August 12:52

Het lijkt altijd te gebeuren op de momenten dat het even niet uitkomt. Wanneer je een lelijke koffievlek op je grijze trui heb gemorst, omdat die Starbucks-bekers altijd en eeuwig lekken. Of wanneer je net in pyjama met versleten Uggies naar de Ap loopt. Of wanneer het weer alles behalve meezit en met bakken uit de hemel komt vallen met als resultaat look-a-la verzopen kat. Dat laatste overkwam mij afgelopen zaterdag. Uitgerekend toen ik terug reed naar huis, over de Middenweg, hoorde ik ineens iemand mijn naam roepen. 

Oke, niet zomaar iemand. Natuurlijk was het niet zomaar iemand, want zoals het lot het wilde fietste mijn ex aan de andere kant van de weg. Wat moest ik doen? Doorfietsen Anna. Fiets fakking door. Maar nee, dat deed Anna niet. Ik voelde mijn hand omhoog gaan, mijn hand zwaaide naar de ex. Dat vond hij reden genoeg om de Middenweg over te steken om een praatje te maken. In de stromende regen. Heel normaal.  "Laten we even onder de Hema gaan staan," hij wees naar het afdakje.
Hallo? Was dit serieus? Alsof ik zin had om een onderonsje te houden met de jongen die mijn hart in duizenden, nee miljoenen had gebroken, omdat hij een ander meisje leuker vond. En de timing was natuurlijk meer dan perfect. Want in plaats van eruit te zien als een Victoria Secret model (wat heus wel kan op de fiets), zaten mijn haren op mijn voorhoofd geplakt, zagen mijn ogen eruit als die van een panda mede dankzij mijn niet zo waterproof mascara en scheen mijn blouse door. Wat sexy was geweest als ik ook sexy ondergoed had aangetrokken. Waarom moet je toch altijd je ex tegenkomen als het NIET NIET NIET uikomt?! 

"Leuk je weer eens te zien Anna," hij probeerde mij een soort van te omhelzen, maar onze sturen zaten in de weg.
Thank God.
"Ja (naam van De Ex)... Wat toevallig."
"Alles goed?"
"Ja, met jou?"
Enzovoort, super spannend gesprek. Het gesprek waar je me niet voor had hoeven aanhouden, ik had gewoon door moeten fietsen. Verdomme.
"Hoe gaat het met jou en Isabel?"
"Oh, Isa*... Tsja." De Ex keek wat ongemakkelijk. "Isa en ik zijn niet meer samen eigenlijk." 
WAT?
"Niet?" zei ik iets te opgewekt. "Ach, wat jammer nou."

Hij haalde zijn schouders op. "Weet je Anna. Het was gewoon niet hetzelfde." Hij bleef mij even aankijken. Hetzelfde? Doelde hij nou op ons? Was dat wat hij... Wacht... De Ex zag mijn hoofd overuren maken, want ik stond als een soort spook (verzopen spook) naar de stoep te staren.

En hoe loopt dit verhaal dan af, vraag je je misschien af? Voorspelbaar. Ik stemde in om die avond met hem bij Pata Negra wat te gaan drinken. Fout. Want weet je wat het is met exen? Het maakt ze niet zoveel uit of je eruit ziet als een verzopen kat of in een Roy Donders door de supermarkt sjeest. Het lijkt haast alsof ze weten wanneer je bijna over ze heen bent, wanneer je stiekem weer op Tinder zit en flirt met jongens in de Chicago Social. Ze weten het gewoon. Zodra ze voelen dat je niet meer aan ze denkt, zeggen ze opeens alle dingen die je altijd al had willen horen. Waarom? Waarom doen jullie ons dit toch aan? 

Oh, mocht je het willen weten. Het is mijn ex die avond trouwens gelukt, maar het was echt de laatste keer hoor. Heus...

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.