Nieuwe uitdaging

Door EddyBrug gepubliceerd op Monday 18 August 19:02

Kreta, 1 augustus 2014

Vrijdagmorgen, de nacht maakt plaats voor een nieuwe dag. Het licht schijnt diffuus door het gordijn dat voor de schuifdeur van mijn appartement hangt. Langzaam beseft mijn brein dat ik wakker wordt op de eerste morgen van mijn vakantie in Griekenland. Ik voel me heerlijk ontspannen, niets moet en (bijna) alles mag.

Vijftien dagen genieten van zon, zee en nee, niet zuipen. Natuurlijk wel een pilsje op zijn tijd, maar niet zuipen. Nee, het is eerder zon, zee en gezin. Of eigenlijk beter: gezin, zon en zee. Heerlijk om in deze sfeer tijd door te brengen met mijn vrouw en twee dochters van twaalf en vijftien jaar. Want wat zijn we altijd druk met van alles wat gedaan moet worden en met van alles waarvan we denken dat gedaan moet worden. Wat leven we vaak langs elkaar heen. Als we geluk hebben zitten we ‘s avonds samen te eten en hebben we even aandacht voor elkaar. Als we geluk hebben.

Al mijmerend in bed wordt ik volledig overspoeld door het heerlijke vakantiegevoel en perfecte ontspanning. En ook een zekere leuke spanning; wat gaan we allemaal doen en ontdekken op Kreta? Heerlijk, dit is het leven. En vijftien dagen lang, daar lijkt op dit moment nog geen einde aan te kunnen komen. Ik denk nog niet na over mijn ‘echte’ leven. Een leven met regelmaat en ritme. Het ritme van wakker worden, nadenken welke dag van de week het is, vervolgens vijf keer per week beseffen dat het een gewone werkdag is en me dus klaar moet maken voor mijn verschijning op kantoor. Mijn dagelijkse fietstocht van 6 kilometer naar mijn kantoor, waarbij ik tijdens het fietsen mijn gedachten op een rijtje kan zetten. Of zo je wilt, wakker worden. Op kantoor probeer ik mijn werk met zoveel mogelijk plezier en passie te volbrengen, met de nodige dosis humor samen met mijn leuke collega’s.
Meestal lukt dat aardig.

Maar daar denk ik nu allemaal niet over na. Niet omdat ik er niet over na wil denken, maar gewoon omdat het niet hoeft. Nu ga ik genieten van mijn vakantie, waar geen einde zal komen. Denk ik.

 

Genieten

Het is werkelijk genieten op Kreta. Het eiland boeit me meer dan ik had verwacht.We huren een auto en rijden langs en door verschillende dorpjes om zo ook het echte leven van Kreta te zien.

Maar, ook op vakantie kan het wel eens anders lopen. Tijdens de eerste autorit voelt mijn dochter zich totaal niet lekker. Op een moment moeten we stoppen omdat het niet gaat. We zijn toevallig bij een klooster. Ik ga ernaar toe en hoop dat ze daar even bij kan komen, Het klooster ontvangt tegen betaling ook toeristen, dus goede kans dat wij hier even op adem mogen komen.
Wij mogen binnen zonder betalen als ik uitleg dat mijn dochter niet lekker is.
Een non van ongeveer vijfendertig jaar ontfermt zich over mijn dochter. Ze komt met koekjes -hartig en zoet- en drinken aanzetten. Ze maant mijn dochter om in de schaduw op een bankje te gaan liggen. Het duurt een poosje, maar later gaat het wel wat beter.
Ik voel me thuis in deze oase van rust. Halverwege een berg, weg van de drukte van Chersonissos, die plaats van vermaak en muziek, eten en drinken. Die plaats waar het leven niet echt lijkt. Maar ook die plaats die toch een soort magische aantrekkingskracht heeft op toeristen zoals wij.
Ik begrijp bijna waarom iemand zijn of haar leven kan toewijden aan het leven in een klooster. Een zeker gevoel van jaloersheid bekruipt me. Nee, ik wil niet echt ruilen. Maar die heerlijke rust. Bijzonder.

Met dankbaarheid denk ik terug aan de hartelijkheid van deze non. Een mooi moment, terwijl mijn dochter niet lekker is. Dat was dan weer niet zo mooi.

Voordat we weggaan betaal ik toch nog entree, ik wil iets terugdoen voor de gastvrijheid.

We rijden verder en vergapen ons aan de dorpjes, de velden met olijfbomen, de wijngaarden en de zon. Het is geweldig om zo te mogen genieten van elkaar en van dit mooie Griekenland. Er komt geen einde aan deze heerlijke tijd. Zo lijkt het.

Zo gaan er een aantal dagen voorbij. Vakantie ten top.

 

 

De omslag

Vrijdagmorgen, 8 augustus. Ik wordt langzaam wakker in mijn appartement in Chersonissos. Na zeven dagen en acht nachten ben ik inmiddels helemaal gewend aan het vakantie ritme. Een cadans van wakker worden, douchen, aankleden met niets meer dan een zwembroek om vervolgens het zwembad of het strand op te zoeken. Wanneer we meer kleren aantrekken dan is dat om te slenteren langs de boulevard, of als we met de auto op pad gaan.
Het lukt me uitstekend om de dagen door te komen, genietend van alles wat dit relaxte leven te bieden heeft.

Maar deze morgen voelt anders. Mijn brein beseft met een soort van schok dat het einde nadert. Het einde van de vakantie welteverstaan. Een onbestemd gevoel overvalt me.

De rest van mijn gezin heeft zich al rond het zwembad genesteld. Zij voelen niet wat ik voel.Gelukkig niet. Eerst maak ik een kopje koffie. Daarna ga ik op het balkon zitten met het kopje van het warme donkere vocht en een broodje met oer-Hollandse hagelslag. Want ik blijf een Nederlander. Daarbij hoort hagelslag.

Ik kijk naar mijn gezin dat enkele meters beneden mij al geniet van de zon en het water. Het onbestemde gevoel wordt sterker. Over een week zal mijn uitzicht totaal anders zijn. Dan kijk ik naar mijn computerscherm met cijfertjes en berekeningen.In plaats van het luisteren naar de muziek die bij het zwembad uit de speakers komt luister ik naar de verhalen van mijn collega’s over hun belevenissen en beslommeringen. Begrijp me goed, ik vind mijn werk leuk en heb echt top collega’s, maar toch….

Mijn vakantiegevoel maakt op slag plaats voor onrust. Ik had gehoopt dat het dit keer niet zou gebeuren, maar ik ken mijzelf. Het komende uur heb ik nodig om uit dit onrustige gevoel te komen. Maar het laat me vanaf nu niet meer helemaal los.

Ik besef dat ik in mijn hoofd de vakantie al aan het afsluiten ben. Jammer. Daarmee ontneem ik mijzelf een deel van de leuke vakantiesfeer terwijl ik nog een week voor de boeg heb. Een hele week nota bene! Veel mensen zijn hier maar een week, Wij twee. Wat zeur ik toch.

Altijd weer zwelg ik in een soort van zelfmedelijden die totaal misplaatst is. Ik heb het zo goed met mijn leuke baan, een mooi huis, een fijn gezin. Wat heb ik nou in vredesnaam te klagen? Niets, totaal niets…
Sukkel.

 

Op zoek naar iets nieuws

Wat is Kreta een prachtig eiland! En wat is de bevolking over het algemeen gastvrij. Natuurlijk kom je ook daar minder aardige mensen tegen die werken in de supermarkt of in het restaurant. Zij werken daar omdat er nu eenmaal brood op de plank moet komen. Het lijkt alsof zij denken ‘Daar heb je weer zo’n verwende toerist, en ik maar werken’. En als je geen echte keus hebt in baan en je vind het werk niet leuk, dan kan ik me daar ook wel weer wat bij voorstellen. Maar er zijn ook vele hartelijke Grieken die het je werkelijk naar de zin willen maken. Gewoon omdat ze dat willen.

Zo heb ik een horloge gekocht in een winkeltje dat gerund werd door een wat oudere man. Ik zocht een horloge voor mijn vader. Mijn vader stamt nog uit de tijd van de tweede wereldoorlog. Dus dan moet ik niet aankomen met een horloge welke je ook als wandklok kunt gebruiken, waarmee je honderd meter onder water kunt en die het merk heeft van een of andere beroemde designer. Nee, gewoon een degelijk klokje waarop je in een oogopslag kunt zien hoe laat het is.

Nu word ik altijd een beetje nerveus bij het kijken naar de artikelen in een winkeltje in dit soort landen. Want wat de aardige Grieken ook kunnen is zich direct met je bemoeien als je ook maar met een scheef oog naar hun producten kijkt. Of als je even op de menukaart kijkt wat de patat met schnitzel kost. Of gyros zo je wilt.

Zo zijn we twee keer een restaurant binnen gekletst terwijl we eigenlijk eerst nog wat verder wilden kijken. Verder kijken of het ergens anders nog goedkoper kan, weet je wel. Maar de gladde tong van de ‘propper’ lokt ons toch naar binnen: ‘Special table for you my friend! Special menu for you my friend!’
Ik voel me dan altijd een beetje slap omdat ik me weer heb laten ompraten. Maar het eten was goed, dat moet gezegd worden. En ik heb sinds twee weken meer vrienden in Griekenland dan in Nederland.

Terug naar de horlogeman. Met enige tegenzin vertelde ik hem dat ik een horloge zocht voor mijn vader. De tegenzin kwam voort uit het feit dat ik alweer aangesproken werd terwijl ik alleen wilde kijken. Omdat ik niet onaardig wil zijn laat ik me toch weer verleiden tot een gesprek.
Maar nadat ik dus verteld had dat het horloge voor mijn vader bedoeld was, deed hij zijn uiterste best voor mij. Uiteindelijk kwam hij met een klokje aan dat precies was wat ik zocht. Alleen de prijs was te hoog. Hij gezakt met de prijs en ik een beetje omhoog. Deal! Hij vertelde mij dat hij niet alleen wilde verkopen, maar dat hij ook de mensen een goede tijd wilde geven. Grappige woordspeling in relatie tot een horloge.

Ik geloof de man. Hij wilde verkopen maar deed ook echt zijn best om het ons naar de zin te maken. Ik heb een foto van hem genomen. Breed lachend samen met mijn dochters. Hij wilde zelfs zijn blonde, niet Grieks-ogende vrouw wel naar mijn vader opsturen. Volgens hem wist zij wel raad met mijn vader. Tsja. Ik kijk naar de vrouw die behoorlijk wat jonger is dan de man. Kijkend naar haar geloof ik hem opnieuw.

Ik ben blij met mijn aankoop waarbij ik niet het gevoel heb dat ik omgepraat ben. Een leuke ervaring.

Maar al met al gaat de vakantie verder, de resterende dagen worden minder en mijn onbestemde gevoel wordt meer. De balans verschuift elke dag een beetje meer.

In de dagen die volgen ga ik op zoek naar iets nieuws. Op zoek naar een iets dat mij uit de sleur van mijn dagelijks leven in Nederland haalt. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet. Dit heb ik altijd als ik op vakantie ben, ik wil het vakantiegevoel vasthouden. Het kan niet, ik besef het. Er zal altijd een sleur zijn, een bepaald vast ritme. Maar mogelijk kan ik het ritme op de een of ander manier toch meer naar mijn hand zetten?

Mijn gedachten zwerven alle kanten op. Wat kan ik doen om een nieuwe dimensie aan mijn leven toe te voegen waardoor ik mezelf losmaak van de verplichte dagelijkse sleur? De wildste plannen ontvouwen zich in mijn hoofd. Ik neus op internet -ik heb wifi in het appartement, wat een geluk- en zie dat er een aquarium te koop staat in Chersonnisos. Zo’n aquarium waar je dus bezoekers ontvangt. Mijn fantasie gaat met mij op de loop en ik zie mijzelf al deze zaak runnen. Onzin natuurlijk.

Ik baal van mezelf dat ik hier zo mee bezig ben.
Tijdens mijn vakantie.

 

Schrijven

Op mijn werk ontspon zich een tijdje terug een gesprek over ‘gewoon’ werken en over werken met passie. Over wat je zou doen als je echt je gevoel zou volgen.
Het was leuk om te horen met welke gedachten en vaak stille wensen mensen rondlopen. Als je dat zo aanhoort vraag je je eigenlijk af waarom je niet je dromen volgt. Maar daar zijn genoeg redenen voor. Vaak redenen die een gebrek inhouden. Gebrek aan geld, lef, je familie of gezin die jouw droom niet ziet zitten. Of gewoon de realiteit die zorgt dat jouw droom niet uitvoerbaar is.

Zo had ik ooit een droom dat ik piloot wilde worden. Maar ja, in mijn echt jonge jaren wilde ik niet studeren. En toen was het opeens te laat om nog te studeren voor piloot. Dus er zijn zoveel redenen waarom je mogelijk niet doet wat je eigenlijk echt graag zou willen doen.

Tijdens het gesprek met de collega’s kwam het erop dat als je je passie als werk heb, dat het dan niet aanvoelt als werken, Je doet immers datgene waar je hart naar uitgaat.

Een collega maakte mij vervolgens tijdens dat gesprek wakker. In figuurlijke zin welteverstaan. Hij refereerde aan het feit dat ik vorig jaar een verslag had geschreven van een van de belangrijkste dingen die ik ooit had gedaan. Vorig jaar heb ik meegedaan met de Alpe d’HuZes. Van deze dag had een vrij beeldend verhaal opgesteld. Het was eigenlijk alleen bedoeld als ‘verslag’, maar maakte behoorlijk veel reacties los. Tot huilende buurvrouwen aan toe. 

Ik fietste bij de Alpe D’HuZes voor mijn schoonmoeder die met kanker te maken heeft. En al met al heeft dit evenement veel indruk op mijzelf en mijn familie gemaakt. Dat heb ik weergegeven in het verslag en dat maakte bij menigeen ook emoties los. Bijzonder, dat had ik nooit verwacht.

Mijn collega gaf aan dat schrijven iets voor mij zou kunnen zijn. ‘Schrijven’, zo vond hij, ‘natuurlijk kun je bepaalde zaken leren, maar het moet het ook in je zitten’.
Ik vind het zelf nogal veel veren in mijn …. maar het zette mij wel aan het denken.

Maar waar schrijf je dan over? Ik had geen idee, het zou wel niets worden.
Maar in de weken die volgen laat het mij niet los.

Terug naar Kreta. Zoals gezegd was ik online op zoek naar een nieuwe dimensie in mijn leven. Maar wat? Ik had ook nu geen idee.
Opeens denk ik weer aan de woorden van mijn collega: "Schrijven zou wel iets voor jou zijn!".
Hmmmm… zou dat echt iets voor mij zijn?

Langzaam maar zeker ontvouwt zich in mijn hoofd een idee waar ik over wil schrijven. Over mijn zoektocht naar een nieuwe passie in mijn leven. En daarmee bedoel ik dus geen andere vrouw.
Maar niemand interesseert mijn zoektocht toch zeker? En ja hoor, daar heb je dan weer zo’n stemmetje die je bijna weerhoudt om dat te doen wat je graag wilt. Daar heb je bijna dat stukje gebrek aan lef om zo’n stap te nemen,

Weet je wat, ik doe het gewoon. Ik ga het verhaal opschrijven. Wie weet zijn er meer mensen die ook zo lastig in elkaar zitten als ik, Misschien kunnen ze hier iets mee.

Terwijl ik nog op Kreta ben begin ik te schrijven. Op mijn kleine balkon, genietend van mijn kopje koffie terwijl mijn gezin enkele meters lager geniet van de zon het zwembad.

Ik geniet ook. Een gezonde spanning komt over mij.

 

The final countdown

De laatste dagen op Kreta zijn heerlijk. We dompelen ons afwisselen onder in de stralen van de zon en het water van het zwembad. Of van de zee.

Ons appartement ligt in de buurt van het bekende zwemparadijs ‘Starbeach’. Daar kun je zowel aan het strand liggen als bij diverse zwembaden. Gratis, geen entree! Nou ja gratis, de ligbedden moet je huren en je mag geen eten of drinken meenemen. Slecht als we zijn nemen we toch water en biscuitjes mee. Anders loopt de meter wel erg hard als je alles moet kopen. Evengoed kopen we ook de nodigde etenswaren want alleen op biscuitjes kun je niet leven.
Het blijft wel bijzonder dat een dergelijk groot zwemcomplex helemaal gratis is. We maken er dankbaar gebruik van.

We vermaken ons geweldig. Aan het einde van de dag is er zelfs een schuimparty waar ook onze kinderen zich onderdompelen in het schuim op de harde beat van de populaire dance-muziek.

Het is op StarBeach dat we een nieuwe passie ontdekken. Snorkelen. Het blijkt heerlijk om met je snorkel te kijken naar de grote en kleine vissen onder water. Alsof je in een andere wereld stapt. Het was heel onwerkelijk om met de luide bastonen van de muziek van StarBeach op de achtergrond, met je hoofd in het water te hangen en te zweven boven de vissen. Fantastisch gewoon.

Terwijl ik naar de vissen kijk word ik rustig. Rustig van deze mooie wereld onder water. Maar ook rustig omdat ik weet dat ik nog een andere uitdaging wil gaan oppakken. Schrijven, Ik ga het echt doen. Als ik thuis ben zal ik mij erop storten.

Op de laatste dag van mijn vakantie loop ik nog een keer alleen langs het strand. Ik passeer de vele gevarieerde eettentje met een evenzovele gevarieerdheid aan muziek. Als ik bijna de laatste gelegenheid voorbij loop voordat ik afscheid moet nemen van de prachtige zee, klinken de bekende tonen van een nummer van Europe uit de speakers: ‘It’s the final countdown’. Hoe toepasselijk.

The final countdown.

Ik tel de laatste uren op Kreta af. Met weemoed blik ik nog eenmaal naar de zee.
Dag Kreta!

Ik tel tegelijk af naar een nieuwe start. Morgen in Nederland begin ik echt met schrijven.
Hallo wereld!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed geschreven!