“En vergeet verdomme de voordeur niet dicht te doen!”

Door Theun50 gepubliceerd op Sunday 17 August 23:29

Hé, hé, eindelijk eens een avondje helemaal voor mezelf.
Een beetje ‘Home alone’. Een heerlijk avondje ‘1 tegen 100’ kijken stond zo wie zo al op mijn programma, de naam spreekt voor zich. Even in mijn burgerlijk leventje de spelontspanning opzoeken, noem ik dat.

Ja, dat zeg ik nu wel heel overtuigend, maar moeten jullie me dan eens onderuit zien zitten. Normaal lig ik namelijk uitgestrekt op de bank, omringt door zuinig spaarlamplicht. Maar als ‘1 tegen 100 gaat beginnen’ dan zit ik rechtop, in het midden van de bank, twee spaarlampen aan en de afstandsbediening in mijn rechterhand zodat ik snel weg kan zappen als de spanning mij teveel wordt.
Eigenlijk schijt ik op zo’n moment gewoon 7 kleuren stront, om maar even kort door de bocht te zeggen. Zo rond half twaalf, slaaptechnisch gezien ben ik dan ver over bedtijd, vind ik het kastje kijken wel genoeg geweest, dus de televisie gaat uit.


Voordat ik naar de boven ga nog even wat veiligheidsmaatregelen nemen.
De achterdeur heb ik geblokkeerd met de steel van de vloerwisser, de voordeur gaat twee keer op slot en de deurstopper heb ik er ook tegenaan gezet, voor de zekerheid. Knikkers onder de voordeurmat laat ik maar achterwege. Toch nog maar even checken of de deuren echt op slot zijn, ook voor de zekerheid.
De lampen uit en dan, twee treden overslaand, sprintend naar boven, de afstandsbediening nog in mijn hand. Terwijl ik langzaam wegdoezel, hoor ik vaag onze hond door gang schuifelen.

Er is iets, want onze hond schuifelt alleen door de gang als hij schrikt van iets!
Of iemand? Mijn doezelende toestand veranderd naar hyperalertheid.
De afstandsbediening houd ik Krampachtig in mijn hand, klaar om een eventueel gevaar weg te zappen. Ik doe net alsof ik slaap, mijn ademhaling hyperventilerend onder controle houdend en wachtend totdat ‘het’ net boven me hangt om ‘het’ hardhandig weg te zappen. Ik verstevig mijn greep om de afstandsbediening en haal vervolgens zappend uit. Ik sla de indringer hard tegen ‘het’ voorhoofd waardoor de batterijen uit de afstandsbediening vliegen, beide ogen vol treffend. ‘Het’ valt vloekend op de grond. “Stomme trut, dat was niet slim van je” schreeuwt ‘het’ hard.

‘Het’ krabbelt snel weer op en valt mij in blinde woede opnieuw aan. Gevoed door een hoge dosis adrenaline komen er bij mij krachten vrij waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Met man en afstandsbediening probeer ik me staande te houden. Maar ‘het’ is te groot en van bewapend beton, het kost ‘het’ dan ook geen enkele moeite om een softie als ik in bedwang te houden. Bruut trekkend aan mijn haren sleept ‘het’ mij de overloop over. Helse gedachten schieten door me heen, maar die losse gedachteflodders raken ‘het’ niet eens. Op dat moment zie ik de deurklink van de slaapkamer van mijn dochtertje, die ik helemaal niet heb, naar beneden gaan...! Dit is mijn kans. Ondanks mijn bloedende lippen (en inmiddels kale kop) bijt ik ‘het’ in een been en geef ik ‘het’, die voor het trappengat staat te wachten, een flinke duw. Gooi vervolgens het overloopkastje, met daarop de foto van de drie jongens en die allang het huis uit zijn, achter ‘het’ aan. Niet uit angst hoor, maar uit blinde woede. Van doezelende ‘stomme trut’ had ik mij zowaar ontpopt in een vechtteckel die haar jongen beschermd, waardoor ‘het’ strompelend met diverse botbreuken op de vlucht slaat.
“Vergeet verdomme de voordeur niet dicht te doen”, roep ik ‘het’ nog na!

Terwijl ik mijn dekbed nog eens tot schouderhoogte optrek, met de afstandsbediening nog in mijn hand, wacht ik op ‘iets’ wat uiteraard niet komt. Plotseling springt de waaklamp van de buren aan en verlicht heel subtiel de muur van mijn slaapkamer. Daar schrik ik wakker van en knip het bedlampje aan.
Ik open mijn ogen en stuit op de woorden van de poster die ik daar ooit ophing: Dear Brain Please, Shut ‘It’ Up!

Theun50.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk;-)
En toen werd je ineens weer een mannetje
Hihihihi. Ja, dacht het wel.
Gelukkig dat het een droom was. :)
.................................
;-))